Title: Life in Different Sound
Fandom: Katekyo Hitman Reborn ! (c) Amano Akira
Paring: 1859 (Hibari * Gokudera)
Rating: PG13
Author: Devilz79
 
 

--------  T r a c k   2   :   ทำไมต้องเธอ  -----------------------------------------------
 
 
 
 
“โย่ว หวัดดี โกคุเดระ” เสียงทักทายจากคนตัวสูงที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูที่เปิดออก พาให้เจ้าของห้องกลอกตาแล้วผละตัวออกจากประตู เพื่อให้อีกฝ่ายเดินเข้ามา



เด็กหนุ่มตัวสูงหุ่นนักกีฬาหอบของพะรุงพะรังเต็มสองมือ หนึ่งในนั้นมีร่มสีใสคันใหญ่ มีหยดน้ำค่อยๆ ไหลบนผิวพลาสติก ที่เจ้าตัวก็อุตส่าห์หอบเอามาด้วย เมื่อมองออกไปด้านนอกก็เห็นว่าฝนกำลังตกลงมาปรอยๆ



...ฝนตกอีกแล้วงั้นเหรอ ? น่าเบื่อที่สุด ตกไม่รู้จักเวล่ำเวลา ตกผิดฤดูอีกต่างหาก



โกคุเดระปิดประตูห้องแล้วไล่สายตามองตามหลังของแขกที่เดินเข้ามาราวกับเป็นบ้านของตัวเอง เขาไม่สนใจแล้วเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดโทรทัศน์เพื่อลบความเงียบในห้อง



“เฮ้ย !!” เสียงร้องตกใจของคนผมสั้นสีดำ พาให้คนที่นั่งอยู่หันขวับไปมองด้วยความตกใจ แต่ที่เห็น...ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกประหลาด แค่เจ้าบ้าเบสบอลมันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าถังพลาสติก...ที่มีร่มสีดำอยู่ในนั้น



ร่มสีดำ...



“อะไรวะ?” คิ้วเรียวขมวด ก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจร่มที่วางพิงอยู่ในถังกลมๆ



“นายใช้ร่มตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?” คำถามที่เอ่ยออกมา พาให้คงฟังเกือบจะสำลักอากาศไปต่อหน้า หากว่าไม่รีบตั้งสติเสียก่อน จะแกล้งทำเป็นไม่สนใจร่มคันนั้นก็คงจะใช่เรื่อง



โกคุเดระมุ่ยหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหายามาโมโตะที่หยิบร่มขึ้นมาพิจารณาด้วยความสนใจ...โกคุเดระมีร่มติดตัว มิน่าเล่า ช่วงนี้ฝนถึงตกได้ตกดีน่ะ “วะ...อุ้ย...” แล้วคนตัวสูงก็ต้องร้องตกใจเมื่อร่มถูกดึงออกจากมือแล้วลงไปวางอยู่ในที่วางเหมือนเดิม



“เรื่องของฉันเว้ย ยุ่ง”



คนตัวเล็กลงเท้าเดินฉับๆ กลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ทิ้งให้คน ‘ยุ่ง’ มุ่นคิ้วอย่างงงๆ ดวงตากลมจ้องภาพที่เคลื่อนไหวบนจอโทรทัศน์...เป็นรายงานสภาพอากาศที่แปรปรวนไปมาในช่วงนี้ มีบางพื้นที่มีฝนตกหนักบ้างเบาบ้าง



ฝนตกหนัก...
ร่มสีดำ...



มือเล็กยกขึ้นมาเกาจมูกตัวเองเมื่อหวัดนึกถึงเหตุการณ์วันเมื่อวาน ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะคิดถึงหรอกนะ....แต่ก็เพราะเห็นร่มคันนั้นต่างหาก มันเลยอดที่จะคิดขึ้นมาไม่ได้น่ะ



ครืดดด ---



เสียงเปิดประตูระเบียงดังขึ้นมา โกคุเดระหันไปมองตามเสียง แล้วพบว่าเจ้าคนตัวสูงผมสั้นกำลังชะโงกหน้าออกไปมองที่ระเบียง แล้วยกมือข้างหนึ่งราวกับกำลังทักทายใครอยู่ “โย่ว...”



ไอ้รอยยิ้มสดชื่นบนใบหน้าที่ค่อยๆ แห้งลงนิดหน่อย พาให้ร่างเล็กรีบดีดตัวเองไปที่ระเบียง...



“...ฮิบาริ” เสียงที่เอ่ยชื่ออีกฝ่ายดังออกจากปากของเด็กหนุ่มนักกีฬาที่อัธยาศัยดีตามประสา “ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าข้างห้องนายคือฮิบาริน่ะ?” ยังหันหน้ามาถามคนที่ยืนจัดระบบใบหน้าตัวเองอยู่อีก



เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยเหลือบตามองคนผมเงินที่ไม่ตอบคำถามอะไร ค่อยกลับมามองคนที่ทักทายตนเอง แล้วหนังสือปกสีน้ำตาลในมือก็ปิดลงดัง พั่บ ก่อนที่ร่างโปร่งจะยืดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ญี่ปุ่นที่วางราบอยู่กับพื้น แล้วเดินเข้าไปในห้องของตน ตามด้วยเสียงประตูที่กระแทกดังจนคนที่ยืนมองอยู่เบ้หน้า



“เป็นอะไรของเขานะ?”



โกคุเดระกลอกตากับความไม่รู้ร้อนหนาวของยามาโมโตะ ริมฝีปากบางถูกกัดเข้าหากันเมื่อนึกถึงสายตาที่ถูกมองเมื่อครู่...ไม่รู้ มองไม่ออกหรอกว่าคนที่นิ่งแบบนั้นจะคิดอะไรอยู่



กรอบหน้าเรียวมุ่ยลงเมื่อภาพของเมื่อวานมันแล่นเข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติ


 
- - - - - - - - - - - - - -
 
 
 
ฝนที่มันตกหนักเริ่มจะซาเม็ดลงแล้ว แต่ว่าใต้ร่มคันใหญ่ก็ยังคงมีคนสองคนเหมือนเดิม คนที่ทำหน้าที่ถือร่มยู่คิ้วเข้าหากัน เมื่ออยู่ๆ ก็เกิดคำถามที่ว่า ‘เขากำลังจะเดินไปไหน?’



นับตั้งแต่เจอกับฮิบาริ เคียวยะ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะค่อยๆ ก้าวตามคนในเสื้อเชิ้ตสีขาวไปเอง แต่ว่า...จะให้บอกว่าเป็นเพราะเจ้านี่คนเดียวมันก็ไม่ใช่หรอกน่า ! ก็...เมื่อข้างๆ ทางมันคือบรรยากาศที่เขาเดินผ่านทุกวันจนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต



ให้หลับตาเดินก็ยังทำได้หรอกน่า...ในเมื่อทางเส้นนี้มันคือทางที่จะกลับไปที่อพาร์ตเม้นต์ของเขาน่ะสิ



แต่ว่า...ทำไมเจ้าคนตัวสูงกว่าที่เดินนำหน้าอยู่หน่อยๆ ถึงเดินมาทางนี้ด้วย...แล้วทำไมเขาเพิ่งจะมาคิดได้เอาตอนนี้ล่ะเนี่ย ? เขาไม่ได้เป็นคนสมองช้าขนาดนั้นซะหน่อยนะเฟ่ยย !



“นี่...ฮิบาริ” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไป คนตรงหน้าไม่หยุดเดิน แต่ศีรษะที่ขยับเล็กน้อยก็พอจะเดาได้ว่าฟังอยู่ “...นายจะไปไหนเนี่ย?”



เสี้ยวหน้าที่โกคุเดระมองเห็นนั้นทำเหมือนกับชั่งใจว่าจะตอบดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็มีแค่ความเงียบที่เป็นคำตอบให้กับคนถามที่หน้าเริ่มหงิกลงเพราะความหงุดหงิดใจที่ถูกเมินเฉย



ปั๊ดโธ่ ! นี่มันใกล้ถึงที่พักเขาแล้ว...ถ้าจะไปไกลกว่านี้ก็เชิญเดินไปเองเลยเฟ่ยย เฮอะ



ตากลมมองสองข้างทาง ก่อนจะยกเท้าเลี้ยวขวาเมื่อเจอทางแยก แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อทางที่คนข้างหน้าเดินไปมันก็ไปทางขวาเช่นเดียวกัน...มันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญก็ได้...ก็แค่บังเอิญ



เท้าสองคู่ยังก้าวไปในจังหวะที่สม่ำเสมอ คนที่เดินตามหลังอยู่เล็กน้อยขยับตัวขึ้นมาเดินให้อยู่ในระดับเดียวกับคนที่เปียกโชกไปทั้งตัวแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ...ใบหน้านิ่งๆ อยู่ใต้ดวงตาคมเรียวที่เหลือบมามองคนผมเงินเป็นระยะ แล้วก็ต้องพบกับใบหน้าขู่ฟ่อๆ เหมือนลูกแมวเพิ่งหัดแยกเขี้ยว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา



...และที่น่าแปลกใจกว่านั้น คนตัวเล็กดูเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่ก็เก็บมันเอาไว้ในลำคอ ทำหน้าตาแปลกประหลาดจนเขารู้สึกว่าต้องยกมือขึ้นมาถูจมูกเพราะอะไรบางอย่าง



บางอย่างที่มันหลุดออกจากปากของโกคุเดระ ฮายาโตะถึงสามครั้ง...คำว่า ยิ้ม น่ะ



“เอ๋...?” เสียงร้องยาวที่ดังขึ้นมาเมื่อเขาหยุดเท้า พาให้ต้องหันกลับไปมอง ก็พบกับใบหน้าประหลาดใจ ดวงตากลมเบิกโตขึ้น แล้วริมฝีปากก็หยักยิ้มที่ไม่น่าจะเรียกได้เลยว่าคือรอยยิ้ม เหมือนกำลังฝืนหรือประชดเสียมากกว่า “อย่าบอกนะ...ว่านายอยู่ที่นี่น่ะ?”



สิ้นคำถาม ร่างสูงเองก็อดไม่ได้ที่จะชะงักลมหายใจไปชั่วครู่...คำถามแบบนี้แปลได้อย่างเดียวว่า...



“ไม่จริงน่า...” เสียงบ่นพึมพำดังอยู่ข้างๆ หู ร่างเล็กปั้นสีหน้าที่บอกไม่ได้ว่าดีใจหรือเสียใจกับเรื่อง ‘บังเอิญ’ ที่เกิดขึ้น....บังเอิญราวกับว่ามีใครจัดฉากแน่ะ ฮึ่ยย...!



โกคุเดระหุบร่มก่อนจะรีบก้าวเท้าขึ้นบันไดหนีไฟที่ใช้เป็นบันไดขึ้นลงในตัว แล้วสายตาก็เหลือบเห็นร่างโปร่งที่เดินตามขึ้นมา...ฮิบาริ เคียวยะ สองเท้าหยุดยืนตรงที่พักบันไดเพื่อเลี่ยงให้อีกฝ่ายไปก่อน...เขาไม่ได้กำลังคิดอยู่หรอกนะว่ามันจะบังเอิญอยู่ชั้นเดียวกันน่ะ...



คนที่โดนเลี่ยงทางให้ขมวดคิ้วน้อยๆ มองคนที่ทำตัวแปลกๆ ก่อนจะก้าวเท้าไปตามระเบียงทางเดินผ่านหน้าห้อง พาให้คนมองตามแทบสำลักไอฝนเสียตรงนั้น สองเท้าเล็กก้าวฉับๆ ไปยังหน้าห้องของตัวเอง...



...ในขณะที่มีร่างในเสื้อสีขาวเปียกโชกยืนเสียบกุญแจเข้ากับลูกบิดยืนอยู่ข้างๆ


 
- - - - - - - - - - - - - -
 
 
 
“เออนี่ เมื่อวานนายได้โทร.หาฉันรึเปล่าอ่ะ ? เหมือนว่าเบอร์นายขึ้น แต่ฉันรับไม่ทัน พอโทร.กลับไปก็ไม่ติด” ยามาโมโตะเปลี่ยนเรื่องถามเมื่อเห็นใบหน้ามู่ทู่ของอีกฝ่าย...ไม่ใช่ว่าทะเลาะกับคนข้างห้องอย่างฮิบาริเหรอ ? เอ...แต่ว่าถ้าทะเลาะกันจริงๆ ตอนอยู่โรงเรียนก็น่าจะมีเรื่องกันไปแล้วสิ



ไม่สิ...มันต้องมีเรื่องตั้งแต่เมื่อกี๊ต่างหาก



“หะ...อ่อ...” คนถูกถามปั้นสีหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม แม้จะทำไม่ได้ก็ตามที หัวค่อยๆ ประมวลผลคำพูดของอีกคนอย่างช้าๆ เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการ ก็เหมือนว่าอารมณ์จะกลับคืนมาอีกครั้ง “เออเซ่ะ ! ฉันโทร.ไปหานายทำไมไม่รับฟระ!!”



จะบอกให้มารับ...แต่เพราะโทร.ไม่ติดเลยต้องเดินกลับกับร่มสีดำ



“แล้วแกรู้มั้ย การที่ไม่รับโทรศัพท์ฉัน มันทำให้ฉันต้องพลาดโอกาส...ไปอีกปีน่ะ ฮึ่ยย !!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่มันก็เจือไปด้วยความเหงาที่ยังครุอยู่ในหัวใจ “เฮอะ แต่ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้คิดจะทำจริงจังหรอกน่า...” พูดโดยไม่ยอมสบตาคู่สนทนา ขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วทำหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น



“ก็ทำย้อนหลังก็ได้นา ฉันว่...า....”



“ช่างมันเหอะน่า...มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรนักหนาหรอก...” ส่งเสียงปัดรำคาญกับคำเสนอแนะจากคนที่ยืนอยู่ ร่างเล็กเดินไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะลุกขึ้นไปชะโงกหน้ามองนอกระเบียง ที่พาให้คนมองอย่างคนเป็นนักกีฬาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ



ถ้าอารมณ์จะเปลี่ยนเร็วพอๆ กับความคิดขนาดนี้ละก็นะ...



โกคุเดระย่นคิ้วเมื่อเห็นว่าประตูระเบียงของห้องข้างๆ นั้นถูกม่านสีเข้มรูดปิดเอาไว้ เขาไม่ได้จะคิดหรอกนะ...ว่าคนในห้องนั้นจะอยู่ในห้องมืดๆ อย่างงั้นเหรอ ? คนที่ดูมากับความมืดแบบนั้น...



ปัง !!



เสียงกระแทกประตูดังขึ้นเรียกให้คนที่เหม่อสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปขมวดคิ้วกับอีกคนที่อยู่ในห้องแล้วยกมือขึ้นเป็นการ์ดว่าไม่เกี่ยวกับตนเอง แล้วมือข้างหนึ่งก็ยกขึ้นโบ้ยไปทางห้องด้านขวามือที่เป็นต้นเสียง



คนผมเงินเดินไปเปิดประตูมองสิ่งที่เกิดกับห้องข้างๆ โดยที่มียามาโมโตะเดินตามอยู่ข้างหลัง ตั้งแต่เขาอยู่ที่นี่มา ไม่มีสักครั้งที่เจ้านั่นจะส่งเสียงดังให้น่าหาเรื่องแบบนี้...ว่าแต่ กำลังจะเดินไปไหน ? ข้างนอกฝนก็ยังตกอยู่ ไม่ใช่แค่ปรอยๆ แบบตอนแรกเสียด้วย...



ร่มก็ไม่พกไป...



“อะไรหว่า...” คนตัวสูงพึมพำแล้วเกาคางตัวเองอย่างงงๆ แล้วมองตามโกคุเดระที่เดินส่ายหน้าบ่นอะไรสักอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่องเข้าไปตรงที่มีถังพักร่มวางเอาไว้ “เอ๋...เฮ้ นายไปจะไปไหนน่ะ โกคุเด...” ยังถามไม่ทันจะหมดคำดี ยามาโมโตะก็ถูกมือเล็กฟาดให้หลบทางก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความเร็ว



ในมือนั้นถือร่มสีดำอยู่



ร่างสูงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ตกลงว่าเขากำลังจะเข้าใจในสิ่งที่เขาไม่รู้เรื่องอยู่ใช่มั้ยเนี่ย ?







“เฮ้ยย !!” คนผมเงินกระชากเสียงเรียกคนที่เดินลิ่ว นำหน้าไปราวกับกำลังเดินไล่อะไรอยู่งั้นแหละ แรงลมที่พัดพาให้เม็ดฝนสาดหน้าที่มุ่ยลงเรื่อยๆ เมื่อคนในชุดสีดำเข้มไม่ยอมหันหน้ามาเสียที “ไอ้บ้าฮิบาริ เคียวยะเว้ยย!”



ไม่เรียกเปล่า ครั้งนี้คนตัวเล็กยังวิ่งเข้าไปแล้วใช้มือกระชากแขนที่เกร็งแน่นของอีกฝ่ายให้หยุดเดิน



ฮิบาริหันกลับมองคนที่หยุดตัวเอง ใบหน้ารูปไข่ที่เปียกฝนกำลังยับย่นเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ได้ของเล่น ริมฝีปากอิ่มกัดด้วยฟันจนแทบจะห้อเลือดอยู่แล้ว แล้วใบหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เขาแทน “หูหนวกรึไงฟระ เรียกถึงไม่หยุดน่ะ !!”



ตะคอกเสียงใส่ด้วยความโมโห...มันบ้าบอชัดๆ เลย....เขานี่แหละ...บ้าเอ๊ยย !! ทำไมจะต้องเดินตามมันมาด้วยวะ



“แล้วตาบอดไม่เห็นรึไงว่าฝนตก ถึงไม่เอาร่มมาด้วยน่ะ !” ใส่อารมณ์ไปกับน้ำเสียง มือก็กระแทกร่มยัดใส่มือของอีกฝ่ายที่ตัวเองเป็นคนจับแขนเอาไว้แน่น จับไม่แน่นเดี๋ยววิ่งหลุดไป !



“หึ...” ครั้งนี้อดไม่ได้ที่ฮิบาริจะหัวเราะในลำคอขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วเงียบเสียงไปเมื่อมองคนตรงหน้าที่กำลังทำท่าหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างเต็มที่...น้ำฝนไม่ได้จะช่วยดับอารมณ์ร้อนๆ ของเจ้าตัวเล็กนี่ได้เลยสินะ



“จะหัวเราะ จะยิ้มหาอะไรฟระ !!!!” ตะเบ็งเสียงอย่างอดรนทนไม่ไหว ...เขาไม่เห็นหรอกว่าคนตรงหน้ามันจะยิ้มตรงไหน ก็มีแต่หน้านิ่งๆ เหมือนเดิม...เขามองไม่เห็นหรอก....เขาไม่เห็นรอยยิ้มของเจ้ากรรมการระเบียบนี่เลยสักนิด



คนในชุดสีดำปลดสายร่มก่อนจะดีดมันให้กางออกมา แล้วยกขึ้นสูงคลุมร่างกายของเขาและคนตรงหน้า...คิดอะไรอยู่นะถึงได้วิ่งออกมากลางฝนแบบนี้ ทั้งที่ร่มก็อยู่ในมือแต่ไม่ยอมกางซะอย่างนั้น



“...มีร่มอยู่ในมือ แต่ไม่กาง” ร่างโปร่งพึมพำออกมาเบาๆ แต่ก็ดังพอจะให้คนใต้เงาร่มได้ยินอย่างชัดเจน และมันก็พาให้กรอบหน้าหวานมุ่ยลง กำลังจะแทรกกลับไปว่า เป็นเพราะใครกันเล่า ...แต่ว่า...เพราะใครกัน ?



...ไม่มีทางหรอกน่าที่เขาจะยอมตากฝนเพราะฮิบาริ...
บ้าจริง...

 
 
 
 
เมื่อไรที่อยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกราวกับเคลิ้มไป
ไม่เป็นตัวเอง ไม่เหมือนเคย

 
El Fin


 
 
 
 
 
สวัสดีคับบบ :) เจอหน้ากันอีกแล้ว (...แล้วอาจจะหายหัวไปอีก 555555)
เอามาลงนี่แหละ เดี๋ยวไม่มีโอกาสจะได้ลง เค้าจะไปตั้งใจอ่านหนังสือแล้ววว


คนอ่านอาจจะถามว่าเป็นอะไรกะพี่บอยตรัยมากมั้ย ? เค้าป่าววว เค้าแค่ชอบเสียงพี่บอยตรัยเฉยๆ พี่บอยร้องเพลงนี้แล้วนุ่มมม ~ ผู้ชายอะไรเสียงอบอุ่นมากกกก (ตัวก็อบอุ่นนะ ดูจากขนาดแล้ว ฮาา น่ารักออก XD)


แม้ตอนนี้จะมียามะโผล่มา...แต่เราก็ยังอยู่ในคติเดิมๆ นะฮับบ :) เขาเรียกว่ามาเป็นตัวชงแบบไม่รู้ตัว (ฮาา ทำใจนะยามะ *ตบบ่าว์) ยังไงเรื่องนี้ก็จะพยายามให้เป็นเพียว 1859 กร๊ากกกกกกกกก (...เค้าไม่กล้าสัญญาว่าจะไม่มีมือที่ 3 ฟร่ะ กลัวอดใจไม่ไหว ให้คนคนนั้นออกมามีบทบาท ฮาา #คนที่คุณก็รู้ว่าใคร)





ยังไงก็ฝากไปอีกตอนนะคับผม
ขอบคุณที่อ่าน และก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์น่ออ :))


ปล. เค้าลืมไปว่าล็อคให้เฉพาะเมมเบอร์เม้นต์ได้ โดนสแปมบุก TT^TT เสียใจแต่มันไม่รู้หรอก เชอะ ! ขอโทษนะฮับ ถ้าไงถ้าอยากคม.ก็สามารถไปคม.ที่เพจได้เน่อออ Ph1859 หรือจะ @devilz79 ก็ได้จ้ะว์ (ถ้าไม่สนฟบ. ไม่แคร์ทวต. สามารถส่งกระแสจิตมาได้นะ 55555 เค้าพร้อมรับบบบ จึ๊ดดๆๆ)



ตอบ : ) --- Track 1
 
 
#1 -- umi
ฮ่าๆ ฟิคหวานเพราะเรากำลังมีความรักค่ะ 55555555555555555555555555555555 #สร้างกระแส
หลอกค่ะหลอกกก ฮ่าา...ว่าแต่มันหวานเหรอคะ อาาห์ *O*

เราก็ไม่ได้อ่านฟิค 1859 มานานมากกกก อยากอ่านบ้างงง #ไม่ใช่แระ
จริงๆ แล้วเราไม่ชอบฝนนะ มันแฉะ แต่ว่าฝนนี่แหละสร้างโมเม้นต์ได้เยอะแยะ (ฮาา)

หุ...ร่มคันนั้น :)))) *ขยิบตาวิงค์ๆ
ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ *วิ่งเข้าไปฟัด*

ปล. ขอบคุณคับบ สู้ตายเลยค่ะเรื่องสอบ #ตายตอนนี้แหละ T T
ปล2. ไปดูโฮล์มส์กันนนนนน ~
 
 
 
#2 -- คุวาริซัง
แฮ่กกกส์ . ไม่มีนัยยะค่าาาาา (หรา? 55)
ชอบคอมเม้นต์จังเลย ฮ่าา..แอบเขินนิดๆ /เขาชมฟิค ไม่ได้ชมเธอ - - 555

ขอบคุณค่าาา :)))
 
 
#3 -- น้องน้ำอ้อย
กลับมาแล้วค่ะ (...เดี๋ยวก็หายไปแล้วจ้ะ 55555) คับผม พี่เรียนที่มธ.จ้าา เป็นมหาลัยที่เก๋มากกก มาปีแรกก็เจอความระทึกเลย TT (น่าจะเป็นมหาลัยที่เด็กอยากกลับไปที่ม.มากที่สุดในฤดูนี้ ฮาา ยังสอบไม่เสร็จ ย๊ากกกกส์)

เหอๆ มาตอนนี้ก็มีกขค. (???) มาแล้ว /โดนดาบเสียบ
ฮาา ก๊กดูเด็กขนาดเลยเหรอ ตอนที่เขียนไม่รู้ตัวแฮะ ฮ่าา แต่เค้ารักเด็กนะเออ #ไม่เกี่ยว

ฟิควายไม่โศก สุดท้ายพระเอกกะนางเอกต้องได้เจอกันค่ะ (ใช่เหรอ? 55)
หุหุ ก๊กยังไม่ได้บอกชื่อจริงเหรอออ แต่ท่านฮิเค้าบอกว่าบอกแล้วนะเออ...อ้าวๆ #ไซโค

หุ...พี่ก็ดีใจที่เป็น Sitcom จ้ะ พอเขียนฟิคค้างแล้วรู้สึกเหมือนมีชนักปักหลัง เหออ ~
สัญญาว่าจะง้องแง้งกะ 1859 ไปเรื่อยๆ มางุ้งงิ้งสะง้องสะแง้งเป็นเพื่อนเค้าด้วยนะเออ


ปล. หุหุหุหุหุ :P มาแทร็กนี้จะรู้มั้ยเอ่ยยย (...ยังไม่ได้เฉลยเลย 55)
ปล. คุยกลางฝนได้ยินจ้ะ พิสูจน์มาแล้ว (ห๊ะ?) 555555555555555555 #สร้างกระแสต่อไป
ปล. โฮล์มส์นี่ดัดจากนิยายไปเยอะเหมือนกัน ลุงบู๊ แต่ภาพสวยอ่ะพี่ชอบ :) ไปดูกันป่าวว
 
 
 
 
 
 
 
ไปล่ะคับ
ช่วงนี้เดี๋ยวหนาวบ้าง อุ่นบ้าง ร้อนบ้าง ดูแลสุขภาพกันด้วยเน่ออ เป็นห่วงจ้าา

Comment

Comment:

Tweet

ทั่นฮิ หึงได้น่ารักมาก ชอบอ๊าา

#4 By Zzz31 (103.7.57.18|124.120.51.111) on 2012-11-06 01:15

แอบฮายามะที่เห็นร่มในห้องโกคุแล้วตกใจ  
แสดงว่าที่ผ่านมานายไม่เคยพกร่มเลยใช่มะโกคุ   พอนายมีร่มฝนมันเลยตกไม่หยุดให้นายได้ใช้น่ะ
...แต่ยังไงก็เปียกอยู่ดีสินะ  สรุปมีไม่มีก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่  ฮ่าๆๆๆ

ตอนนี้ร่มคันนั้นเป็นสิ่งที่เชื่อมคนทั้งสองไว้สินะ   อิจฉาร่มsad smile

ชอบที่โกคุวิ่งตามเอาร่มไปให้ท่านฮิมากเลยฮะ   ....เป็นห่วงเค้าก็บอกไปตรงๆ  เลยสิ   
แต่อย่าเพิ่งบอกดีกว่า  ซึนไปอย่างนี้เรื่อยแหละดีแล้ว  น่ารักดีbig smile

ดูเหมือนโกคุยังสับสนตัวเอง...  แต่อีกไม่นานก็คงจะรู้สินะว่าเพราะอะไรถึงต้องยอมตากฝนวิ่งเอาร่มไปให้ 
...หรืออันที่จริงอาจจะเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วไม่ยอมรับก็ได้แฮะ

ยังคงสงสัยเหมือนเดิม   ว่าที่โกคุรู้สึกได้ว่าท่านฮิยิ้มก็เพราะคนๆ  นั้นคือ  ฮิบาริ  เคียวยะ  รึเปล่า
เหมือนกับเค้ารู้กันสองคน   ใช้อะไรสื่อสารกัน  เทเลพาธีเรอะ


เป็นฟิคที่อ่านแล้วรู้สึกเย็นใจ   เพราะมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับฝนสินะ....
อันที่จริงไอ้การรู้สึกว่าฟิคพี่ฟาร์มส่วนใหญ่เป็นฟิคที่อ่านแล้วสบายใจ   เย็นใจ   จริงๆ  นะฮะ  แบบไม่ต้องมีอะไรมากมาย  แต่อ่านแล้วมันใช่   อ่านแล้วยิ้มได้    
เครียดๆ  อ่านฟิคพี่ฟาร์มแล้วหายเครียดไปเยอะเลยแหละ  big smile
มี track  ต่อไปใช่มั้ยฮะ ?   มีสินะ  *ยิ้มกว้างงงงง*

#3 By karnalone on 2012-05-14 17:34


โฮก~ ตามมาอ่านค่า ^^
อยากรู้ว่า ก๊กจะทำอะไรอ่า??? พ่อเนียนของเรื่องนี้ก็มาแบบเรียบง่าย น่ารักดี >w< [อ๊าไม่ได้ๆ เรื่องนี้ 1859!!! 55]

ชอบที่ก๊กตามท่านฮิไป มันให้ความรู้สึกแบบรักแล้วก็ต้องแสดงออก สินะ //โดนบอมบ์

เหมือนท่านฮิจะหึง ? รึเปล่า เค้าไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมมมมมมมม >w<

ป.ล. อยากได้ร่มคันนั้นนนนนนนนน >o< // โดนเสยออกจากบล็อก

#2 By umi on 2011-12-18 14:01

อร๊ายยยยยยยยยยยยยย >///////<

มาต่ออย่างรวดเร็ว

เนียนโผล่มาก็จริง แต่ไม่รู้สึกว่าเป็นกขค.เล๊ย

มาทำให้ท่านฮิหึงเล่นสิเนี่ย หุหุ เยี่ยมมาก=w=b

อยู่บ้านเดียวกันซะด้วย(ก็อพาร์ทเมนต์มันแยกเป็นห้องเฉยๆหนินุ)

เจอกันวันเดียวยังคิดถึงกันขนาดนี้

มันไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกก๊กเอ๋ย...มันเป็นพรหมลิขิต ฮิ้วววว
// พูดเองเขินเอง =///=

ว่าแต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอกันเลยเรอะ อยู่ห้องติดกันเนี่ยนะ=w=;;

ขำก๊กXD นึกภาพตอนก๊กจะพิสูจน์ว่าท่านฮิอยู่ห้องไหนแล้ว.....

มันน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >w<

เหมือนเด็กจริงๆด้วย(เอาซะอิเนียนงง 55)

ท่านฮิก็ยังแสดงอาการหึงออกนอกหน้าได้เช่นเคยนะเคอะ แล้วเค้าก็ชอบตรงจุดนี้ของท่านฮิจริงๆ //เคลิ้ม

ยังอยู่กับเรื่องยิ้มในใจ น่ารักอ่า^^

ว่าแต่ เพราะใครกันน้าาาา//โดนบอมบ์

...................

ไปอ่านหนังสือซะแล้ว พี่ฟาร์มกลับมาก๊อนนนน

เหมือนปีที่พี่สอบ ตอนจะประกาศผลก็น้ำท่วมเลยต้องเลื่อนไปด้วยใช่มั้ยคะเนี่ย =w=;; ญาติเค้านั่งเฉาอยู่บ้านอยากกลับใจจะขาดจริงๆ

กขค.อะไร๊ ไม่มี๊ มีแต่พ่อสื่อ(ที่ไม่รู้ตัว)

เรื่องนี้ใสน่ารักมากค่ะ ได้พบกันไม่พออยู่ด้วยกันด้วย >w<

จะงุ้งงิ้งกับ1859ไปตลอดเหมือนกันค่า (ถึงจะแอบปันใจให้all59เป็นพักๆ=..=//โดนทอนฟาเสียบ)

ปล. ถึงจะเป็นซิทคอม....แต่เค้าค้างงงงงงงงงง T[ ]T อยากอ่านต่ออ่า
ก๊กจะทำอะไร แล้วท่านฮิไปรู้ชื่อก๊กได้ไง ค้างงงง

ปล2.เอ๋...เฮ้ นาย'ไป'จะไปไหนน่ะ โกคุเด...
ไม่ได้ทำอย่างงี้นานแล้วแฮะ=หนูไม่มีฟิคอ่านOTL

ปล.3 โฮล์มภาพสวยจริง จนนึกว่าเป็นหนังเวทมนตร์เลยตอนแรก(ก็มันเปิดไพ่ยิปซีอ่า=w=;;)

#1 By Cartoon~AholiC on 2011-12-16 22:58