S.Fiction 1859 | Track 4 : รึเปล่า ?

posted on 21 Oct 2013 19:35 by devilz79 in 1859, FICTIONs, REBORN
Title: Life in Different Sound
Fandom: Katekyo Hitman Reborn ! (c) Amano Akira
Paring: 1859 (Hibari * Gokudera)
Rating: PG13
Author: Devilz79
 
 
--------  T r a c k   4   :  รึ เ ป ล่ า  ------------------------------------------
 
 

ประตูไม้สีน้ำตาลเข้มเปิดพลั่วะออกมา ตามด้วยร่างเพรียวที่ในปากคาบขนมปังแผ่นเอาไว้ ใบหน้าที่ประดับด้วยผมสีเงินฟูๆ เหลียวมองซ้ายขวา เมื่อพบเจอเป้าหมายริมฝีปากนั้นคลี่ออกมาบางๆ มือข้างหนึ่งเกี่ยวรองเท้าให้เข้าที่ ก่อนจะใช้เท้าอีกข้างนั้นเขี่ยประตูห้องให้ปิดแล้วหมุนลูกกุญแจล็อค

 

สองเท้าก้าวลงบันไดที่มีแผ่นหลังสีดำยืนหยุดอยู่อย่างรวดเร็ว

 

โกคุเดระ ฮายาโตะพลิกข้อมือที่สวมนาฬิกาขึ้นมาดู เวลาบนหน้าปัดพาให้คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างงุนงง แต่ความคิดนั้นก็ต้องสะบัดหายไปเมื่อแขนแตะถึงสัมผัสเย็นของอะไรบางอย่างที่พาให้สะดุ้ง

 

ตากลมเหลือบมองที่ท่อนแขนตนเอง กล่องนมสีขาวสะอาดตามีตัวอักษรสีดำพาดเป็นชื่อยี่ห้อ

 

“หะ...” เปล่งเสียงออกจากลำคอด้วยความไม่แน่ใจ ค่อยเอื้อมมือไปรับกล่องนั้น แม้จะยังไม่ได้คำตอบอะไรจากดวงตาสีดำที่ยังไร้ความรู้สึกอย่างน่าหมั่นไส้

 

...เบา

 

ความรู้สึกแรกหลังจากที่เอื้อมมือไปรับกล่องนมนั้นมาไว้กับมือ โกคุเดระขมวดคิ้วจะหันไปถามถึงความแปลกๆ แต่เมื่อสะบัดข้อมือแล้ว

 

แก่ก แก่ก...

 

เสียงเศษนม (?) ที่เหลือเพียงก้นของกล่องดังราวกับจะหัวเราะเยาะให้กับความพลาดท่าของคนหัวเงินที่ถือนมกล่องนั้นมาไว้ในมือเสียแล้ว

 

ฮิบาริ เคียวยะมองคนที่ยืนหยุดนิ่ง แต่มือบีบกล่องกระดาษจนยับย่นไม่เหลือซาก ไหล่หนาภายใต้เสื้อคลุมสีดำไหวไปมาเบาๆ ใบหน้าและดวงตายังราบเรียบไม่บอกอารมณ์เหมือนเคย

 

แต่สำหรับโกคุเดระ ฮายาโตะ นักเรียนม.ปลาย โรงเรียนนามิโมริ สภาพกำลังยืนถือกล่องนมที่มีเพียงเศษเสี้ยววิญญาณของนม อารมณ์ ไม่สามารถบรรยายได้

 

เขาเห็น...ไอ้รอยยิ้มสะใจของไอ้บ้าฮิบารินั่น เขาเห็นชัดเจน... !!

 

ไม่แน่ใจ...กับท่าที
แต่รู้ว่ามีความหมาย (?)


“โอ้ โกคุเดระ” เสียงทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใสปรีเปรมของยามาโมโตะ พาให้คนโดนทักถอนหายใจอย่างเนือยๆ แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ของตัวเองอย่างเซ็งชีวิต

 

นอกจากตอนเช้าจะตื่นสายกว่าปกติแล้ว ยังจะได้กินแค่ขนมปังแผ่นเดียวอีก

 

“วันนี้มาสายนะเนี่ย...” ยามาโมโตะผู้เริงร่าเดินยิ้มเข้ามาคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้มีท่าทางเริงร่าต้อนรับเช้าวันใหม่เอาเสียเลย

 

ร่างบางมองนาฬิกาข้อมือ แล้วกลับไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเอง...ไอ้นี่มันพูดจริงหรือกวนประสาทวะ ปกติแล้วเขาไม่เคยมาก่อนเวลานี้ด้วยซ้ำไป...หมายถึง...ช่วงก่อนหน้านี้น่ะ

 

“แต่ว่าไปช่วงนี้นายก็มาเช้านะ เกิดไรขึ้นเหรอ?” สีหน้าไม่ค่อยอยากรู้อยากเห็นฉาบบนใบหน้าของนักกีฬาหนุ่มอย่างเต็มที่ พาลให้คนเซ็งชีวิตหงุดหงิดเอาได้ง่ายขึ้น

 

เขามาเช้าเหรอ...เฮอะ
ไม่ได้เป็นเพราะใครหรอกน่า

 

เท้าเล็กใต้รองเท้าถีบขาโต๊ะอย่างหงุดหงิดเมื่อคนผมสั้นยังพยายามจะชวนคุยสัพเพเหระที่วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะคุยสุดๆ เขาไม่เข้าใจเลยว่าชีวิตของยามาโมโตะไปกอบโกยไอ้ความอารมณ์ดีกับรอยยิ้มที่มีจนล้นหลามนั่นมาจากไหน...ผิดกับอีกคน

 

ครึ่ก 

 

กล่องนมสีขาวเลื่อนออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ

 

ได้พบกัน อยู่ทุกวัน
แต่ฉันไม่เคยมั่นใจ

 

 

“อะ สวัสดีครับคุณเคียว” รองประธานหนุ่ม (?) ในทรงผมรีเจนท์อันเป็นตำนาน เปิดประตูห้องรับแขกแล้วชะงักเมื่อเห็นผู้เป็นหัวหน้านั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานแล้ว

 

คุซาคาบะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าวันนี้ท่านประธานของเขาดูเหมือนจะอารมณ์ดีกว่าวันปกติเล็กน้อย...เท่าที่สัมผัสได้แค่เล๊กกกกน้อยน่ะนะ แต่นั่นแหละมันคือเรื่องที่น่าประหลาดใจแห่งยุคเชียวนะ !

 

ฮิบาริหลังกองเอกสารเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องที่เดินถือซองเอกสารเล็กๆ เข้ามา ก่อนจะก้มหน้าอ่านแผ่นกระดาษตรงหน้าต่อ

 

“เอ่อ...คุณเคียวครับ นี่เป็นเอกสารจากกระทรวง เรื่องนักเรียนแลกเปลี่ยนครับ” ชายร่างหนาวางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะของผู้คุมกฎแห่งนามิโมริ ตามปกติแล้วอาจารย์ก็จะเป็นผู้อนุมัติเหมือนโรงเรียนอื่น แต่ว่าก่อนที่เอกสารจะผ่านไปยังมือของอาจารย์ฝ่ายต่างๆ นั้น รายชื่อต้องถูกบันทึกเข้ากับคณะกรรมการฯ เสียก่อน

 

ฮิบาริพยักหน้ารับรู้กับการมาถึงของเอกสารนั้น

 

“ช่วงนี้คุณเคียวมาโรงเรียนช้ากว่าปกตินะครับ”

 

ไม่ทราบว่าสิ่งใดในสากลโลกดลใจให้คุซาคาเบะเอ่ยปากพูดกับผู้เป็นนายในเรื่องนี้ ทั้งๆ ที่เรื่องดินฟ้าอากาศก็ไม่เคยพูดถึงกันมาก่อน...และก่อนที่คุซาคาเบะจะได้รู้ตัวว่าช่วงนี้ควรไปทำบุญสะเดาะเคราะห์เพราะโดนสิ่งชั่วร้ายเข้าครอบงำสมองส่วนการพูด สายตาที่ดูเหมือนจะ ‘อารมณ์ดี’ ในความรู้สึกของคุซาคาเบะกลับทิ่มแทงร่างหนาจนแทบจะทะลุไปกองกับพื้น

 

“ข...ข...ผมขอตัวออกไป...ตรวจที่ประตูก่อน...นะครับ” เหมือนลิ้นมันจะจุกคอเสียดื้อๆ โชคดีที่คุซาคาเบะไหวตัวทัน สามารถพลิกสถานการณ์ให้เป็นไปอย่างราบรื่นอย่างเส้นยาแดงผ่าแปด (เหรอวะ?)

 

สองขายาวก้าวฉับๆ ออกไปโดยไม่ต้องรอคำอนุญาตจากอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว ถึงจะไม่อนุญาตเขาก็จะไม่ทนอยู่ในห้องที่เหมือนมีธนูมาเสียบตามตัวเขาแบบนี้หรอก ให้ตายเถอะ

 

หรือเขาจะมองผิดไป...ความอารมณ์ดีแห่งยุคน่ะ มันหมดสิ้นไปแล้วสินะ
ชายร่างหนาเดินออกจากประตูไปด้วยบรรยากาศมาคุติดตัว เจ้าพลาดแล้ว คุซาคาเบะ เท็ตสึยะ

 

ฮิบาริมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไปของผู้เป็นลูกน้อง
เขาไม่ได้มาโรงเรียนช้าเสียหน่อย...แต่เพราะคนบางคนมันมาสายกว่า...ต่างหากล่ะ

 

ร่างโปร่งเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้ นึกถึงใบหน้าบูดเบี้ยวที่เต็มไปด้วยความโมโหของคนผมเงินแล้วมันอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมา เรื่องเมื่อเช้าเขาไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งอีกฝ่ายเลย แต่ก็...นะ

 

มือยาวเอื้อมหยิบเอกสารที่คุซาคาเบะวางทิ้งไว้ใน เปิดผนึกที่ปิดซองออก แล้วดึงกระดาษแผ่นสีขาวที่อยู่ข้างในนั้นออกมา อักษรคันจิตัวใหญ่ที่เขาคุ้นเคยดีปรากฏ ภาพถ่ายที่แนบคู่มาด้วยยิ่งสร้างความชัดเจน

 

ฮิบาริทิ้งเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใยดี

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

“เฮ้...โกคุเดร๊าาาาา~” เสียงตะโกนมาแต่ไกล พาให้ร่างเล็กต้องหันรีหันขวางหาต้นเหตุของเสียง ที่มันดังลอดผ่านลูกกรงของสนามกีฬา พร้อมกับนักกีฬาตัวสูงที่โบกไม้โบกมืออย่างเอาเป็นเอาตาย “ยังไม่กลับเหรอ?”

 

โกคุเดระย่นคิ้วกับคำถาม ถ้าเขากลับไปแล้ว ไอ้คนที่ยืนหัวเงินตรงนี้มันใครกันล่ะ แต่เพื่อเป็นการรวบรัดตัดความ คนผมเงินเลือกที่จะตอบกลับไปสั้นๆ “เออ”

 

“ฉันกลับด้วยเอามั้ย?” อีกฝ่ายยังคงตะโกนถาม พาให้คนโดนถามทำหน้าย่นเพิ่มเข้าไปอีก...ไม่ได้ปรารถนาเลยเฟ่ยยย

 

คนตัวเล็กพลิกดูนาฬิกาข้อมือ “ไม่ต้องเว้ย แกซ้อมบ้าๆ บอๆ ของแกต่อไปเลย ฉันจะกลับแล้ว” ตะโกนตอบกลับไป แล้วเดินไปยังจุดหมายของตัวเองในตอนแรกก่อนที่จะโดนยามาโมโตะทักไว้ มือเล็กกระชับหนังสือเล่มหนาในมือ

 

นักกีฬาหนุ่มพยักหน้ารับคำตอบของเพื่อนอย่างงงๆ เข้าใจหรอกนะว่าจะกลับแล้ว...แต่ว่าทางที่โกคุเดระเดินไป มันคือทางตัวอาคารไม่ใช่หรือไง ? ตรงข้ามกับประตูโรงเรียนชัดๆ

 

...แล้วอะไรคือ ‘จะกลับแล้ว’ ?

 

ยามาโมโตะยิ้มออกมาเบาๆ เมื่อนึกได้ว่ามี ‘อะไร’ ที่อยู่ที่ตัวอาคารในเวลาเย็นๆ แบบนี้

 

 

 

“คุณเคียวครับ เอกสารที่คุณเคียวขอไว้มาแล้วนะครับ ส่วนอันนี้เป็นจดหมายร้องเรียนอะไรสักอย่างถึงคุณเคียว ผมเลยไม่ได้เปิดดูก่อน” คุซาคาเบะยื่นเอกสารอีกกองให้กับคนที่ครองตำแหน่งหัวหน้า ก่อนจะเหลียวมองออกไปข้างหน้าต่าง แล้วพบกับภาพแปลกประหลาด

 

...ในช่วงไม่กี่วัน...หรือสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

“อะ...นั่นมันโกคุเดระ ฮายาโตะนี่ครับ”

 

ด้วยชื่อนั้น เรียกให้คนผมดำเงยหน้าขึ้นมองคนที่เอาเอกสารมาให้แล้วเคลื่อนตัวไปยังหน้าต่างของห้องรับแขก มองลอดผ่านกระจกบานใสไป...เรือนผมสีเงินที่ตกลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกจากการก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มเก่าในมือ แผ่นหลังเล็กดูจดจ่อกับเนื้อหาในกระดาษเหล่านั้น

 

เป็นภาพที่แปลกตา แต่คุ้นเคยดี

 

“เท็ตสึ นายตรวจสอบความเรียบร้อยของอาคารเรียน แล้วถ้าจะกลับก็กลับไปได้ หนังสือพวกนี้ฉันจะมาดูพรุ่งนี้” เสียงเรียบสั่งการพลางลุกขึ้น เกี่ยวเสื้อคลุมที่พาดไว้บนเก้าอี้ขึ้นมาคลุมไหล่

 

“ครับ?”

 

“ฉันจะกลับแล้ว”

 

คำพูดนั้นพาให้คุซาคาเบะขมวดคิ้วนิดๆ การเปลี่ยนแปลงของผู้เป็นนายในช่วงที่ผ่านมาก็ทำให้เขาค่อนข้างงุนงง เพราะเมื่อก่อนนั้น ยากมากกับการที่ฮิบาริ เคียวยะจะกลับก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน และบางวันคนคนนั้นก็ยังจะนอนเอาที่โรงเรียนเสียดื้อๆ ด้วยซ้ำไป

 

“ได้ครับ คุณเคียว” คุซาคาเบะเรียนรู้ที่จะรับคำสั่งมากกว่าการตั้งคำถาม จากสายตาทิ่มแทงเมื่อตอนเช้า แม้ตอนนี้เขามีคำถามมากมายจะถามออกไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่การเป็นรองประธานกรรมการรักษาระเบียบ ก็สอนเขาว่า...ชีวิตคนเรามีค่านัก (!?)

 

ฮิบาริ เดินออกจากห้องรับแขกของตัวอาคารโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

 

คุซาคาเบะก้าวเท้าไปยังกรอบหน้าต่าง โกคุเดระ ฮายาโตะยังนั่งอ่านหนังสือท่าเดิม เด็กหนุ่มที่ซัดกับกรรมการรักษาระเบียบอย่างพอฟัดพอเหวี่ยง คนที่ดูเหมือนจะดึงดูดการต่อยตีมาเป็นประจำและก็เหมือนจะกำลังดึงดูดเจ้านายของเขาเสียด้วย

 

เฮ่อ...คงเป็นแม่เหล็กดูดการต่อยตีตัวแม่เลยสิน้า ~

 

ได้พบกัน อยู่ทุกวัน
แต่ฉันไม่เคยมั่นใจ

 

 

เสียงเท้าที่แตะลงบนพื้น เรียกให้คนที่จดจ่อกับตัวหนังสือละสายตา แล้วเอี้ยวตัวกลับไปมอง ก่อนจะหันกลับมากราดสายตาผ่านหน้ากระดาษ จดจำเลขหน้า ค่อยปิดหนังสือเล่มนั้นลงแล้วยืดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

คนตัวสูงที่มีเสื้อนอกสีดำพาดบนบ่ามองคนที่กำลังลุกขึ้น

 

ร่างเล็กก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พอๆ กับฝีเท้าที่ก้าวตามมาติดๆ กัน

 

จะต้องทำยังไง ก็ไม่รู้
ยังเฝ้ามองเธออยู่ ทุกคืนวัน

 

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามายังหน้าห้อง พาให้คนผมเงินที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูค่อยๆ แง้มประตูเปิดออกมา แล้วเหลือบสายตามองผ่านช่องว่างของบานไม้สีเข้ม เป็นร่างสูงโปร่งในเสื้อนอกสีดำเดินผ่านประตูนั้นด้วยฝีเท้ามั่นคง ก่อนแผ่นหลังนั้นจะค่อยๆ ลับหายไปกับมุมเลี้ยวของบันไดทางขึ้น-ลง

 

โกคุเดระ ฮายาโตะเม้มปากแน่นสนิทราวกับไม่ต้องการให้เกิดเสียงใดๆ มือเล็กที่จับคาที่ลูกบิดกำลังจะดึงมันเข้ามาให้ปิดสนิทเหมือนเดิม ทว่า...เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบากว่าเดิม แต่ไม่สามารถหลบจากโสตประสาทของคนหูดีอย่างโกคุเดระได้นั้น พาให้ร่างบางชะงักมือค้างเอาไว้

 

เขาเห็นฮิบาริเดินกลับมาจากทางบันไดด้วยเสียงที่เงียบกว่าเดิม...แล้วมาหยุดยืนที่หน้าห้องเขา

 

ตากลมมองภาพตรงหน้าแล้วย่นคิ้ว มือเล็กลากบานประตูที่แง้มออกให้ช่องว่างแคบลงกว่าเดิม ร่างสีดำนั้นยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วถอนหายใจ ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนมาสบกับสายตาของคนหลังประตูอย่างพอดี

 

บ้าน่า...เจ้านั่นไม่รู้หรอกว่าเขาแอบมองอยู่

 

สองแขนยาวยกขึ้นกอดอก อิงแผ่นหลังเข้ากับระเบียง ใบหน้าเรียบเฉยอันไร้ความรู้สึกนั้นคล้ายจะกำลังยิ้มออกมาเบาๆ ในสายตาของคนที่ลอบสังเกตการณ์อยู่

 

อะไรฟระ ! เจ้าฮิบาริยิ้มอะไรของมัน

 

คนตัวเล็กบึ้งหน้าอย่างหงุดหงิดกับภาพที่ตัวเองสัมผัสได้ คิ้วเรียวมุ่นขมวด เสียงฮึดฮัดส่งออกมาจากลำคอเบาๆ มือเล็กที่กำลูกบิดเอาไว้เผลอผลักไสมันออกมาเบื้องหน้า และตัวเองก็เพิ่งทราบหลังจากที่ถลาออกมาจากบานประตูมาเผชิญหน้ากับร่างที่ทำหน้านิ่งในชุดสีดำมืด

 

ฮิบาริยืนกอดอก

 

“ยิ้มบ้าอะไรของแกนักวะ ไอ้เจ้านี่!” พูดเสียงดังใส่คนที่ยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรแม้แต่นิดเดียว

 

ฮิบาริไหวไหล่แล้วหัวเราะในลำคอเพียงเบาๆ และนั่นก็เพียงพอต่อการทำให้คนผมเงินรู้สึกอยากจะโวยวายใส่หน้าเสียเหลือเกิน และความรู้สึกนั้นก็ถูกทวีคูณด้วยคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

 “ออกมาได้แล้วเหรอ โกคุเดระ ฮายาโตะ?”

 

เจ้าของชื่อร้อนหน้าผ่าว เท้าเล็กหันไปเขี่ยประตูห้องให้ปิดดังปัง ก่อนจะรีบล็อคกุญแจแล้วสับเท้าออกไปจากเบื้องหน้าของอีกฝ่ายให้รวดเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สองเท้าก้าวสลับลงบันไดอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กนึกอยากจะกระโจนลงไปข้างล่างให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

 

ไม่รู้ว่าอะไร...แต่ตอนนี้เพิ่งเข้าใจคำว่าแทบแทรกแผ่นดินหนี

 

ฮิบาริก้าวเท้าตามการเดินของเจ้าของห้องที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ รอยยิ้มจางแต้มไว้บนใบหน้าเรียบเฉย

 

ไม่แน่ใจ กับท่าที
แต่รู้ว่ามีความหมาย

 

 

“สวัสดีครับ คุณเคียว” คุซาคาเบะเอ่ยต้อนรับผู้เป็นนายที่เดินเข้ารั้วโรงเรียนมาด้วยท่าทางสงบนิ่ง ในขณะที่ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที เขาเห็นร่างฟึดฟัดของโกคุเดระ ฮายาโตะเดินเข้ามา

 

เหมือนกับโลกหมุนผิดด้าน...
วันที่นักเรียนต่างชาติผมเงินคนนั้นจะมาก่อนประธานกรรมการฯ นี่มันเป็นเรื่องที่หายากจริงๆ นะ

 

“เท็ตสึ สงสัยอะไรรึไง?” เสียงนิ่งเรียบเอ่ยถาม พาให้เจ้าของชื่อใจหายวูบก่อนจะปรับสีหน้าและความคิดให้มาเป็นปกติ มือหนาใหญ่โบกปฏิเสธ ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยคำขอโทษที่ผู้เป็นนายไม่ได้ใส่ใจนัก

 

ฮิบาริเหลือบตามองศีรษะที่ก้มลงมองพื้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วก้าวเท้าเดินต่อ

 

คุซาคาเบะเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่ถูกเสื้อนอกสีดำคลุมทับเอาไว้ ถ้าเป็นปกติแล้วเขาคงโดนฟาดไปแล้ว ไม่มีคำถามว่าสงสัยอะไร หรือรอการปฏิเสธของเขาหรอก ร่างหนาถอนหายใจหนักๆ ออกมา ถึงจะสงสัยไปก็ไม่ได้มีประโยชน์และอย่าหวังว่าจะได้รับคำตอบใดๆ

 

เป็นลูกน้องคุณเคียวนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะครับ แหม่...

 

 

 

ฮิบาริ เคียวยะผ่อนปลายเท้าเมื่อเห็นร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบที่ไม่เรียบร้อยนัก กำลังยืนหน้าหน้าให้หน้าต่าง ลมแผ่วยามเช้าพาให้เรือนผมนั้นปลิวสะบัดมาข้างหลัง แผ่นหลังที่มีเสื้อลู่ตามลมนั้นเรียกให้คนที่กำลังยืนมองเลิกคิ้วออกมา

 

มาทำอะไรถึงที่นี่ ?

 

ห้องรับแขกของโรงเรียนที่ถูกเปลี่ยนมาเป็นห้องของประธานกรรมการรักษาระเบียบไม่ได้อนุญาตให้สัตว์กินพืชงี่เง่าเข้ามา แต่เวลาแบบนี้พวกกรรมการรักษาระเบียบก็ไปอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน ไม่มีใครมาเฝ้าความเรียบร้อยของที่นี่

 

แน่นอน...ถึงมันจะอยากมาเฝ้า เขาก็ไม่อนุญาต

 

“ฮ....โกคุเดระ ฮายาโตะ” เสียงเรียกที่หลุดไปคำแรกชะงักไว้ แล้วเรียกด้วยชื่อเต็มแทน เสียงที่ไร้ความรู้สึกพาให้เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกแล้วหันขวับมาอย่างรวดเร็ว

 

มาตั้งแต่ตอนไหนฟระ !

 

ฮิบาริมองคนที่สะดุ้งแล้วหันขวับมา เรียวปากยกยิ้มเบาๆ แล้วให้มันจางหายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมกวาดมองร่างตรงหน้าแล้วเห็นสิ่งที่มันดูผิดปกติที่อยู่ในมือของโกคุเดระ ฮายาโตะที่ทำหน้ายับ ราวกับคนอารมณ์ไม่ดี

 

“มาทำอะไร?”

 

เอ่ยถามเสียงนิ่ง แม้จะพอคาดเดาคำตอบบางอย่างได้ แต่...เขากลับไร้ความมั่นใจในคำตอบนั้นโดยสิ้นเชิง ร่างสูงแค่นหัวเราะกับความคิดของตัวเอง พาลให้โกคุเดระที่ยืนอยู่ยิ่งทำหน้ามู่ทู่เพราะนึกว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง

 

“ไม่ได้มาทำไรเฟ่ย...น่ารำคาญ”

 

โวยวายขึ้นมาแล้วลงส้นเท้าหนักๆ กับพื้นระเบียง คิ้วหนาเข้ารูปขมวดมุ่นแล้วเดินผ่านคนตัวสูงกว่าเล็กน้อยไปอย่างรวดเร็ว สองมือกำจนรูปทรงมันบิดเบี้ยว

 

คนผมดำระบายลมหายใจยาวๆ ออกมา ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปคว้าข้อมือเล็กให้เจ้าตัวหยุดชะงักอยู่กับที่

 

แต่ว่า...ฮิบาริน่าจะคิดผิด เพราะถึงแม้เขาจะคว้าแขนนั้นเอาไว้ได้ แต่ไอ้เจ้าหัวหงอกเงินนี่ไม่มีท่าทางว่าจะหยุดได้ง่ายๆ เลย สองเท้าในรองเท้ากีฬายังก้าวฉับๆ แม้อัตราเร็วจะลดลงก็ตาม พาให้คนที่คว้าขมวดคิ้วหงุดหงิดไปอีกคน

 

....แบบนี้มันน่าขย้ำให้ตาย !

 

“ฮายาโตะ !!” เสียงนิ่งเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่ดังขึ้นมาอีกระดับ คนหัวเงินขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์หยุดเดินแล้วพลิกตัวหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

 

เมื่อแรงเหวี่ยงบวกกับแรงดึง...

 

“ชะ...เฟ่ยยยยยยย !!!” คนผมเงินอุทานเสียงดังเมื่อตัวมันถลาเข้าไปหาคนที่ทำหน้ามาคุ สองเท้าจิกกับพื้นเพื่อหยุดการเคลื่อนที่ที่มิได้ปรารถนา มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ถูกรั้งเอาไว้ยกขึ้นมาเพื่อเป็นการ์ดไม่ให้ต้องปะทะกับเจ้าหัวดำนั่นโดยตรง

 

แปะ...

 

กล่องนมสีขาวทรงประหลาดเพราะมันบิดเบี้ยวจากการบีบแน่นของโกคุเดระ ฮายาโตะ ประดับไว้บนใบหน้าของฮิบาริ เคียวยะที่ในเวลานี้แทบจะมีควันประหลาดพุ่งออกจากหัว

 

ปุ้ก...
แล้วมันก็ตกลงบนพื้น

 

ดวงตากลมสีเขียวกระพริบถี่ แหม่...ไอ้ความหงุดหงิดเมื่อกี๊มันหายไปไหนหมดน้า ~

 

มือเล็กสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี กลับหลังหันพร้อมจะวิ่งหนีความโกรธตรงหน้า ตามปกติแล้วคนอย่างโกคุเดระ ฮายาโตะไม่เคยวิ่งหนีศัตรู

 

แต่ฮิบาริ เคียวยะ...ไม่ใช่ศัตรู (มั้ง ??)

 

“จะไปไหน...” เสียงเย็นแช่แข็งขาที่กำลังจะออกวิ่ง ฮิบาริก้าวเข้ามาล็อคคอคนที่เริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะย่อเข่าลงไปเก็บกล่องนมสีขาวที่ร่วงอยู่บนพื้น ออกแรงลากร่างที่กำลังโวยวายลั่นตึกเข้าไปโยนแหมะไว้ในห้องนั่งเล่นของโรงเรียนนามิ

 

ได้พบกัน อยู่ทุกวัน
แต่ฉันไม่เคยมั่นใจ

 

 

เสียงริงโทนดังขึ้นมารอบที่สิบ หากแต่ผู้เป็นเจ้าของได้แต่นั่งมองหน้าจอไปกระพริบอยู่เฉยๆ ในขณะที่อีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองเหยียดมาเมื่อเห็นชื่อผู้ที่โทร.เข้ามา

 

‘ไอ้บ้าเบสบอล’

 

โกคุเดระแทบอยากจะพุ่งเข้าไปรับสายแล้วตะโกนด่าไอ้คนในสายให้ได้ระบายอารมณ์สักสองสามยก แล้วกำชับว่าหยุดโทร.จิกได้แล้ว ที่บ้านเลี้ยงด้วยข้าวเปลือกหรือไง...

 

แต่ว่า...

 

“นายจะให้ฉันนั่งตรงนี้ทำบ้าอะไรว้า...” โวยวายออกมาเสียงเบา ใบหน้าฉาบไปด้วยความหงุดหงิดที่ผสมกับความงุนงง ตอนแรกนึกว่าจะถูกอัดจนเละ แต่ไอ้บ้าหัวดำนี่กลับลากให้เขามานั่งเฉยๆ แล้วมองมันเจาะนมกินอย่างสบายใจ

 

“ไม่รู้สินะ”

 

โกคุเดระนิ่วหน้ากับคำตอบที่ได้รับ ไม่ใช่คำตอบที่น่าพอใจเลยสักนิด ไอ้อารมณ์ที่เหมือนเด็กๆ ของไอ้บ้าข้างห้องเขานี่มันคืออะไรฟระ !

 

“ไอ้บ้า” สบถขึ้นมาเบาๆ แต่แน่นอนว่าตั้งใจให้อีกฝ่ายได้ยิน เพราะงั้นแม้จะโดนมองกลับด้วยสายตาเขียวปั้ด คนผมเงินมิได้สะทกสะท้านใดๆ ทั้งปวง “ถ้าแกไม่มีอะไร...ฉันไปนะ”

 

ลุกขึ้นแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา พร้อมกับที่เสียงแผดร้องมันดังขึ้นมาเป็นรอบที่สิบเอ็ด

 

ป๊าดดดดดดดดดด ! ไอ้บ้านี่ญาติทำอยู่ NTT docomo รึไง กลัวสายสัญญาณว่างนักรึไงฟระ !

 

มือเรียวดีดฝาพับให้เปิดขึ้นแล้วตบมันลงเหมือนเดิม ว่าไปแล้ว...แล้วเขาจะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมให้ยามาโมโตะมันจิกตั้งสิบสาย หากจะเดินออกไป แน่นอน ว่าต่อให้ต้องลงไม้ลงมือในยามเช้า มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับคนอย่างโกคุเดระ ฮายาโตะอยู่แล้ว

 

“เดี๋ยว...” เสียงเรียกเหมือนคนไม่มั่นใจ ทำให้คนที่คิดสะระตะในหัวหยุดความคิดตัวเองแล้วมองกลับไปยังต้นเสียงอย่างงุนงง เขาคิดว่าเขาคงหูฝาด...ที่คิดไปเองว่าได้ยินเสียงแบบนั้นจากปากของเจ้าหัวดำนี่

 

“อะไร?”

 

ฮิบาริหรี่ตามองคนที่ลุกยืนขึ้น แล้วค่อยยืดตัวลุกขึ้นยืนตาม แต่ว่าตัวเองกลับเดินไปยังกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปจะเห็นเกือบทุกอาณาบริเวณของโรงเรียนนามิโมริแห่งนี้

 

“เปล่า จะไปไหนก็ไป”

 

ออกปากไล่ ยิ่งพาให้คนฟังอยากจะถลาเข้าไปสกายคิกส์กันสักรอบ แต่เมื่อมองออกไปตามสายตาของร่างสูงกว่า เขาเห็น...เก้าอี้ยาวตัวหนึ่งข้างสนามหญ้า

 

โกคุเดระเผลอยกริมฝีปากขึ้น ก่อนจะก้าวเท้าออกไปจากห้องรับรองโดยมีแผ่นหลังสีดำอยู่ในสายตา

 


จะให้ทำยังไง
ก็ไม่รู้...

 

 

“เฮ้ โกคุเดระ” เสียงแปดหลอดอันรบกวนวิถีชีวิตของโกคุเดระมาทั้งวัน พาให้คนผมเงินต้องหันกลับไปมองคนที่วิ่งหน้าตาร่าเริงเหมือนกระต่ายน้อยในป่าใหญ่ด้วยใบหน้าที่มีคำถามแปะไว้ว่า อะไรอีกกกกกกก !

 

นักกีฬาหนุ่มหัวเราะร่าเริงใส่หน้าของคนที่ไม่ได้มีอารมณ์ร่วม คอนทราสกันสุดๆ “นี่ พรุ่งนี้ให้ฉันไปรับมั้ย นายจะได้ไม่มาโรงเรียนสายอีก” ชักชวนด้วยความบริสุทธิ์ใจ (?) แหม...ก็วันนี้กว่าจะมาถึงห้องเรียนได้ เขาต้องโทร.ตามไม่รู้จักกี่สาย แถมไม่ยอมรับสักสายอีกด้วย

 

โกคุเดระกระดกยิ้ม ก่อนจะยกมือห้าม “ไม่ต้อง แกมาทางไหนแกก็ไปทางเดิม”

 

“อ้าว...งั้นเหรอ” เกาหัวแกรก ทำหน้าเสียดาย “งั้น วันนี้กลับพร้อมกันป่าว แวะบ้านฉันก็ได้นะ วันนี้พ่อทำซาชิมิด้วย” พ่อหนุ่มร่างหนาเร่งทำการตลาดตัวเองอย่างรวดเร็ว ทว่าการตลาดนั้นต้องล้มเหลวเนื่องจากผู้รับสารไม่ตรงกลุ่มเป้าหมาย

 

“ไม่เฟร้ยยยย แกไปทางไหนก็ไปทางนั้นเลย” สองมือผลักไหล่ของคนที่ยังยิ้มแย้มอารมณ์ดี นี่มันไปสูบกัญชามาใช่มั้ย !!! เขาจะแจ้งตัดมันออกจากการเป็นนักกีฬาประจำโรงเรียนนนน !

 

ยามาโมโตะพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกลาพร้อมยกมือบ๊ายบาย ที่ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องโบกมืออย่างส่งๆ เพื่อไล่ให้ตัวกวนใจกลับไปเสียที

 

โกคุเดระเดินตรงไปยังม้านั่งตัวยาวที่เขานั่งอยู่เป็นประจำ ตัวเดียว...กับที่เขามองมันเมื่อเช้า พร้อมๆ กับสายตาของใครบางคน

 

หนังสือเล่มหน้าถูกเปิดหน้าที่เขาจำไว้ ตัวหนังสือสีดำจากหมึกพิมพ์ยาวเรียงลงมาอย่างเป็นระเบียบ มือเรียวขยับแว่นตาให้เข้าที่ก่อนจะกวาดสายตาอ่านเนื้อหามันต่อไป

 

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาพาให้คนที่เริ่มอ่านขมวดคิ้วแล้วปิดหนังสือโดนคั่นไว้ด้วยนิ้วมือ หันหน้าไปตามเสียงที่ได้ยิน ร่างในชุดยูนิฟอร์มถูกระเบียบตั้งแต่เช้าจรดเย็นกำลังหยุดอยู่ในสายตาของเขา

 

ร่างเล็กไหวไหล่

 

“ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย”

 

พูดเปรยออกมาเบาๆ แล้วยัดหนังสือเข้าไปในกระเป๋านักเรียนเหมือนเดิม พร้อมถอดแว่นสายตาเก็บไว้ในกล่องแล้วยืดตัวลุกขึ้นมา

 

สายตาสีดำสนิทจ้องมองดวงตาคู่เขียว เจ้าของร่างที่ยืนนิ่งอยู่เช่นกัน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายผละสายตายออกมาเอง

 

 

 

ยังเฝ้ามองเธออยู่...ทุกคืนวัน
ดูเหมือนมีอะไรอยู่ใน ดวงตาคู่นั้น

 

 

 

 

สองเท้าก้าวเข้าไปลดระยะห่างระหว่างคนสองคน ก่อนที่ทั้งสองร่าง จะก้าวเดินไปในจังหวะเดียวกัน

 

 

 

บอกฉันให้รู้อยู่ทุกวัน
ว่าเธอมีใจอยู่เหมือนกัน

รึเปล่า ?

 

 

 

El Fin

 
 
 
 
 
 
-__________________________-v
 
 
กราบเรียนทุกท่านที่เคารพ ข้าพเจ้ากลับมาแล้วนะฮะ :3
จะให้หนูพูดอะไรดี
 
 
 
 
อ่ะ ก่อนอื่น หนูขอพูดว่า บางทีเราอาจจะต้องย้ายบ้านนะฮับ :)
เนื่องจากหนูต้องใช้ความพยายามประมาณ 18.59 แสนริกเตอร์ (?) ในการเข้า Exteen ง่ะ ปริบๆ
 
 
 
บ้านใหม่นะคะ :) http://ph1859.blogspot.com/
 
 
 
 
มาเรื่องฟิค ข้าพเจ้าขอความกรุณาซัดได้เต็มที่เลยนะฮะ
ตอนนี้ข้าพเจ้ากลายเป็นป้าแก่ ที่มานั่งฝึกเขียนฟิคอ่ะ ป้าขอร้องไห้แปปนะ T_______________T
ตอนนี้ฟิคเรื่องนี้จะกลายเป็นฟิคประจำปีแล้วนะคะ เขียนปีละครั้ง 555555555555555555555555
คิดดู๊ ตั้งแต่ปีน้ำท่วม เพิ่งออกมาได้ 4 ตอน ฟิคบ้าอะไรของมันคะ 
 
 
 
อันนี้ข้าพเจ้าต้องขอโทษบุคคลทุกท่านด้วยค่ะ * ย่องามๆ
 
 
 
ก็...ข้าพเจ้าแค่ชอบโมเมนต์เวลาเดินกลับบ้าน กลับหอด้วยกัน :)
และข้าพเจ้าก็ชอบอาร์มแชร์ #อันนี้ไม่เกี่ยว มันเลยออกมาเป็นฟิคนี้
 
 
 
มันดูไร้แก่นสารว่ะ -*-
แต่ว่า...อ่านฟิคเนาะ เอาฟิคคลายเครียดบ้าง อุคริ ~ อันนี้คือคำแถของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขออภัยอีกครั้ง
 
 
 
ข้าพเจ้าขอขอบคุณทุกท่านที่ยังตามอ่านกันอยู่ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้
(แม้หลายคนจะลืม ข้าพเจ้ายังลืม #ร้องไห้ทำไม)
ขอบคุณที่ยังรัก 1859 กันอยู่ (?) ไม่สนใจ ข้าพเจ้าจะมโนว่ายังมีแม่ยก 1859 อยู่นะเคะ อุฮิ
 
 
ฟิคเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดี แต่อยากให้ทุกคนเก็บไว้ในใจบ้าง...
โอ๊ยยยยยยย ดราม่าน้ำตาไหลค่ะ ยังไม่ไปไหน ทำไมต้องเหมือนจะลากัน -*-
 
 
 
 
ข้าพเจ้าอยากได้ไฟ ข้าพเจ้าขอไฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
//เอานิ้วไปแหย่ปลั๊ก
 
 
 
 
ข้าพเจ้าขออภัยในความวิบัติวายป่วง ข้าพเจ้าเริ่มพูดไม่รู้เรื่องเอามากๆ แล้ว
แต่ก็...ขอบคุณทุกคนจริงๆ นะคะ :)
 
 
 
ตอบ Comment เมื่อปีที่แล้วดีก่าาาา ~ (พิมพ์นี่รู้สึกละอายมากค่ะ บอกเลย)
 
 
ขอบคุณงับน้องการรรรร :) บ้าา ชมเค้าว่าน่ารักก็เขินจิ่ >.<
// รู้สึกถึงสายตาเหยียดหยาม OTL ขอโทษเค่อะ ชมฟิคก็ได้ ขอบคุณมากน้าา
เค้าจะไปลับฝีมือมาก่อนนะ เดี๋ยวภาษาว่ากันอีกที 5555 :)
 
อุโฮะ ระดับก๊กแล้ว ไม่เสียผิวเปล่าแน่นอน เดี๋ยวป้าจะพ่นไฟฆ่าพวกนั้นเอง -,,-
ถ้าก๊กไม่เจ็บตัว เราจะไม่เห็นโมเมนต์ซื้อยามาให้นะเคอะ (ก๊ก: เดี๋ยวนะ...เพื่อแค่นี้ต้องให้ตรูมีเรื่อง?) 555
ตอนที่แล้วค.สัมพันธ์พัฒนาขึ้น เกรงว่าตอนนี้ค.สัมพันธ์จะพัฒนาลงนะหนู 
 
 
ขอบคุณค่า :D แค่รู้ว่ามีคนอ่านฟิคก็ดีใจน้ำตาไหลแล้ว 555
ดีใจที่มีคนเข้าใจ (เข้าใจว่าทุกคนเข้าใจระหว่างสอบกับเขียนฟิค ควรเลือกสอบ 555)
บางทีเครียดมากๆ ทำได้แค่นึกถึง 1859 ก็ดีใจแล้ว ฮ่าๆ
ขอบคุณมากๆ นะคะ
 
 
@Zzz31
ขอบคุณมากครับผมมม :)
 
 
น้องน้ำอ้อยยยยยยยยยยยยยยย :))))) ขอบคุณมากที่ยังไม่ลืมกัน ฮาาาา
คอมเม้นต์เธอคือยาชูกำลัง อ่านคอมเม้นต์ ประหนึ่งว่ากำลังอ่านฟิคอยู่ -..-
พี่จะพยายามปรับปรุงภาษานะ :D ขอเวลาสัก 5 ปีไปฝึกวิทยายุทธ์
 
บอกเลย เรื่องนี้ยามะไม่ใช่พระเอก (และไม่ว่าเรื่องใดๆ 555555555555 //โดนเสียบ)
ขออำภัย ยามะ FC สักครู่เค่อะ
เออ พี่ลืมนึกว่าคุณแกจะนอนในห้องรับรอง
แต่แหม่...ไม่สบายย่อมแบกตัวเองออกจากเตียงไม่ได้ ต้องให้ก๊กไปดูแลถึงเตียงจิ่ ถึงจะถูกหลัก (?) 
 
โฮะ...Track 4 มาแล้วนะหนู อย่ารอและคาดหวังกับ Track 5 555555555555555+
ขอบคุณมากน้าาา :)
 
 
ขอบคุณค่าา :) ยังไม่เลิกเล่นค่ะ ฮิฮิ
แต่ว่าไม่มีเวลาเข้าเลย แง่มมมม ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกันนะครับบบ
 
 
ขอบคุณค่าา อุมิซังพูดซะเรารู้สึกผิดเลย ฮาาา
เราจะพยายามหาแหล่งฟิคมานะเคอะ //นางไม่บอกว่านางจะแต่งเอง 55555555
เดี๋ยวได้แหล่งเจ๋งๆ เรามาเสพย์ 1859 ด้วยกันเถอะ :3
 
 
 
ขอบคุณทุกคนจริงๆ คิดถึงทุกคนมากๆ คิดถึง 1859
หนูอยากอ่านฟิค 1859 ช่วยเซ่นเค้าที
 
 
 
กลับไปอ่านรีบอร์นย้อนหลังแล้วแบบ...เอาชีวิตตอนนั้นฉันคืนมาาาาาาาาาาาาาาา
 
 
 
 
ปล. ใกล้เปิดเทอมแล้ว (จึ่กๆๆๆๆๆ) ดูแลสุขภาพด้วยนะเคอะ
ปล. ไอเลิฟยูซำเหมอ
ปล. เค้าจะพยายามอัพฟิคทั้ง 2 ที่นะ แต่กระนั้น อย่ารอค่ะ อย่ารอออออ มันดีเพนด์ออนความขี้เกียจของข้าพเจ้าเค่อะ 55555555 ขอบคุณค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

อ่านฟิคนี้แล้วยิ้มออก รู้สึกกระชุ่มกระชวยอย่างไรก็ไม่รู้
เป็นเพราะอะไร?  หรือว่าเป็นเพราะเรื่องนี้มันใส?  
คือใสมาก  ฟีลปั๊ปปี้เลิฟ  ไม่หวานมาก เบาๆ มุ้งมิ้ง บรรยากาศใสมาก  บอกไม่ถูก
ชอบ...
รู้สึกเหมือนชีวิตช่วงนี้ขาดหายความรู้สึกนี้ไป  พอมาอ่านอะไรแบบนี้เลยกิ๊วก๊าวมาก  อาจจะเป็นเพราะในชีวิตเดี๋ยวนี้หาความใส(?)แบบนี้ไม่ได้แล้วด้วยมั้ง  เจอแต่แบบฮาร์ดคอ  มาอ่านอะไรแบบนี้แล้วชอบมาก
อ่านไปยิ้มไป  ขำโกคุอ่ะ  เข้าใจท่านฮิที่ชอบแกล้งโกคุแล้ว  รีแอคชั่นโกคุโคตรขำ  น่าแกล้งๆ ซ้ำๆ ยิ่งนัก  
ท่านฮิขี้เล่นเงียบมาก  ส่วนโกคุ..อ่อนลงรึเปล่าน้า  
สองคนนี้บางอารมณ์เหมือนเด็กเอาชนะอย่างไรอย่างนั้น  ชอบ     เหมือนกับว่าต่อให้ไม่พูดอะไรแต่ทั้งคู่ก็รู้แหละมันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป  ช่องว่างตรงนั้นมันเหมือนมีใยบางๆ เชื่อมกันอยู่นะ  ถึงจะต่างคนต่างใช้ชีวิต  แต่ก็ยังมีบางเวลาที่...บังเอิญ (แต่รู้สึกว่าจะจงใจกันนะ) ได้เจอกัน  แล้วแชร์บางอย่างกันเงียบๆ  อารมณ์มันประมาณนี้จริงๆ  ความพัฒนาน่าจะขึ้นนะฮะ  
เรียบเรื่อยแต่ก็ยังก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
ฮรืออ  บอกไม่ถูก  แต่ชอบ  มันกระชุ่มกระชวยหัวใจมากกกกก
ปล.สารภาพ...ตอนอ่านนี่ให้ฟีลแบบป้าคนนึงนั่งดูเด็กจีบกันแล้วนึกถึงอดีตตัวเองเลย...  หรือว่าเค้าจะแก่แล้ว?  ไม่นะ!!!!
ปปล.ได้มาอ่านช้า ขอโทษนะฮะ   รอตอนต่อไปนะ  ปีละตอนก็ได้ ไม่เร่งๆ เข้าใจ ฮาาdouble wink

#3 By karnalone on 2013-12-05 14:45

ฟิคไปเม้นต์ไว้อีกบ้านแล้วเน้อ exteenแก่แล้ว ไม่ทันใจ ชิชะ 
_____________________
สารภาพว่าเวลาเม้นต์บางทีก็อยากจะเม้นต์ทุกฉากในฟิคอ่ะ แต่เมื่อยมือขี้เกียจพิมพ์(มันก็ยังยางประหนึ่งเขียนแข่งกับ จขบ อยู่ดี =w=a) แต่ถ้าพี่ฟาร์มชอบก็จะไม่เกรงใจใส่เต็มที่ค่ะ เป็นการระบายความรู้สึกตัวเอง วะฮะฮ่าาา //โดนเสย  
ปล. เมื่อใดที่พี่ท่านให้กุญแจห้องก๊ก ....ถึงเตียงแน่นอนใช่มั้ยคะ =.,= // โดนบอมบ์ 
ปล2. ไม่รอแล้วค่ะ track5เนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ลงแล้วใช่มั้ยเคอะ คุคุคุคุคุ// ปูเสื่อรอ

#2 By Cartoon~AholiC on 2013-10-23 00:17

อรั้ยยย อยากจะบอกว่า อ่านไปจิกหมอนไป ถึงจะหายไปนานแต่เค้าก็ยังคงรออยู่น๊า
อยากจะบอกว่า ทั้งคู่ซึนได้ใจมากอ๊ะ! ปกติหนูก๊กจะขี้โวยวาย แต่ก็มีมุมที่เงียบอยู่บ้างเหมือนกัน ทั่นฮิก็ยังคงเป็นทั่นฮิอยู่วันยังค่ำ ไม่บอกเค้า เอาแต่แอบมองอยู่นั่นล่ะ แต่ก็น๊าาา นี่ล่ะทั่นฮิตัวจริง
ชอบการบรรยายในหลาย ๆ ช่วงที่ไรเตอร์แต่งมา อ่านแล้วสนุก อิน และฟินไปด้วยในคราวเดียวกัน ไม่ว่ากี่ปี ก็จะรออ่าน 1859 อยู่เรื่อย ๆ นะคะ อัพช้ายังดีว่าไม่อัพน๊า สู้ ๆ นะคะ (((^_^)))
ปล. เราเองน๊า ที่เคยใช้ชื่อว่า Zzz31 นะคะ ตอนนี้เปลี่ยนเป็น Sakurai Winter ตามนามปากกาแล้ว - แอบเห็นที่ตอบคอมเม้นท์ ขอบคุณเช่นกันนะคะที่เขียนฟิคดี ๆ น่ารัก ๆ ฟินเวอร์แบบนี้มาให้อ่าน ชอบอะ 

#1 By Sakurai Winter on 2013-10-22 00:46