Devilz79 | Easy

Title: Lull Inc.
Author: Devilz79
Pairing: 1859 and unknow
Rating: PG? NC? R? s.th
Disclaimer: Akira Amano
Summary: Dare you sleep? Yes or No

“ครับ...ได้ครับ ครับ” เสียงตอบรับกับเครื่องมือสื่อสารอันจิ๋ว มือข้างหนึ่งไพร่จับโทรศัพท์ให้แนบกับหู ส่วนอีกข้างกำลังจดข้อความบางอย่างลงบนกระดาษที่แปะอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนจะพูดทวนสิ่งที่ปลายสายพูดทั้งหมดแล้ววางสายลงอย่างแผ่วเบา



มือเรียวจดขยุกขยิกเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะโยนปากกาลงในที่ที่มันควรจะอยู่ แล้วดึงกระดาษแผ่นที่เต็มไปด้วยลายมือออกมาจากบนโต๊ะ ร่างโปร่งเดินลัดเลาะไปยังโต๊ะทำงานของคนอื่น และเลือกที่จะแปะกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะของเด็กหนุ่มผมสีเงิน



ใบหน้าหวานของเจ้าของโต๊ะเงยขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นแฝงไปด้วยความฉุนกึก



“รบกวนด้วยนะครับ” คนที่เดินเอาไปแปะยิ้มทะเล้นก่อนจะผลุบตัวหายไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ขว้างอะไรใส่หัวเขาให้วุ่นวาย



ร่างหลังโต๊ะผุดลุกขึ้นก่อนจะคว้าแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนเช้าขึ้นมา “...ไอ้บ้ามุคุโร่!” ขบเขี้ยวอย่างหมั่นไส้ อย่าให้ถึงทีเขามั่งละกัน พ่อจะเอาแก้วไปทุบถึงโต๊ะทำงาน



นึกในใจอย่างหงุดหงิด แล้วก้าวอ้อมโต๊ะดึงโพสอิทสีเหลืองอ่อนขึ้นมาดู

‘ฮิบาริ เคียวยะ อายุ...เกี่ยวกับแกรึ?
นอนไม่หลับ...ไม่บอกสาเหตุ
สามทุ่มครึ่ง ที่โรงแรม xxxx ห้อง OOO
เบอร์โทรศัพท์...ทำไมแกจะต้องรู้ ใช่เรื่องของแกรึไง?’

คิ้วเรียวยิ่งขมวดเข้าไปใหญ่ เขาไม่เคยเข้าใจมุคุโร่เลยสักครั้ง ไม่ว่าลูกค้าจะพูดอะไรเจ้านี่ก็จะจดทุกคำ ไม่แน่ใจว่ารีบหรือต้องการจะแกล้งเขากันแน่...แต่ลูกค้ารายนี้กลับพาเอาร่างเล็กหัวแทบหมุน แทบจะไม่รู้อะไรเลยนอกจากชื่อ ช่างเป็นประโยชน์แก่การทำงานมาก



นัยน์ตาสีมรกตจ้องไปยังมุคุโร่ที่กำลังเริงร่ากับการรับโทรศัพท์ มันน่าหงุดหงิดเสียจริง...การที่มีเจ้านายแบบนี้ คนเป็นบอสกำลังสนุกในหน้าที่โอเปอเรเตอร์ แล้วเนตรก็เหลือบมองดูนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบจะหนึ่งทุ่มตรง สองเท้าจ้ำพรวดเข้าไปหาร่างสูงที่วางโทรศัพท์เสร็จพอดี



“อะไรกันครับ? ฮายาโตะคุง”



เจ้าของชื่อหรี่ตา นึกอยากจะเอาแจกันประดับนี่ฟาดหัวให้สลบเสียจริง “ทำไมไม่หัดถามรายละเอียดลูกค้ามากกว่านี้? บอกแค่นี้แล้วฉันจะเตรียมตัวถูกรึไง?”



มุคุโร่กลั้วหัวเราะในลำคอ “ก็เขาไม่บอกนี่ครับ...อื้มม ผมว่าคุณน่ะเตรียมตัวได้แล้วนะ โรงแรมนั้นมันไกลจากร้านไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวรถจะติดเอานา คึหึหึ”



“ไม่ไปโว้ย!”



“ไม่ได้นะครับ...ผมเป็นเจ้านาย ผมมีสิทธิ์ที่จะสั่งคุณ และผมก็คิดว่าคุณจะสามารถทำหน้าที่นี้ได้ ช่วยด้วยนะครับ” ค้อมหัวให้ร่างบางที่ยืนอ้าปากค้าง แล้วดึงกระดาษแผ่นใหม่บนโต๊ะตัวเอง “...อื้มม เดี๋ยวทาเคชิคุงจะอยู่ร้านกับผมเอง ไม่ต้องเป็นห่วง”



โกคุเดระเบิกตากว้าง “ไม่ได้ห่วงพวกแกว้อย!” เอื้อมมือคว้าปึกกระดาษที่อยู่ในระดับพอดีหยิบ แล้วขว้างออกไปใส่แผ่นหลังของคนที่ร่อนโฉบไปที่โต๊ะของพนักงานคนอื่น



...เขาจะฆ่ามันทิ้งซ๊า!



“อ้อ! ยังไงก็ช่วยทำงานนี้ให้เสร็จเร็ว ๆ นะครับ ผมก็อยากให้คุณมากล่อมผมต่อเหมือนกันน้า” น้ำเสียงทะเล้นลอยเข้ากระทบโสตประสาทของร่างบางที่กำลังจะก้าวเท้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อารมณ์ภายในถึงกับเดือดขึ้นมาอีกระลอก



...เขาสัญญาว่าถ้างานนี้เสร็จ เขาจะสวดมุคุโร่ส่งไปโลกหน้าเลย!

..tbc..

ทะลึ่งเอาฟิคใหม่มาลงอีกแล้วค่ะ 55 เรื่องนี้ไม่เครียดแบบ Dolls ออกแนวชิวเมพมากกว่า = =
งงกันมั้ยคะ ? ... อื้มมมม เหมือนจะได้คำตอบลาง ๆ ว่า 'งง'
เราเองก็พูดอะไรได้ไม่มาก (คือพูดไม่รู้เรื่องอ่ะค่ะ 55) เอาเป็นว่าอ่านตอนต่อไปคงเข้าใจมากขึ้น (?)
เรื่องนี้คงลงในบล็อกด้วยเพราะหมดมุขอัพแล้ว 55 เพราะมันไม่ค่อยเครียดเท่าไร

ใกล้เปิดเทอมแล้วอ่ะ
พรุ่งนี้ประกาศผลสอบบบบ ยังทำใจไม่ได้เลย อ๊ากกกกก = ="
ทำไมเหมือนปิดเทอมได้แค่ 1 อาทิตย์เองอ่ะ อะไรกันนนน ไม่จริงใช่มั้ยยยย

TwT อาการหนัก
ไปดีกว่าค่ะ

ปล. Dolls อัพตอนที่ 7 แล้ว ~