S.Fiction 1859 | Track 3 : untitled

posted on 02 Nov 2012 00:12 by devilz79 in 1859, FICTIONs, REBORN directory Fiction
Title: Life in Different Sound
Fandom: Katekyo Hitman Reborn ! (c) Amano Akira
Paring: 1859 (Hibari * Gokudera)
Rating: PG13
Author: Devilz79
 
 
--------  T r a c k   3   :  u n t i t l e d  -----------------------------------------------
 

 

เขาว่ากันว่า...คนบ้ามักจะไม่เป็นหวัด

 

โกคุเดระ ฮายาโตะในชุดนักเรียนที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนักกำลังเงยหน้ายืนมองอพาร์ทเมนต์ที่ตนเองอยู่ด้วยใบหน้ายู่ยี่และยับย่นจนคนที่เดินผ่านไปมาไม่กล้ามองด้วยความกลัวว่าจะต้องมีเรื่องชกต่อยในเวลาแบบนี้

 

ในเวลา...ที่ต้องเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันโรงเรียนเข้า

 

ร่างเล็กจ้องมองระเบียงทางเดินอยู่อีกประมาณห้านาทีแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย สองเท้าเล็กก้าวเดินกลับไปกลับมาอย่างน่าปวดหัว โทรศัพท์มือถือถูกควักออกมาเป็นรอบที่ร้อยเพื่อดูเวลาที่มันสามารถสรุปได้เป็นคำว่า ‘สายแล้ว’

 

แต่กระนั้นโกคุเดระ ก็ไม่มีท่าทีว่าจะเดือดร้อนมากไปกว่าการที่ชะเง้อคอมองดูความว่างเปล่าของระเบียง

 

ร่างเล็กที่พ่นลมหายใจออกมาอีกรอบต้องสะดุ้งเมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นและแผดเสียงฟ้องว่ากำลังมีคนโทร.เข้ามา นิ้วบางดันฝาโทรศัพท์ก่อนจะเบะปากเมื่อเห็นชื่อคนที่โทร.เข้า ก่อนจะกดรับแต่โดยดี

 

“โกคุเดระ นายอยู่ไหนเนี่ย ทำไมยังไม่มาโรงเรียน?” เสียงกระวนกระวายของคนจุ้นจ้านในความคิดของโกคุเดระแทรกเข้ามาเมื่อเขาเอาโทรศัพท์แนบหู

 

“เออ เดี๋ยวไปนี่แหละ” คนผมเงินรีบแทรกคำพูดก่อนที่เขาจะโดนบ่นอะไรออกมายืดยาว แล้วกดตัดสายทิ้งไปอย่างเร่งรีบ ยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง เงยหน้ามองระเบียงอพารท์เม้นต์ชั้นที่ตนเองพัก แล้วถอนหายใจสั้นๆ ออกมาครั้งหนึ่ง ค่อยตัดใจละสายตาแล้วหันเท้าวิ่งไปในทิศของโรงเรียน

 

...บางทีเขาอาจจะยังช้าเกินไป

 

 

---------------------

 

 

ร่างเล็กหยุดยืนหน้าประตูโรงเรียนด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ใบหน้าเรียวนิ่วลงเมื่อพบว่าเขารีบมาเพื่อจะพบว่าประตูหน้านั้นกำลังมีการวุ่นวายจากเจ้าพวกคณะกรรมการอะไรบ้าบอทั้งหลาย

 

ดวงตากลมกวาดมองไปทั่วๆ ราวกับจะหาใครสักคน

 

และคิ้วเรียวต้องขมวดนิ่วเข้าไปอีกเมื่อพบว่า...เขาไม่พบ ‘ใครสักคน’ ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ที่มันดังขึ้นเป็นรอบที่ล้านแปดขึ้นมาดูแล้วกดตัดสายไปเมื่อเป็นชื่อของยามาโมโตะที่โทร.เข้ายิก สองเท้าในรองเท้าผ้าใบเดินผ่านประตูไปอย่างไม่หยี่ระต่อคนชุดดำที่กำลังหันมามองเขาด้วยความสนใจ

 

...มาสาย !

 

คนตัวใหญ่ที่ทำทรงผมแปลก ในปากคาบก้านอะไรสักอย่างเดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าจริงจัง เรียกให้โกคุเดระกลอกตาด้วยความรำคาญ ให้ตายเถอะ....เขาไม่ได้อยากจะเจอเจ้าพวกนี้

 

ที่เขาอยากเจอน่ะ....

 

หือ !?

 

ร่างเพรียวชะงักความคิดของตัวเอง เมื่อโดนเสียงใหญ่เข้มพูดอะไรสักอย่างที่มันไม่เข้าหู...อื้มมม ไม่ค่อยเข้าหูจริงๆ ด้วยแหละ ก่อนจะรู้ตัวหมัดแข็งก็ลอยไปประทับบนใบหน้าของคณะกรรมการชุดดำเสียแล้ว โกคุเดระมองมือตัวเองแล้วฉีกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ

 

โชคดีนะ...ที่วันนี้ได้วิ่งวอร์มมาก่อน ไม่งั้นคงลำบาก

 

 

---------------------

 

 

“เฮ้ยยย ! โกคุเดระ ทำไมนายเละเทะแบบนี้เนี่ย!” เสียงโวยวายเสียงดังดังออกจากปากของเด็กหนุ่มนักกีฬา เมื่อเห็นสภาพเพื่อนของตัวเองมอมแมมราวกับลูกหมาไปเล่นคลุกฝุ่นมา เพียงแต่บนใบหน้าขาวๆ มีรอยช้ำ รอยถลอก และคราบเลือดเล็กๆ น้อยๆ แต่มันก็ไม่ใช่ชีวิตปกติอยู่ดีนั่นแหละ

 

คนโดนทักตีหน้ารำคาญก่อนจะปัดมือที่จะเข้ามาจับออกอย่างไม่แยแส แล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง ท่ามกลางสายตาสนอกสนใจของทุกคนในห้อง เพียงแต่แต่ละคนต่างไม่กล้าเข้ามาไถ่ถามเพราะเกรงว่าจะโดนลูกหลงอารมณ์ของอีกฝ่ายน่ะเอง

 

“เรื่องของฉันน่า”

 

“นายไปตีกับใครมา?” ยามาโมโตะตามมาถามถึงที่โต๊ะ กรอบหน้าคมสันนิ่วเหมือนกำลังคิด แล้วก็เอียงคอไปมา “จะบอกว่ากรรมการ...แต่ว่าวันนี้ฮิบาริก็ไม่มานี่หน่า หรือนายทะเลาะกับคุซาคาเบะเอาน่ะ ? หรือมีเรื่องกับเด็กโรงเรียนอื่นเหรอ?” คาดเดาเหตุผลนานา แต่หากทั้งประโยคนั้นจะเรียกให้โกคุเดระเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“เมื่อกี๊นายบอกอะไรนะ?”

 

“หะ? บอกอะไร” คนโดนถามทวนคำถามหน้าเหวอ เขาบอกอะไร เขามีแต่ถาม แถมยังเป็นคำถามที่ไอ้ตัวข้างหน้าไม่ยอมตอบเขาด้วยนะ

 

และเป็นที่แน่นอนด้วยว่า ทั้งวัน...ยามาโมโตะไม่ได้คำตอบอะไรอีกเลย

 

 

 

 

 

ฮิบาริไม่มา...

 

นับเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าแปลกประหลาดใจ โกคุเดระ ฮายาโตะคิดแบบนั้น...เมื่อดูจากสภาพนักเรียนในโรงเรียนเขาที่ทำอะไรในสิ่งที่ไม่เคยทำ เช่น วิ่งแหกปากตะโกนอยู่ที่ริมระเบียง หรือทำอะไรห่วยๆ อย่างเช่น...

 

“เฮ้ย...คิดว่าเท่หรือไง”

 

เด็กหนุ่มหัวโล้นหน้าตาคล้ายพวกเด็กแว๊นซ์ปากซอยผลักไหล่เล็กของคนผมเงินที่เดินมาเงียบๆ ส่งเสียงเอะอะหาเรื่องโดยมีพวกลูกกระจ๊อกหัวเราะร่าตามมาข้างหลัง สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ได้ต่างกับตัวเขามากเท่าไรหรอก แต่เขาแน่ใจว่าการมีเรื่องทุกครั้งเขาไม่เคยเข้าไปหามันก่อน

 

เป็นครั้งที่สองที่โกคุเดระ ฮายาโตะนึกได้ว่ากรรมการรักษาระเบียบที่นี่ชื่อฮิบาริ เคียวยะ
ถ้าเจ้านี่อยู่ก็น่าจะดี....ละมั๊ง

 

“เฮ้ยย มันเงียบว่ะ”

 

พี่โล้นซ่าหันไปบอกกับลูกน้องแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ซึ่งเจ้าของดวงตาสีเขียวที่กำลังมองอย่างเบื่อหน่ายนั้นไม่เห็นว่ารอบตัวเขาจะมีอะไรน่าหัวเราะตรงไหน มีแค่...ความกากของไอ้คนตรงหน้าเสียมากกว่า

 

และก่อนที่เสียงหัวเราะนั้นจะได้หยุดลงอย่างเป็นทางการ เป็นครั้งที่สองของวันที่ร่างเล็กรู้สึกตัวว่ามือของเขาอัดเข้าไปเต็มหน้าอีกฝ่าย อืม...รู้สึกว่าจะหนักกว่าตอนที่ลงบนหน้าเจ้าพวกกรรมการชุดดำอะไรนั่นอีกนะ

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกก แกมัน...” หมันลุ่นๆ ตรงมายังใบหน้าที่เป็นฟกช้ำอยู่แล้ว แต่สำหรับคนที่เพิ่งจะผ่านการต่อยตีมาหมาดๆ ไม่ทำให้โกคุเดระโดนหมัดนั้นง่ายๆ เขาได้แค่คิดในใจ

 

ถ้าฮิบาริอยู่...ก็น่าจะดี
เขาคิด

 

 

---------------------

 

 

ยามาโมโตะถอนหายใจเป็นเฮือกที่สองหมื่น นอกจากจะต้องมาเห็นหน้าเพื่อนที่เป็นรอยช้ำเพิ่ม หน้าเขายังโดนมาบ้างแน่ะ ถ้าไม่ใช่ว่าเหตุการณ์ตะลุมบอนที่เรียกให้นักเรียนหลายคนไปมุงดูด้วยความสนใจ เขาเองก็สนใจ...และแปลกใจว่าวันนี้พวกกรรมการรักษาระเบียบหายไปไหนหมด

 

อ่อ ไม่หมดหรอก แต่มีแค่คุซาคาเบะกับลูกน้องไม่กี่คนที่เขาพอจะเห็น

 

และเมื่อชะโงกหน้าไปดูเห็นผมเงินๆ ที่คุ้นตานั้นกำลังสะบัดพร้อมกับมือที่กำแน่น โดยมีนิ้วกลางที่ยืดขึ้นมาพร้อมจะกระแทกใบหน้าของคนที่อยู่ใต้ร่างตัวเองให้หงายหมอบ โดยไม่ทันระวังว่าข้างหลังมีอีกสองคนที่โงนเงนขึ้นมาจากอาการเมาเลือดจะประทุษร้ายจากด้านหลัง

 

ยามาโมโตะเลยต้องโดดเข้าไปขวางพร้อมกับรับหมัดไม่หนักมากมาเสียแทน

 

โคตรพระเอก...
(แต่ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกนะ)

 

“วันนี้มันวันอะไรเนี่ย...” เสียงบ่นดังขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ไม่ใช่ทั้งเสียงของโกคุเดระและยามาโมโตะ แต่เป็นเสียงของหมอแก่เจ้าของห้องพยาบาลประจำโรงเรียน ที่เกาหัวแกรกเพราะเขาเริ่มขี้เกียจจะนับแล้วว่าวันนี้เขาทำแผลให้กับพวกนักเรียนกี่คนกัน ไหนจะจากการชกต่อย ไหนจะจากการตกระเบียงเพราะเล่นซน

 

“ปกติไม่เคยมีอะไรแบบนี้นี่หว่า แกรู้มั้ยฮะ ฮายาโตะ” เอ่ยปากถามคนที่นั่งทำหน้าเซ็ง แล้วกดสำลีชุบยาลงบนมุมปากที่แตกเพราะโดนกระแทก พาให้คนโดนทายาสะดุ้งแล้วถีบตัวออกจากเจ้าหมอโรคจิตแต่โดยเร็ว

 

“ไม่รู้เฟ่ยยยย เอามานี่ ฉันทำเองได้น่า” คว้าสำลีพันก้านจากมือคนในชุดกาวน์ที่หัวเราะฮ่าๆ อย่างสบายอารมณ์ แล้วกดเข้ากับแผลตัวเองอย่างลวกๆ ทำไงได้ ก็มันแสบนี่หว่า

 

ยามาโมโตะชิ่งหยิบชุดทำแผลขึ้นมาทำเองก่อนที่จะโดนชามาลทำให้อย่างที่โกคุเดระและคนอื่นๆ โดน คนอื่นๆ ที่หมายความเฉพาะแค่เด็กนักเรียนผู้ชายนะ ส่วนผู้หญิง...ไม่นับ

 

เขาเพิ่งรู้ว่าคณะกรรมการรักษาระเบียบจะมีผลต่อความสงบสุขของโรงเรียนเขาขนาดนี้...
ว่าไป ฮิบาริ เคียวยะ หายไปไหนนะ ?

 

ดวงตาสีทรายเหลือบมองคนที่จิ้มๆ แผลตัวเองด้วยแววตาตั้งคำถาม แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป โกคุเดระจะรู้อะไรมั้ยน้า วันนั้นเห็นแว้บๆ อยู่ว่าเหมือนฮิบาริจะเป็นคนอยู่ข้างๆ ห้อง แถมเกิดอะไรฉุกละหุกก็ไม่รู้ที่น่าจะเกี่ยวข้องกับทั้งสองคนอย่างน่างงๆ

 

 

---------------------

 

 

โกคุเดระสับเท้าด้วยความไม่พอใจอะไรสักอย่างบนโลกมนุษย์ ก้าวฉับๆ ผ่านเข้าไปในห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว มีเพียงชั่ววินาทีก่อนเข้าห้องนั้นสายตาพลันไปหยุดหน้าบานประตูข้างๆ ที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนว่านั่นเป็นห้องของใคร หนึ่งความคิดทีแทรกเข้ามาในหัวคือการไปเคาะประตูห้องนั้น

 

เขาคิดแบบนั้นมาสองวันแล้ว นับตั้งแต่ที่เขาไม่ได้เห็นหน้านิ่งนั้นอีก
หากแต่...

 

ใบหน้ายู่ยี่ถอนหายใจออกมาแล้วดึงตัวเองให้กลับไปไขประตูห้องแล้วโยนสัมภาระลงบนโซฟาตัวเดียวเพียงในห้อง มือเล็กคลำใบหน้าที่มีแต่รอยแผลแล้วต้องร้