Devilz79 | 2010

Crtl + F5

Title: Melting
Paring: 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate: PG
Author: Devilz79

Requested by PinkKiE
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เบื่อ...



หนึ่งคำผุดขึ้นในหัวของโกคุเดระ ฮายาโตะที่กำลังจ้องมองผู้คนสัญจรไปมาด้วยสายตาไม่ค่อยดีเท่าไรนัก มือสองข้างซุกลงในเสื้อโอเวอร์โค้ทตัวโต เพราะอากาศที่เย็นขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงปลายปี ทำให้งานเทศกาลมักจะมาจัดในช่วงนี้



และเวลาที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ...วันคริสต์มาส



เทศกาลหลอกเด็ก...เพราะครั้งนึงเขาก็เคยถูกหลอกว่าตาลุงแก่หนวดเฟิ้มในชุดแดงนั้นน่ะมีอยู่จริง แต่จริง ๆ แล้ว...ก็แค่พวกผู้ใหญ่นั่นแหละที่ปั้นฝันหลอก ๆ มาให้เด็กแทน ถึงจะไม่ค่อยชอบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องคิดไปขัดขวาง



กะอีกแค่งานเทศกาลวันเดียว ไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงให้ความสำคัญกันมากมายแบบนี้ คู่รักหลายคู่เดินกระหนุงกระหนิงแทบจะขี่คอกัน เจ้าเด็กตัวเล็กส่งเสียงโวยวายอยากได้ของขวัญจากคุณแม่ที่ยิ้มแป้นรับ หรือแม้แต่ดนตรีเปิดหมวกที่เดินผ่าน โกคุเดระยังคงสามารถคิดหาเรื่องในหัวได้อย่างเรื่อย ๆ



ไอควันสีขาวลอยขึ้นบนอากาศ เนื่องจากการถอนหายใจหนักของร่างเล็ก แม้จะเบื่อบรรยากาศแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเตร่ออกมาด้วย...ทั้ง ๆ ที่อยู่ในห้องของตัวเองน่าจะสงบสุขที่สุดแล้วล่ะนะ



เท้าเรียวเริ่มก้าวออกเดินตามกระแสของผู้คน บรรยากาศ ร้านรวงต่าง ๆ ประดับประดาด้วยไฟบ้าง ต้นคริสต์มาสบ้าง ไหนจะป้ายไฟที่เป็นตัวอักษรพออ่านได้ว่า Merry Christmas บางร้านคนขายถึงกับลงทุนแต่งตัวเป็นตาแก่หนวดเฟิ้มเพื่อเรียกลูกค้า



เพราะสายตาที่มัวแต่มองอย่างหาเรื่องนั้น ทำให้ร่างเล็กไม่ทันได้สังเกตคนในกระแสที่เริ่มแหวกแนวแถวเป็นสองฝั่ง และก่อนที่จะได้รู้ ความรู้สึกเจ็บเพราะการกระแทกก็วาบขึ้นมา



“อ๊ะ...ขอโทษ ๆ “ เสียงทุ้มเอ่ยอย่างรีบร้อน “เอ๋...”



“แก...” เมื่อเงยหน้าเตรียมหาเรื่องคู่กรณีก็กลายเป็นว่าต้องทำหน้าเหวอ เมื่อร่างสูงกว่าในชุดซานต้าคลอสสีแดงกำลังยืนชี้หน้าเขาอยู่นั้นเป็น... “ยามาโมโตะ!”



“โห...ไม่คิดว่านายจะมางานแบบนี้เลยนะเนี่ย”



คนถูกทักทายถึงกับหน้ากระตุก....หมายความว่ายังไงฟระ? “...แล้วแกเป็นบ้าอะไรถึงได้แต่งตัวแบบนี้?” แม้ไม่อยากจะสนทนาด้วยเท่าไรนัก แต่ก็อดถามไม่ได้ เมื่อเจ้าบ้าเบสบอลประจำโรงเรียนกลับมาทำตัวเป็นตาลุงแก่



“เอ้อ...ลืมเลย คือพ่อให้มาส่งซูชิน่ะ” ชูกล่องใส่อาหารน่าทานให้อีกฝ่ายดู “...เอางี้ นายไปกับฉันละกัน!” พูดเอง เออเอง คิดเองอย่างเสร็จสรรพก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างดึงปลายแขนโอเวอร์โค้ทของร่างเล็กกว่าให้ต้องวิ่งตาม



“เจ้าบ้า!! ใครบอกจะไปกับแกห๊ะ!?” โวยวายออกมา แต่ก็ไม่มีคำตอบให้ได้ฟัง เสียงโวยวายจึงเงียบหายไปตามระยะทางที่ยาวไกลในค่ำคืนของวันคริสมาสต์











“ไอ้....ไอ้บ้าเบสบอลเอ๊ย!!” กระแทกเสียงอย่างติดขัด ร่างเล็กเท้าเข่าตัวเองแล้วปรายตามองคนตัวสูงข้าง ๆ ที่ไม่มีท่าทางทุกข์ร้อนใด ๆ ใช่ซิ...เจ้านั่นมันนักกีฬา ส่วนเขาก็ออกบ้างไม่ออกบ้าง การที่ถูกลากไปบ้านนั้น บ้านนี้ทีก็ไม่ใข่เรื่องสนุกเสียหน่อย



“เอาน่า ๆ เห็นเดินคนเดียวก็กลัวจะเหงา เลยชวนมาเป็นเพื่อนน่ะ” ยามาโมโตะฉีกยิ้มพลางแกะหนวดฟูสีขาวออกจากปาก



“ชวน! แกยังกล้าใช้คำนั้นอีกเหรอ?” โวยวายเสียงดัง มือเล็กยกขึ้นปัดมือหนาที่พยายามจะแปะหนวดลงบนหัวของเขา “...ถ้าชวนแบบนี้ วันหลังลากคอฉันไปเลยดีกว่ามั้ย?”



คนถูกประชดหัวเราะร่า “เอาเป็นว่าขอโทษละกันนะ”



โกคุเดระจิ๊ปากอย่างขัดใจ “แล้วแกจะไปไหนต่อล่ะ?” ถามเพราะตอนนี้ทั้งคู่มาหยุดอยู่ตรงสนามเด็กเล่นของหมู่บ้านที่เงียบเหงา เนื่องเพราะเด็ก ๆ หลายคนไปรวมตัวกันอยู่ที่ในจัตุรัสเสียเกือบหมด



ยามาโมโตะยกนิ้วขึ้นแตะปลายคาง “ไม่รู้สินะ...พ่อบอกว่าถ้าส่งซูชิเสร็จก็ปล่อยแล้วล่ะ”



“อื้มม...”



โกคุเดระรับคำเพียงเบา ๆ ก่อนจะลากเท้าตัวเองให้ไปนั่งบนชิงช้าตัวเล็ก รองเท้าหนากดจมกับหิมะจนเป็นรอยลากลึกยามร่างเล็กไกวชิงช้าไปมา “...แกทำแบบนี้ทุกปีเลยเหรอ?”



“เอ๋...?” หน้ากรอบคมหันกลับมองคนที่นั่งเบื้องหลัง “ก็ทุกปีแหละนะ ถึงจะเป็นเทศกาลอะไร คนที่ยังกินซูชิก็ยังมีเยอะอยู่ดี” ก้าวอย่างเชื่องช้า แล้วนั่งลงบนชิงช้าอีกตัวที่ห้อยเคียงข้าง




“...ชิ” ส่งเสียงในลำคอเชิงว่าหมั่นไส้ในสิ่งที่ร่างสูงพูด “แล้วถ้างั้นทำไมถึงไม่ไปตั้งร้านแบบนั้นล่ะ”



รอยยิ้มสดใสฉีกกว้างเมื่อถูกถามด้วยคำถามที่ไม่คิดว่าจะเจอ “พ่อบอกไม่เอาหรอก...ถ้าทำแบบนั้นพื้นที่น้อยก็จะทำไม่ได้เต็มที่ คนกินก็จะได้รสชาดไม่เต็มที่แหละน้า”



เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ



“แล้วแกเบื่อมั่งมั้ย?”



ยามาโมโตะถอยเท้าไปเบื้องหลัง ก่อนจะปล่อยให้ชิงช้าตีตัวกลับไปมาราวกับว่ายังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ “เอาจริง ๆ ก็ต้องมีมั่งแหละใช่มั้ย แต่ว่านะ....มันก็เหมือนกับนายนั่นแหละ...ถ้าถามว่านายเล่นมาเฟียทุกวัน เรียกสึนะว่ารุ่นที่สิบทุกวันน่ะ นายเบื่อมั้ยล่ะ?”



ชิงช้าหยุดรอบ...ร่างสูงหันมองเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ไม่มีคำตอบจากโกคุเดระ แต่ดวงตาที่อมยิ้มนั้นก็พอจะสื่อได้อย่างดี



“แล้วแกล่ะ...แกเบื่อมาเฟียมั้ย?”



เท้าบางถอยหลังจนโซ่ชิงช้าตึง แล้วยกให้เท้าลอยขึ้นเหนือพื้น ชิงช้าไกวตัวไป เรือนผมสีเงินพลิ้วตามแรงลมที่ต้านกับการเคลื่อนที่



“...แกเบื่อรึยัง ที่ต้องเล่นแบบนี้น่ะ?”



ยามาโมโตะฉีกยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกโซ่ให้ชิงช้าอีกฝ่ายหยุด หนวดซานตาคลอสสีขาวยกขึ้นมาก่อนจะแปะมันลงบนเรือนผมสีสว่างแล้วขยี้มือไปมา



“...ไม่เบื่อหรอก...ยังไงก็ไม่มีวันเบื่อ...” เสียงหัวเราะปนเสียงโวยวายของโกคุเดระและยามาโมโตะพาให้ความเงียบเหงาของสนามเด็กเล่นแปรเป็นความสดใสอบอุ่นอย่างช้า ๆ



พาลยังพาให้ความเบื่อหน่ายในวันคริสมาสต์ของร่างเล็กจางหายไปในอากาศทีละน้อย...จนลืมไปเสียแล้ว ว่าตอนแรกตัวเองรู้สึกเช่นไร



...เพราะอนาคตก็เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน



“ถ้ายังมีนาย...ฉันไม่เบื่อแน่ ๆ”

Finish

Devilz79: ปรากฏการณ์ชอคโลกรึเปล่าคะ (ฮา) คงรู้ ๆ กันอยู่เนอะว่าทำไม .... มันแรร์ไอเทมระดับเมพสำหรับบล็อกนี้มากมาย *หัวเราะ* แต่ถึงจะอย่างนั้น ฟิคทุกเรื่องที่ออกมาเราไม่เคยแต่งส่ง ๆ หรือขอแค่ให้มันเสร็จเลยนะคะ (แม้มันจะเมาบ้าง อะไรบ้างก็เถอะค่ะ)

ไม่รู้ว่าท่าน PinkKiE จะชอบหรือเปล่า ถ้ามันเรียบไป เรื่อยไป ยังไงก็บอกมาไ้ด้เลยนะคะ จะหน้าไมค์ หลังไมค์น้อมรับคำติชมค่ะ

สารภาพจริง ๆ ว่าไม่เคยจิ้นให้สองคนนี้เป็นคนรักกัน หรืออะไรทำนองนั้นเลย อีกอย่างคือเราไม่ค่อยเข้าใจคาแรกเตอร์ของยามะ เลยไม่ค่อยได้เขียนฟิคของยามะเลย (...แทบไม่มีเลย สังเกตๆ) พล็อตคู่นี้เลยมีหลายพล็อตมาก กร๊ากกกกกกกก ... แต่มาลงเอยที่พล็อตนี้แหละค่ะ

ใครที่เข้ามาอ่าน ขอฝากคอมเม้นต์ไว้ตรงนี้เลยนะคะ ... อยากให้ทุกคนคอมเม้นต์กันจริง ๆ *หัวเราะ* อยากรู้เหมือนกันว่าเราเขียนคู่นี้แล้วว่ายังไงบ้าง (เอาตามความรู้สึกเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ จะได้เอาไปปรับปรุง)

ยกความดีความชอบให้ Twilight Avenue ของ K ซังเลย เพลงเพราะมากกกกกกกกกก สงสัยเพลงใหม่เพราะเนื้อโรมันจิยังไม่ออก ออกแต่เนื้อคันจิ (ซึงอ่านไม่ออก) [ไม่รู้จะหาให้ฟังออนไลน์ได้ที่ไหน เพลงใหม่อ่ะค่ะ 55]

แต่ถ้าอยากฟัง โหลดโลดเจ้าค่า ^^ 
Go to Twilight Avenue - K [Mediafire]

วันนี้สอบฟิสิกส์ เลขเพิ่ม อังกฤษ ปวศ.
ชิวมากค่ะ ... จะอ้วกกลางห้องสอบ เพราะเมาเลข ไม่ไหวจะเคลียร์
ทดจนแทบจะไปดึงกระดาษเพื่อนมาทดก็ยังไม่พอ งงมากมายเลยค่ะ ทำไมเลขมันวิ้งค์ ๆ แบบนี้ว้าา

ลาล่ะค่ะ ^^
โชคดีนะคะทุกคน หึหึหึ

ปล. เงินเหลือบาน...แล้วจะถึงเวลาแจกของแบบไม่ยั้ง (...แล้วคำอวยพรล่ะ ? นึกไม่ทัน)