S.Fiction AOEX | เจ้าหญิง ' Bon x Rin

posted on 20 Nov 2011 12:24 by devilz79 in FICTIONs
Title: เจ้าหญิง
Fandom: Ao no Exorcist © Kazue Kato
Paring: Bon x Rin
Author: Devilz79
Note: อิงกับมังงะตอนที่ 26 + 30 นะคะ :))
 
------------------------------------
 
 
 
‘...เจ้าหญิงซูงูโระ’



เสียงโหวกเหวกอันรบกวนประสาทของเด็กหนุ่มร่างหนาที่นั่งทำหน้าบูดบึ้งบุญไม่พอ ตั้งแต่เช้า พาลให้เพื่อนอีกสองคนไม่กล้าจะเดินเฉียดไปใกล้สักนิด



นับตั้งแต่เรื่องที่เกียวโตเสร็จสิ้น ถ้านั่งว่างๆ เมื่อไรละก็...พวกเขาจะเห็นบอนนั่งทำหน้าฟึดฟัดไม่พอใจซะงั้น และมันจะยิ่งเลวร้ายถ้าเกิดว่า ‘โอคุมุระ ริน’ เข้ามาเข้ามาใกล้ในระยะสองเมตร ซึ่ง...



“เฮ้ ! ซูงูโระ...”



ไม่ทันที่จะคิดเสร็จ ตัวก่อกวนก็เดินอาดๆ เข้ามาตบโต๊ะเรียนที่คนตัวสูงกว่านั่งอยู่ ไม่ได้สนใจสักนิดว่าตัวเองได้เป็นต้นเหตุแห่งรังสีแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากซูงูโระ



เด็กหนุ่มอีกสองคนได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบการทักทายอันเสียงดังของเพื่อนร่วมชั้นที่อุตส่าห์เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาถึง



“แกออกไปให้ไกลๆ ฉันเลยนะเว้ย ไอ้บ้า !!” มือหนาเอื้อมไปผลักหัวคนที่ยื่นเข้ามาใกล้ๆ เหมือนกับจะสำรวจว่าใบหน้าเขามีสิ่งแปลกประหลาดติดอยู่อย่างนั้นแหละ ปั๊ดถ่ออ !!



“วะ ! ไม่ได้อยากใกล้นักหรอกเฟร้ย...” คนโดนทำร้ายมุ่ยหน้าแล้วพองลมเอาไว้ในแก้มเล็กๆ “ก็เห็นทำหน้าเหมือนว่ากินปีศาจเข้าไปทั้งฝูง เจ้างี่เง่าเอ๊ย” บ่นเสียงขัดใจแล้วหันไปทำตาขวางใส่คู่สนทนา (?)



เด็กหนุ่มผมสองสีขมวดคิ้วกับท่าทางกวนประสาทของคนตรงหน้า ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าบ้านี่ต้องมาวุ่นวายกับเขาได้ทุกวัน จะต้องหาเรื่องมาเถียงกันได้ทุกเวลา...แค่มองหน้ากันก็....



“เป็นเจ้าหญิงที่ทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลยน้า~”



ถ้อยคำที่ได้ยินพาให้คนฟังที่กำลังรวบรวมลมปราณไม่ให้ฟาดกบาลอีกฝ่ายแยกด้วยความโมโห ถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อลมเบาๆ กับคำพูดเบาๆ มันดังขึ้นมาแบบเบาๆ



...จ...เจ้าหญิง...งั้นเหรอ ?



“เหวออออออ ~” เสียงร้องอุทานเสียงหลงดังขึ้นทั่วห้องเรียนเมื่ออยู่ๆ ลูกชายนักบวชที่นั่งนิ่งๆ นั้นลุกขึ้นมาคว้าดาบยาวที่โอคุมูระ รินสะพานอยู่ขึ้นฟาดศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำเงินของเจ้าตัวอย่างรวดเร็ว....และแน่นอนว่าเร็วกว่าเจ้าคนที่เอาแต่ยั่วประสาทชาวบ้านจนลืมระวัง



เจ้าปีศาจลิงที่โดนฟาดถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บ...



“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !! เจ็บนะ...” ร้องโอดครวญอย่างเรียกร้องความสนใจ พาให้เด็กสาวผมสั้นถลาตัวเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง แต่อยู่ๆ ชิเอมิก็ผละออกจากคนเจ็บด้วยใบหน้าชอบกล



...และนั่นก็เรียกให้ซูงูโระสนใจได้เป็นอย่างดี



ร่างสูงรีบผละตัวออกจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมโต๊ะไปดูคนที่มันนั่งทรุดตรงพื้น สองมือเล็กกุมหัวตัวเองเอาไว้ ใบหน้ายียวนตอนนี้ซุกอยู่กับเข่า แล้วก็ประกอบด้วยเสียงร้องโอดโอยจนดูน่าสงสารขึ้นมาเสียจริงๆ



...ต...แต่เขาไม่ผิดซะหน่อย ไอ้เจ้านี่มันจงใจหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ



“นี่ บอน...ฉันว่านายพาเขาไปห้องพยาบาลก่อนดีมั้ย? หรือจะให้ฉันเรียกอาจารย์โอคุมูระ?” เสียงเสนอแนะจากเพื่อนหัวสีชมพูดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง ในมือนั้นมีโทรศัพท์มือถือที่ยกขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ถ้าหากว่าเพื่อนจะเลือกช้อยส์หลัง



ลูกชายนักบวชถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธตัวเลือกที่สองของชิมะ สองมือใหญ่ประคองตัวคนที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นมา “ไปดูที่ห้องพยาบาลก็ได้...เฮอะ ไอ้ตัวน่ารำคาญ” บ่นพึมพำแล้วลากคนเจ็บ (?) ออกจากห้องเรียนท่ามกลางสายตาของเหล่าอยากจะเป็นเอ็กซ์โซซิสมองตามอย่างงุน งง



“นี่ ชิเอมิจัง...ทำไมถึงไม่ทำแผลให้โอคุมูระล่ะ?”



“เอ่อ...ก็ ....” เด็กสาวผมสีสว่างก้มหน้าแล้วสีชมพูอ่อนๆ ก็ระเรื่อขึ้นบนใบหน้า ยิ่งสร้างความสงสัยเป็นยิ่งนัก “....ฉันบอกไม่ได้ ฉันบอกไม่ได้จริงๆ ค่ะ...” จะให้บอกว่ารินอ่อย เอ๊ย...แค่เรียกร้องความสนใจจากซูงูโระคุงน่ะเหรอ เธอไม่สามารถบอกกับทุกคนได้จริงๆ



อา...ช่างเป็นสาววายตัวน้อยๆ ที่ไร้เดียงสาจริงๆ (?)







“อย่าทิ้งน้ำหนักบนไหล่ฉันอย่างเดียวได้มั้ยวะ หัดเดินเองซะมั่งเซ่ !!!” คนที่ต้องเสียพลังงานกับการแบกเจ้าตัวที่แม้เล็กกว่าเขาก็เถอะ แต่ถ้าจะหวังให้เขาแบกมันก็น่าจะทิ้งลงกลางทางซะให้เข็ด



คนโดนบ่นไม่เพียงแต่ยิ่งกดแรงลงบนบ่าของร่างหนา ซ้ำยังอิงหัวไปบนไหล่ของอีกฝ่ายแล้วกดแรงลงไปซ้ำๆ จนลืมไปว่ากำลังเจ็บหัวอยู่



“ไอ้เจ้าบ้า !” บอนโวยวายเสียงดังเมื่อคนข้างๆ ไม่ได้มีทีท่าแห่งความเป็นคนป่วยบ้างเลย...มันน่าเชื่อมั้ยน่ะ อาการแบบนี้....



“เน่...” คนขี้แกล้งพูดเสียงเบาขึ้นมา เรียกให้คนที่ขมวดคิ้วทำหน้าตึงแกล้งไม่สนใจ “...ตั้งแต่เรื่องที่เกียวโต นายโกรธฉันเรื่องไรอ่ะ ? เข้าใกล้เป็นไม่ได้เลย...” ถามด้วยความไม่เข้าใจ



ไม่เข้าจริงๆ นี่หน่า...



“เอ๋...?”



“ก็เข้าใกล้ทีไรขู่ฟ่อๆ เป็นคุโระไปได้ ~ โอ๊ะ...อย่าตีนะเว้ย เจ็บ” หัวเล็กๆ สีน้ำเงินย่นคอหลบเมื่ออีกฝ่ายยกมือขึ้นมาเป็นเงาทับหัว “นึกว่าจะคุยกันได้แล้วซะอีก ที่ไหนได้นายโกรธฉันไม่หายอีกหรือไง...” เรื่องที่โดนตวาดตอนที่อยู่ที่คุก

 
 
‘นายทำเหมือนพวกเราเป็นคนอื่น...’

 
 
“ไม่ได้โกรธซะหน่อยน่า...” พึมพำเสียงหนักเมื่อนึกถึงคำพูดตัวเองที่อยู่ในคุก พอย้อนนึกดูแล้วรู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูกแฮะ...ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้คิดจะสนใจหรือเชื่อใจไอ้เจ้าปีศาจสีครามบ้าบอตัวนี้อยู่แล้ว



“ก็ถ้าไม่ได้โกรธเรื่องนั้นแล้วนายเป็นไรอ่ะ?”
“ไม่ได้เป็นอะไร”
“ไม่จริง !! นายต้องโกรธฉันแน่ๆ บอกมาดิ่ ว่าเรื่องอะไร?”
“ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง...”



จะให้บอกหรือไง....เรื่อง..จ..เจ้าหญิง...น่ะ...



“นายมันดื้อด้าน หัวแข็งจังเว้ยย !! นายโกรธฉันอยู่ แต่นายไม่บอกว่าเรื่องอะไร นายเห็นฉันเป็นคนอื่นหรือมันมีอะไรน่าโกรธขนาดนั้นกันฮะ!” โวยวายเสียงดังลั่งโถงทางเดิน โชคดีที่ตอนนี้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่ตรงนี้ ไม่เช่นนั้นทั้งคู่ก็อาจจะกลายเป็นจุดรวมสายตาของประชากรในอคาเดมิกก็เป็นได้...



“ไอ้บ้าเอ๊ย !! เจ้าหญิงบ้าบออะไรของแกนั่นไง” พูดจบริมฝีปากก็สั่นกึกๆ ด้วยความเขินที่มันฟ้องผ่านสีหน้า ทิ้งให้คู่สนทนา (?) ที่กำลังเดือดปุดๆ ยืนนิ่งกำลังประมวลผลเหมือนคอมแรมต่ำ ก่อนที่ตัวจะชักกระตุกแล้วหัวเราะออกมาโดยไม่เกรงใจคนที่เริ่มหน้าร้อนไปหมด



“ฮะ...ฮ่ะ ...เดี๋ยวนะ นายโกรธเรื่องเจ้าหญิงเหรอ เจ้าหญิงซูงู...อ๊ะ...” สองมือยกขึ้นกันศีรษะที่กำลังจะโดนกำปั้นของคนตัวใหญ่ที่หน้าแดงก่ำ



“...ใคร กันแน่ที่เป็นเจ้าหญิง เฮอะ” แม้จะพยายามที่จะทำเสียงเข้มกลบเกลื่อน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเท่าไร เมื่อเจ้าลิงตรงหน้ายังหัวเราะไม่ยอมหยุดเสียที “หยุดหัวเราะได้แล้วเฟร้ย!!” อาศัยจังหวะเผลอของคนตรงหน้าเขกกำปั้นลงบนกระหม่อมนั่นอีกซักที



“โอ๊ยย ! นี่ ฉันเจ็บหัวอยู่นะ” โวยวายพลางร้องเมื่อโดนซ้ำที่แผลเก่า แม้มันจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็เจ็บอยู่ดีนั่นแหละน่า...ไม่ใช่ว่าเป็นปีศาจแล้วจะไร้ความรู้สึกนะ !



คนผมสองสีหัวเราะขึ้นเสียงในลำคอ “นั่นมันเรื่องของนาย”



“วะ...เจ้าหญิงนี่ใจร้ายจริงๆ แบบนี้ต้องกลายเป็นแม่มดดีกว่ามั้ยนะ...” ลากเสียงยาวเหมือนขอความเห็น แต่ว่าต้องดึงหัวหนีเมื่อหมัดแข็งๆ กำลังจะลอยมาหล่นตุ้บบนหัวอีกครั้ง “อ๋า...ฉันล้อเล่น” พูดแล้วตามด้วยเสียงหัวเราะ ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกเชื่อเลย...



“นี่ เจ็บจริงหรือเปล่า ต้องไปห้องพยาบาลมั้ยเนี่ย...”
“เจ็บจริงดิ่ แน่จริงนายลองเอาหัวมาให้ฉันตีมั่งเซ่ะ!”
“ก็มันน่ามั้ยล่ะ”
“แล้วยังต้องไปห้องพยาบาลอยู่มั้ย? เสียเวลาเรียน...”
“เป่าให้ฉันดิ่...เหมือนเจ้าหญิงที่ไปจูบเจ้าชายนิทราไง...”
“เจ้าบื้อ! มีแต่เจ้าชายกับเจ้าหญิงนิทราเว้ย”
“ก็นายเป็นเจ้าหญิงอ้ะ!”
“....”

 
 
 
 
 
ที่ให้นายเป็นเจ้าหญิง...ก็เพราะว่าฉันเป็นปีศาจ
แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ
แต่ปีศาจก็จะลักพาตัวเจ้าหญิง...แล้วก็อยู่กับเจ้าหญิงจนกว่า…
 
 
 
...จะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาฆ่าปีศาจถือดีอย่างฉันทิ้งไป



El Fin
 
 
--------------------------------------------------
 
 
Talked: ฟ...ฟิค AOEX เรื่องแีรก...บอนรินซะด้วยแฮะ *ซีดดดด...
 
 
เค้าอยากกรีดร้องว่าคู่นี้ ไม่แรร์ แต่ ไม่กล้ากรี๊ดเต็มปาก (ฮา) ไม่รู้ในประเทศเราเป็นยังไง แต่ตปท.เค้ากรี๊ดกันก็เยอะนะเออ 55555555 (...อารมณ์เหมือน 1859 เลยเว้ยยย... *พรากกก) ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็หากรี๊ดบอนรินได้คนนึงแล้ว เนอะๆ cc @karnalone <<< หาพวก 555
 
 
ก็...อ่านแต่มังงะ ไม่ได้ดูเมะเลย อ่านแล้วกรี๊ดแตก ก๊าวแตกกะริน ทำตัวแต่ละอย่างน่ากรี๊ดมาก
ตั้งแต่ " ชั้นจะปกป้องซูงูโระเอง" ไหนจะ "เจ้าหญิงซูงูโระ..." บ๊ะ แล้ววว !!
คืออยากบอกรินมากว่า แกดูเถอะ บางทีชั้นว่าบอนจะปกป้องแกมากกว่านะ 5555555
 
 
ชอบบบบบ ~
 
 
 
อื้มม บางทีอาจจะมีตอนต่อนะ (?)
แบบว่าปิดเทอมเค้ามันยาวไกลไง *หัวเราะขมขื่น* ตรูอยากไปเรียน อยากไปสอบแล้วนะเว่ยยย
// นั่งทำหน้าดราม่ากับตัวเอง 55555555555
 
 
 
 
ไปล่ะ :))
 
 
 
 
ปล. ฟิค 1859 ก็มีนะ...มีสิ...มีจริงๆ (ฮา) ยังไม่จบ เรียกได้ว่าเพิ่งเริ่มดีกว่า อาาห์
ปล. อยากดูเมะ aoex อ้ะ แต่ขี้เกียจโหลด TT______TT หัวไรท์มันไรท์ไม่ไ้ด้ เครื่องเลยจะเต็มอยู่แล้ว (เพราะโคนันเรื่องเดียวก็ปาไปเกือบ 6 GB แล้ววว ~) เดี๋ยวจะหาเืรื่องซื้อ external DVD
ปล. ช่วงนี้ใช้ชีวิตแบบเช้าเรื่องเย็นเรื่องมากมายอ่ะ - -" เช้าดูหนังหนึ่งเรื่อง เย็นดูอีกเรื่อง
ปล. ถ้าปล.มันจะเยอะขนาดนี้ ควรเขียนเป็นเอนทรีใหม่มั้ย 5555 (เธอเข้าใจปล.หรือเปล่า?)
 
 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

บอน*รินนนนนนนนนนนนนนนน

คือว่าขออภัยอย่างสูงจริงๆ ฮะ เค้าเพิ่งเห็นนนนนนน

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ในที่สุดพี่ฟาร์มก็แต่งมันออกมา //กอดดดดดดดดดดดดดดดดด

เข้าเรื่องๆ

น่ารักมากๆ เจ้าหญิงซูงูโระ ก็น่ารักดีนะบอน //โดดหลบบอน
จริงๆ นะ ยิ่งนึกภาพบอนในชุดเจ้าหญิงสีชมพู บนหัวสวมมงกุฏด้วยนี่ ฮ่าๆๆๆ น่ารักอ่ะ //บอนฆ่า

ชิเอมิ...GOOD JOB!! เธอช่างเป็นสาววายที่น่ารักยิ่งนัก ชักจะอิจฉาเธอนิดๆ แล้วนะเนี่ย

รินมีการอ่อย..เอ๊ย เรียกร้องความสนใจจากบอนด้วยอ่ะ ร้ายมิใช่เล่นนะเนี่ย ดูๆ ไปแล้วแกก็หาเรื่องคุยกับบอนจริงๆ นะไม่งั้นจะเข้าไปกวนไปอะไรบ่อยๆ รึไง หึหึ

ถ้ารินเป็นปีศาจตนนั้นล่ะก็ เจ้าหญิงน่ะ...ไม่มีทางปล่อยให้ปีศาจตนนั้นตายหรอก<<<ประโยคนี้หนูเพ้อค่ะ

อร๊ายยยยยยยย คืนนี้ฝันดีแน่นอนเลยค่ะ

#3 By karnalone on 2011-12-30 22:30

คู่นี้กรี๊ดรองจากยูกิรินเลยล่ะค่ะ มังงะล่าสุดๆสวดยอดดดดด!!!!!
ขอบคุณค่า

#2 By Welcome to my trash can on 2011-11-26 12:11

กรี๊ดดด น่ารักมากๆค่ะ>w<//
ว่าแต่...คาใจชิเอมิ ฮาาา สรุปเธอเป็นสาววายเรอะ?!
ลุ้นตอนท้าย จะโดนเป่า(จูบ) หรือตีหัวกันนะ? *หัวเราะ*
แต่งอีกนะคะ><

#1 By melon[แจนจัง] on 2011-11-20 14:49