Devilz79 | 2010

Title: Hello...ween?
Paring: D69
Rate: PG ?
Author: Devilz79

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

ตอนเช้า...

 

อากาศกำลังดี แสงแดดอ่อน ๆ ส่องมากระทบบนใบหน้าเรียวยาว ผิวเนื้อดีที่อิมพอร์ตตรงมาจากอิตาลี่ (?) ชายหนุ่มผู้ซึ่งครองตำแหน่งหัวหน้าแฟมิลี่คาบัคโรเน่กำลังทอดน่องอยู่ในประเทศญี่ปุ่นอย่างสบายใจเฉิบ

 

เพราะนี่เป็นฤดูใบไม้ร่วง เขาเองก็เพิ่งจะผละงานออกมาได้บ้าง...มันจึงเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ออกมาปลดปล่อยสวัสดิกะ

 

“อ๋า...สดใสจังเลยนะ ญี่ปุ่นเนี่ย” ร่างสูงโปร่งอ้าแขนออกมารับอากาศ โดยไม่สนใจว่าจะมีสายตานับสิบกำลังจ้องมองตนเองอยู่ด้วยความหวาดระแวงเพียงใด

 

ถึงจะหน้าตาดี...แต่ทำแบบนี้ก็ไม่น่าเข้าใกล้เท่าไรล่ะนะ

 

แต่อยู่ ๆ บอสใหญ่ก็ต้องชะงักท่าแล้วกลับมาเป็นยืนแบบเดิม จะเพิ่มไปก็มีแต่ความระมัดระวังตัวเพิ่มมากขึ้น นัยน์ตาสีวารีจ้องมองไปเบื้องหลังด้วยความประหลาดใจ

 

...ทำไมเหมือนมีคนจ้องอยู่นะ?

 

ก่อนที่ดีโน่จะได้ทำอะไร โรมาริโอ้ที่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ อย่างนึกเป็นห่วง ก็ปรี่เข้ามาทันที “เกิดอะไรขึ้นครับบอส?”

 

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น ไหล่หนายักขึ้นบอกเพียงว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น ก่อนที่สองเจ้านายลูกน้องจะเดินกลับไปที่รถเฟอรารี่คันหรูที่จอดทิ้งเอาไว้ สองข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านรวงแบบนี้เขาก็ไม่อาจจะทำกร่างขนาดจะขับรถมาลุยได้หรอก

 

ร้านงั้นเหรอ?

 

เจ้าของเรือนผมสีทองมองไปรอบ ๆ แล้วค่อยถึงเข้าใจว่าทำไมทุกร้านถึงได้แต่งให้ดูน่ากลัว บ้างก็มีฟักทองลูกโตมาวางอยู่หน้าร้าน บ้างก็เป็นโลกศพไม้น่ากลัว...แหม ก็วันพรุ่งนี้จะเป็นวันฮาโลวีนแล้วนี่นา

 

ดีโน่เดินไปยิ้มไป โดยมีโรมาริโอ้ที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณเจ้านาย !?

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

“งานทดสอบความกล้างั้นเหรอ?” ร่างสูงทวนคำอย่างประหลาดใจ เมื่อศิษย์ผู้น้องออกปากชวนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว “...มันของงานฤดูร้อนไม่ใช่เหรอ?”

 

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหัวเราะฝืด ๆ “ก็เจ้ารีบอร์นน่ะสิครับ รายนั้นถ้าอยากทำจะต้องแคร์ใครด้วยเหรอ?”

 

ดีโน่ถึงกับใจหายวาบในใจเมื่อได้ยินชื่ออาจารย์ ทำไมหนอ...เขาถึงรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ กลางสันหลังขึ้นมาล่ะเนี่ย จะบอกว่าลูกผู้ชายตระกูลคาบัคโรเน่กลัวผีน่ะเหรอ? ไม่มีทาง

 

...เพราะสิ่งเดียวในโลกที่เขากลัวก็คือ อดีตอาจารย์ตัวเล็กน่ะสิ !!

 

“ก็เลยสั่งให้ผมมาชวนคุณดีโน่ไปด้วย บอกอีกนะครับ...ว่าถ้าไม่ไป แสดงว่าป๊อด” เนตรสีน้ำตาลไหม้นั้นแม้จะมีแววของความสำนึกผิดอยู่บ้าง แต่กับดีโน่แล้วไม่ว่าจะใครก็ถือเป็นการดูถูกอย่างยิ่ง ให้อภัยไม่ได้

 

เมื่อถูกคำพูดเหยียดศักดิ์แบบนั้นว่าเข้าให้ ดีโน่ก็แทบเดือด...ไม่ได้ป๊อดเฟร้ยย คำนี้ไม่มีในสารบบ!!

 

“อ้อ...ห้ามเอาลูกน้องไปด้วยนะครับ เอนซิโอ้ด้วย”

 

ลำคอแกร่งถึงกับแทบหันผิดทาง เนตรสีฟ้าใสจ้องเด็กหนุ่มผมฟู...นี่กะฆ่าเขาหมกป่ากันเลยใช่มั้ย? แต่ไม่มีอะไรที่คนของคาบัคโรเน่ทำไม่ได้ !!

 

“ไปก็ไป” พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่หยี่ระ ราวกับว่าจะไปเดินช๊อปปิ้งที่เซนเตอร์ก็ไม่ปาน

 

...แคร์ที่ไหน!!

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งวันอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มชาวอิตาลี่จัดแจงถ่ายรูปลูกน้องคนสนิทไว้แล้วเอาไปล้างอย่างรวดเร็ว จนโรมาริโอ้แอบตกใจในการกระทำของเจ้านาย...อยากจะคิดว่ามาพิศวาสกันดื้อ ๆ ก็ออกจะน่ากลัวเกินไป จึงทำใจได้แค่ว่าเจ้านายอาจจะกำลังเผชิญกับวิกฤตบางอย่าง (?) ซึ่งก็ไม่ยอมพูดออกมา

 

ไหนจะเป็นการเอาเอนซิโอ้ เจ้าเต่าน้อย (?) ใส่กรงอย่างดี และกำชับนักหนาว่าดูแลเยี่ยงชีวิต ห้ามให้โดนน้ำเด็ดขาด มิเช่นนั้นชีวิตเอ็งจะดับสิ้นเสียเปล่า

 

...ก็รู้อยู่แล้วล่ะเรื่องเต่าของเจ้านาย แต่คุณลูกน้องก็ไม่อาจจะหยั่งความรู้สึกไปทำความเข้าใจคุณเจ้านายได้

 

“บอสครับ...คือ...?”

 

เจ้าของเรือนผมสีทองหันขวับกลับมา “เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะขับรถออกไปเอง พวกนายก็พักอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก” พูดเองเออเองโดยไม่สนใจสีหน้าของคุณลุงหน้าหนวดเลยสักนิด

 

แม้จะตกใจกับคำพูดของบอสที่บอกว่า ‘จะขับรถออกไปเอง’ แต่ว่าไอ้ประโยคหลังนั้นเขาก็อยากจะเถียงขาดใจ ว่ากับบอสน่ะห่วงไปมาก ๆ ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร พาลประสาทจะกิน...แต่ที่ห่วงน่ะ ห่วงคนใช้รถใช้ถนนอื่น ๆ ซะมากกว่า

 

“บอสจะไปไหนเหรอครับ?”

 

ดีโน่ที่กำลังเอาชุดมากมายมาเรียงกันไว้บนเตียงนอนของโรงแรมเงยหน้ามองลูกน้อง ไม่มีคำตอบในทันที ดวงตาสีน้ำแข็งกวาดมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกแต่งกลีบอย่างดี กับกางเกงแสล็คสีดำที่มีตรายี่ห้อว่าแพงขนาดไหน

 

“ฝากเก็บของด้วยนะ” เอ่ยสั่งแล้วตั้งท่าจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากที่หยิบชุดที่เลือกเอาไว้แล้ว เสี้ยวกรอบหน้าคมหันมาเล็กน้อย เท้าที่เดินก็หยุดชะงักลง ริมฝีปากอ้าแล้วเอ่ยคำออกมา น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้...

 

“ฉันน่ะเหรอ...จะไปให้โลกรู้ ว่าไม่ได้ป๊อด!”

 

ดีโน่เดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่โรมาริโอ้กำลังอึ้ง...มันน่าประทับใจดีหรือเปล่า? เขามีบอสที่น่าชื่นชมอย่างแรง...งั้นเหรอ? บอสที่กำลังจะไปทำให้โลกรู้ว่าไม่ได้ป๊อด

 

อา...

 

ลุงหนวดยืนซับน้ำตาที่มันไหลลงมาจนก่อให้เกิดประกายวิ้ง ๆ แก่สายตา...ประทับใจ~

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

ณ เวลาปัจจุบัน ดีโน่ คาบัคโรเน่กำลังยืนอยู่ที่หน้าศาลเจ้า ซึ่งเป็นจุดนัดพบที่นัดแนะเอาไว้กับพวกสึนะ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะมาสักคน

 

หรือจะโดนต้มน้า?

 

ร่างสูงคิดในใจก่อนจะยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง ลมก็ช่างเป็นใจซะเหลือเกินนะ...พัดหวิว ๆ ให้ใจมันสั่นอยู่ได้ แต่ถึงอย่างไร คนของคาบัคโรเน่ก็ไม่ป๊อดดดด~

 

อยู่ ๆ ความรู้สึกเย็นยะเยือกทั่วไขสันหลังก็แล่นวาบเข้ามา ร่างสูงกำแส้ที่ห้อยเอาไว้ข้างตัวแน่น ก่อนที่สายตาจะกวาดมองไปด้านหลังอย่างนึกระแวง...ทำไมกันหนอออ ทั้ง ๆ ที่เป็นศาลเจ้า แต่กลับไม่มีใครมาจัดงานแถวนี้บ้างเลย

 

นึกไปดีโน่ก็แทบร่ำร้องออกมา แต่เพื่อประกาศให้โลกรู้...เขาจำเป็นต้องเก๊กหน้านิ่งเอาไว้ เนตรคู่สวยจ้องตรงอย่างแน่วแน่ หากเป็นการ์ตูนตาหวานทั่วไป คงมีประกายระยิบระยับเสียแล้วล่ะมั้ง

 

ลมเย็นพัดลามเลียลำคอแกร่ง เสียงหวีดหวิวดังขึ้นพร้อมกับบางเสียงที่ดีโน่เข้าใจว่าเป็นเสียงหัวเราะดังขึ้นมา แต่ก็เถอะนะ อาจจะหูฝาดไปเองก็ได้...ร่างสูงกำลังปลอบใจตัวเอง

 

หลังจากยืนเสียว (?) ได้ไม่นาน เสียงใสของศิษย์น้องก็ดังกระทบประสาท พร้อมทั้งร่างเล็กที่วิ่งกุลุ ๆ เข้ามา

 

“ขอโทษครับ คุณดีโน่...ที่ให้รอนานไปหน่อย” ร่างนั้นเอ่ยขอโทษขอโพย ก่อนจะเงยหน้ามาสบตาของอีกฝ่าย “แถวนี้บรรยากาศน่ากลัวนะครับ แต่อย่างคุณดีโน่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?”

 

คำถามที่คล้ายจะตั้งใจแทงใจดำดังออกมา ดีโน่ถึงกับชะงักรอยยิ้มเอาไว้

 

แล้วอีกครู่ ก็มีอีกสามร่างที่เดินเข้ามา...ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นคนของวองโกเล่ ไม่ว่าจะโกคุเดระ เรียวเฮ หรือยามะโมโตะ ทั้งหมดที่เดินมาล้วนแล้วแต่ชิวกันทั้งนั้น อื้มม...ยกเว้นโกคุเดระคนนึงเอาไว้ก็ได้ ปากนั้นก็เล่นพึมพำบทสวดอะไรมากมายไม่ทราบ

 

หากไม่เกรงใจว่าเขาไม่ได้ป๊อดแล้วล่ะก็...ก็อยากจะไปขอให้ช่วยสอนสักบทสองบทล่ะว้า~

 

สึนะโยชิที่มาพร้อมกับกล่องเล็ก ๆ ในมือเรียกให้ทุกคนมายืมล้อมวงกัน ก่อนจะอธิบายว่ามันเป็นสลากที่ใส่สถานที่ที่ทุกคนจะไปเพื่อทดสอบความกล้า และเมื่อไปถึงที่นั่นแล้วทุกคนก็จะพบกับบัดดี้ของตนเอง ทั้งคู่จะต้องช่วยกันหาสิ่งของที่จะบอกเมื่อเดินไปได้พักหนึ่ง พอหาเจอแล้วให้นำมาที่โรงเรียนนามิโมริแล้วก็จะได้รวมตัวกันอีกครั้ง

 

“จะมีอีกกลุ่มนึงน่ะครับ รีบอร์นคงจัดการอยู่” อธิบายด้วยเสียงสดใสละม้ายว่ากำลังจะพากันเดินเกี่ยวนิ้วไปทานขนมเค้กอย่างนั้น...ดีโน่มองหน้าศิษย์น้องแล้วหัวเราะในใจด้วยความปวดร้าว นายมันจะน่ากลัวเข้าไปทุกทีแล้วนะ...สึนะ!!

 

ทั้งสี่มือต่างล้วงเข้าไปหยิบสลากในกล่อง ทั้งหมดต่างเปิดด้วยความระลึกใจ ไม่ต่างอะไรไปจากบอสแห่งคาบัคโรเน่หรอก...ร่างสูงกลืนน้ำลายหนืด ๆ เข้าคอตัวเองก่อนจะยืนทำใจสิบวินาที แม้จะโดนสายตาสงสัยของสึนะโยชิและพวก แต่ก็บอกแล้ว...แคร์ที่ไหน!!

 

“เอ่อ...ผมได้หลังศาลเจ้าครับ” โกคุเดระพูดออกมาเป็นคนแรก แล้วตามด้วยเรียวเฮ ยามาโมโตะและสึนะ ต่างคนได้สถานที่ที่ห่างกันสุดขั้ว...แบบนี้กะจะขอความช่วยเหลือกันไม่ได้เลยใช่ม๊ะ?

 

“แล้วคุณดีโน่ล่ะครับ?”

 

คนถูกถามกลั้นใจเปิดแผ่นกระดาษจิ๋วออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกวาดสายตาอ่านคาตาคานะง่าย ๆ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเป็นที่ไหน แล้วก็กลับไปอ่านทวนอีกรอบว่าไม่ได้เข้าใจผิดแน่ ๆ

 

“......”

 

“...โกคุโยแลนด์?”

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

ร่างสูงหยุดยืนที่สวนสนุกเก่า...ยิ่งในยามวิกาลแบบนี้ มันยิ่งพาให้ตัวตึกตรงหน้าเต็มไปด้วยความขลังมากกว่าเดิม ไม่ต่างไปจากคฤหาสน์ของปีศาจตามนิยายขนหัวลุกหรอก

 

เนตรสีวารีกวาดมองไปรอบตัว สอดส่ายสายตาเพื่อหาบัดดี้ที่จะถูกส่งมาจากฝั่งของรีบอร์น แต่จนบัดเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่มีแววคนคนนั้นเลยสักนิด...

 

หรือว่าอีกฝ่ายจะกลัวจนชิ่งหนีไปเสียแล้ว?

 

ดีโน่นึกหัวเราะเยาะในใจก่อนจะหยุดความคิดนั้น แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยียบ ต้นคอคล้ายจะถูกระไปด้วยมือที่มองไม่เห็น มือที่เย็นอย่างก๊ะนำแข็ง

 

“คึหึหึ...” เสียงหัวเราะคุ้นเคยดังขึ้นมา และบางร่างที่ปรากฏขึ้นข้างหลัง พาเอาบอสหนุ่มถึงกับหยุดหายใจไปชั่วครู่ “อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นแบบคุณไปหมดสิครับ” เนตรสองสีจ้องโต้ตอบกลับกับแววตาที่เบิกค้าง

 

“ม...มุคุ...โร่?”

 

เจ้าของชื่อยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ แล้วเคลื่อนตัวไปยืนเคียงข้างชายหนุ่มแทน ในวันนี้มุคุโร่ไม่ได้แต่งตัวด้วยเครื่องแบบสีเขียวเข้มของโกคุโยอย่างเคย แต่กลับสวมเสื้อสีดำกับกางเกงสีขาว ดูเป็นหยินหยางกับดีโน่แบบแปลก ๆ แต่ด้วยเสื้อสีดำนั่นแหละที่ขับให้ผิวขาว ๆ มันดูเจิดจ้าจนน่าแสบตา

 

“จะเข้าไป หรือจะรอให้อะไรแถวนี้มาหักคอคุณล่ะครับ?” คนตัวเล็กกว่าผินหน้ามาถาม แล้วเหยียดสายตามอง “แต่ถ้ากลัวมาก...จะขับรถกลับไปอิตาลี่ก็ได้นะครับ”

 

อูย...เจอคำพูดแบบนี้ ดีโน่ถึงกับก้าวเท้าตัวเองให้นำหน้าร่างเล็กหนึ่งก้าว แต่ทว่า...

 

พรืดดด

 

เศษใบไม้ที่ทับถมกันอยู่เป็นสิ่งที่ทำให้บอสหนุ่มที่ก้าวไปอย่างรวดเร็วนั้นถึงกับลื่นล้ม แต่ก็ยังโชคดีที่บัดดี้ข้าง ๆ ยื่นมือออกมารับเอาไว้ก่อน มิเช่นนั้นพรุ่งนี้อาจจะมีพาดหัวข่าวประมาณว่า

 

‘ดับอนาถ หนุ่มอิตาลี่เล่นพิกล เอาหัวไปเสียบคาประตูสวนสนุก’

 

“ขะ...ขอบคุณ”

 

มุคุโร่ไม่ตอบ มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ เท่านั้นที่ทำให้ดีโน่ถึงกับหน้าชา แบบนี้มันเยาะเย้ยกันชัด ๆ เลยนี่หน่า !!

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

“ไม่คิดเลยนะ ว่าเธอจะมาเล่นด้วยน่ะ” เป็นดีโน่ที่ออกปากเอ่ยชวนคนข้าง ๆ พูด เขาชั่งใจอยู่ตั้งนานว่าควรจะเรียกสรรพนามแทนตัวว่าอย่างไร ถ้าใช้ ‘นาย’ ก็ดูออกจะเป็นเพื่อนเล่นหัวกันไปหน่อย เขาเองก็ไม่ได้อายุเท่าพวกนี้นี่หน่า

 

“หึหึ...แปลกใจมากสินะครับ”

 

“ก็ประมาณนั้น” ร่างสูงยักไหล่ “แล้วเธอไม่แปลกใจรึไง ที่จับได้ถิ่นของตัวเองน่ะ”

 

มุคุโร่หยุดเดิน ก่อนจะหันหน้ากลับมา เนตรสีแดงทอแสงประกายกับดวงจันทร์ “...ก็อย่างนั้นแหละครับ ไม่คิดว่าจะได้เดินในที่ของตัวเอง” เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ซุกซ่อนไว้ในลำคอจนดีโน่แทบไม่ได้ยิน แต่กระนั้นก็เถอะ...ในยามที่เงียบงันแบบนี้ แม้แต่เข็มตกบนพรมก็ยังได้ยิน !

 

ร่างเล็กยังคงเดินนำหน้าไปฉิว คงเป็นเพราะรู้จักเส้นทางดี ทิ้งให้คนรักศักดิ์ศรีต้องวิ่งตุเลง ๆ ตาม

 

“มุคุโร่!”

 

แต่กระนั้นเจ้าของชื่อก็ยังคงไม่หยุดเดิน จนเป็นฝ่ายดีโน่เอง ที่ใช้ความขายาวของตนให้เป็นประโยชน์ เดินฉับ ๆ เข้าไปอย่างรวดเร็วก็ประชิดตัวบัดดี้เจ้าเล่ห์ได้

 

“...เธอน่ะ ยังด้อยกว่าฉันไปนิดนึง” บ่นออกมาด้วยความลำพองในใจ แต่อยู่ ๆ เสียงในลำคอก็ต้องขาดหายเมื่อสิ่งที่เห็นคือโรคุโด มุคุโร่กำลังหันมาด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง ดวงเนตรข้างขวาเว้าลึกลงไปข้างใน รอยยิ้มจากกลีบปากบางแย้มแสยะอย่างน่ากลัว

 

อารมณ์แบบนี้...อยากกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออกแล้ววว!

 

“คาบัคโรเน่!!” เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านข้าง พาให้ดีโน่ที่สติหลุดถึงกับสะดุ้ง และเมื่อหันไปก็พาให้สองเท้าต้องถอยกรูดออกมาด้วยความกลัว “อะไรกันครับเนี่ย?”

 

“ธะ...เธอ?”

 

“เมื่อกี๊คุณเรียกใครน่ะครับ?” ร่างบางยืนกอดอกทำหน้าไม่พอใจอยู่ลึก ๆ

 

“มุคุโร่...เธอตัวจริงใช่มั้ยเนี่ย?” ร่างสูงถามออกมาเสียงเบาหวิว อะไรกัน...ทั้ง ๆ ที่เห็นกับตานะ ว่ามุคุโร่เดินไปทางนั้น แต่ทำไมพอจับแล้วถึงเป็นอะไรแบบนั้นมาได้ล่ะนั่น

 

คนถูกถามขมวดคิ้วแน่น “ตัวปลอมละมั้งครับ อยากจะตามมาก็เชิญ ไม่อยากก็เรื่องของคุณ”

 

ดีโน่ถึงกับยิ้มออกมาได้ ไอ้คำพูดจิกกัดเสียดสีแบบนี้คงเป็นมุคุโร่ชัวร์

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

“กลัวใช่มั้ยล่ะครับ?” ที่เดินอยู่เพลิน ๆ ก็ตั้งคำถามออกมาโดยไม่ทันให้เตรียมคำตอบไว้ในใจบ้างเลย ที่ร่างเล็กถามออกมาก็เพื่ออยากจะทำลายบรรยากาศที่น่าวังเวงแบบนี้ แม้จะนึกเสียดายอยู่ก็ตามที่ไม่ได้กลั่นแกล้งคนข้าง ๆ ก็เห็นทำตัวลีบ ๆ หน้าซีด ๆ ก็นึกสงสาร

 

“ปะ...เปล่าซะหน่อย”

 

มุคุโร่หัวเราะออกมา ก่อนจะเร่งสปีดฝีเท้าให้เร็วขึ้น พาให้ดีโน่ต้องก้าวเท้ายาวตามแบบประชิด ไม่ใช่กลัว...แต่แค่ว่า เป็นห่วงว่ามุคุโร่จะหลงทางต่างหาก !!

 

“นี่หรือครับ...ไม่กลัว?”

 

ดีโน่ทำตาโต “...ก็แค่ไม่ถูกกับความมืดเท่านั้นแหละ” ตอบอย่างอุบอิบราวกับว่าใครเขาจะมาได้ยินเข้า เมื่อมุคุโร่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ในลำคอ จะหัวเราะออกไปดัง ๆ ก็เกรงว่าจะหาว่าเยาะเย้ยแล้วงอนจนเดินหนีไปผิดทิผิดทาง ไม่ได้กลับออกมาล่ะแย่เลย

 

“งั้นเหรอครับ?” กลั้นยิ้มแล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

“นี่...มุคุโร่” ร่างสูงกระแซะบัดดี้มากกว่าเคย เพราะอยู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงหยดน้ำเย็น ๆ มันตกลงมาจากเพดานของสวนสนุกร้างนี่ แล้วหยดน้ำที่ว่านั่น ดันรู้หน้าที่ไหลเข้าซอกคอเขาอีกด้วย

 

แม้เจ้าของตาสองสีพยายามจะเขยิบหนี แต่ดีโน่ก็ยังคงทำตัวเป็นตุ๊กแกเกาะไม่ห่าง

 

“อย่าเบียดสิครับ...ผมเดินไม่ถนัด” หันไปดุใส่เอาเบา ๆ เพราะหากตวาดแรงแล้วคงเกิดเสียงก้อง พาให้ประสาทของบอสแห่งคาบัคโรเน่ต้องผวาอีกแน่ ๆ “...ถ้ากลัวมากจับมือผมเอาไว้ก็ได้ครับ”

 

ยื่นมองออกไปให้คนที่ตนผลัก ฝ่ายนั้นก็ทำหน้าเหมือนกับว่าผีหลอก “ถ้าไม่ต้องการก็ไม่เป็นไรครับ” มุคุโร่ถึงกับถอนหายใจออกมา...แต่ทว่ามือนั้นกลับถูกมือหนาประกบเข้าอย่างรวดเร็ว

 

“ขอบคุณนะ...”

 

ดีโน่เอ่ยออกมาเบา ๆ หน้าคมหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนเคียงข้าง...บางทีแล้วหมอนี่ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเสียหน่อย

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

เท้าสองคู่เดินอย่างเรื่อย ๆ บรรยากาศรอบข้างนั้นน่ากลัวก็จริง แต่กลับไม่มีอะไรโผล่มาให้ทั้งคู่สะดุ้งเลย หรือเอาให้ชัดเจนก็คือไม่มีอะไรทำให้มุคุโร่กลัวได้เลย ยกเว้นแต่คนข้าง ๆ ที่จับมือไม่พอ ยังจะดึงดันเอาตัวมากระแซะเขาอีก

 

อยู่ ๆ เท้าของมุคุโร่ก็หยุดลง ร่างสูงเลยต้องหยุดด้วย

 

เมื่อเงยหน้ามองสิ่งที่อยู่ด้านหน้าแล้ว ทั้งคู่ก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความประหลาดใจ เพราะมันเป็นกำแพงสูงที่ถูกพ่นสีสเปรย์ด้วยคำว่า ‘Trick or treat?’

 

ตาสองสีเหลือบมองคนด้านข้างที่ทำหน้าเหรอหลา อย่างกับจะปรึกษาเขาอย่างนั้นแหละว่าควรจะทำอะไร

 

“ผมไม่มีขนมอะไรติดมาหรอกนะครับ” มุคุโร่ยักไหล่ราวกับว่าช่วยไม่ได้จริง ๆ แต่ทว่าตรงข้ามกับดีโน่ ที่ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง...ราวกับเตรียมพร้อมมาตอบ Treat เต็มที่

 

...ไม่ได้กลัวนะ แต่ว่า เอ่อ...จะอะไรก็เถอะ ไหน ๆ มุคุโร่ก็รู้แล้วนี่ว่าเขาไม่ถูกชะตากับความมืด

 

และการกระทำให้พาให้ความสนุกบนใบหน้าของมุคุโร่สิ้นสุดลง “นี่...คุณไม่อยากไปกับผมงั้นเหรอ?” จู่ ๆ น้ำเสียงออดอ้อนก็ดังขึ้นมาจากปากของมุคุโร่ พาให้ร่างสูงข้าง ๆ ตาค้างด้วยความงง และงงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อใบหน้าขาวนั้นกำลังถูกับต้นแขนตนเองเบา ๆ แววตาต่างสีนั้นกำลังช้อนมองเขาอย่างหวานซึ้ง

 

คนผมทองถึงกับยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ใบหน้างามที่ถูกแสงจันทร์อย่างพอดี พาให้หัวใจของบอสหนุ่มเต้นดังรัวจนน่ากลัวว่าจะเป็นโรคหัวใจ มุคุโร่ทำปากบู้เหมือนเด็ก ๆ ที่จะเอาแต่ใจ

 

...และดันเป็นเด็กที่ดีโน่เกิดอยากจะรับเลี้ยงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

 

“เดี๋ยวฉันแบ่งขนมให้ก็ได้...” ดีโน่ดึงสติตัวเองกลับมา พร้อมตบกระเป๋าที่บ่งบอกว่าพร้อมมากสำหรับค่ำคืนนี้

 

มุคุโร่ย่นหน้า “เนี่ย...กำแพงเขียนเอาไว้ว่าห้ามแบ่ง” นิ้วเรียวชี้ไปยังตัวอักษรเล็ก ๆ ใต้คำว่า Trick or treat? แหม...ตัวอักษรเล็กปานนั้นยังอุตส่าห์จะเห็นอีกหรือ?

 

ร่างเล็กพองลมเอาไว้ในปาก แล้วสะบัดมือออก “คุณจะปล่อยให้ผมไปคนเดียวจริง ๆ รึไง? ถ้าผมเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ...” เสียงใสเถียงเอา ๆ

 

ดีโน่ถึงกับหน้าซีด...แหม ทีตอนตัวเองละทิ้งเขาเดินนำไปลิ่ว เขายังไม่ว่าอะไรสักคำ

 

“เนี่ยเหรอ...คนของคาบัคโรเน่น่ะ” สิ้นคำพูด ร่างสูงถึงกับทิ้งความกลัวไปชั่วขณะ มือหนาคว้าข้อแขนคนตัวเล็กกว่าขึ้นมาแล้วเดินไปที่หน้ากำแพง ลำคอแกร่งเปล่งเสียงออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

“Trick”

 

ใบหน้าของมุคุโร่ฉีกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยเสียงอันแผ่วเบา...

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

สองร่างวาร์ป (?) ผ่านเข้ากำแพงไปได้โดยชิว ๆ เพราะกำแพงนั้นความจริงแล้วเป็นประตูที่จะผ่านเข้าไปอีกห้องหนึ่ง อีกห้องที่มีความน่ากลัวมากกว่าที่ผ่านมา

 

กลิ่นสาบสางผสมกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยแตะจมูกโด่งของหัวหน้าคาบัคโรเน่ แม้จะนึกด่าว่าตัวเองอยู่ในใจลึก ๆ ที่ไม่น่าคล้อยตามคำพูดของมุคุโร่ แต่เมื่อเลือกแล้ว...ลูกผู้ชายก็ไม่อาจถอยหลังกลับไปให้อายคนได้

 

ดีโน่ยังคงกุมมือมุคุโร่ที่ฉีกยิ้มอย่างแปลก ๆ ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องส่วนนี้

 

“นี่...คาบัคโรเน่...” เสียงที่กำลังจะพูดอะไรขึ้นมากลับถูกแทรกด้วยเสียงกรีดร้องของอะไรบางอย่างที่น่ากลัวจนพาให้ร่างหนากระแซะเข้าหาแขนบอบบางของมุคุโร่มากกว่าเดิม

 

“สะ...เสียงอะไรน่ะ”

 

“ก็คง...พวกผีละมั้งครับ ยังไงวันนี้ก็วันปล่อยผีนี่หน่า” แกล้งกระเซ้าให้คนขี้กลัวต้องหน้าถอดสีมากกว่าเดิม ตอนนี้ใบหน้าของดีโน่ก็ไม่ต่างอะไรจากไก่ที่ถูกต้ม...ขาวจนกลายเป็นกระดาษดับเบิ้ลเอได้ละมั้ง

 

บอสใหญ่ส่ายหน้าดิก “ล้อเล่นน่ะสิ...”

 

มุคุโร่ยักไหล่เชิงว่าแล้วแต่จะคิด ก่อนจะเริ่มต้นในสิ่งที่ตนจะพูดขึ้นมาอีกรอบ “นี่...คาบัคโรเน่”

 

“ไม่ต้องเรียกชื่อท้ายก็ได้ เรียกดีโน่เหมือนที่คนอื่นเรียกแหละดีแล้ว” ดีโน่พูดคุยขึ้นมา เพื่อหวังจะให้ความน่ากลัว ความเย็นวาบทั่วร่างกายมันหายไป

 

“อื้มม คุณดีโน่?”

 

“ประมาณนั้นก็พอไหว...ว่าแต่มีอะไรเหรอ?” ตีหน้าซื่อถาม โดยไม่ทันได้สังเกตว่าใบหน้างามข้าง ๆ นั้นกำลังกลั้นรอยยิ้มมากมายแค่ไหน

 

“คุณไม่รู้สึกแปลก ๆ มั่งเลยหรือครับ?”  ด้วยคำทักของคนข้าง ๆ พาให้ดีโน่เหลือบตามองรอบข้างอย่างระวัง ก่อนจะชะงักเท้านิ่งแล้วดึงมือตัวเองกลับมากุมเอาไว้

 

“หรือนาย...”

 

มุคุโร่โบกมือแล้วทำหน้าระอาใจ “ไม่ใช่แบบนั้นคะ...” แล้วเสียงพูดก็ต้องชะงักไปเมื่อถูกเสียงร้องดังกลบเสียมิด...เป็นดีโน่ที่กรีดร้องออกมาแบบไม่อายฟ้าอายดิน

 

ก็แค่มีมือยื่นออกมาจากกำแพง มาล้ออะไรเล่นกันหน่อยเท่านั้นเอง

 

“มุคุ...ฮือ....” ร่างสูงปัดป่ายมือไม้แล้วกระโจนเข้าหาร่างบางที่ยืนอึ้งอยู่ตรงหน้า แรงกอดรัดมากมายทำให้มุคุโร่ถึงกับสำลักอากาศเล็กน้อย

 

“เดี๋ยวสิ...คุณดีโน่” แม้ร่างเล็กพยายามจะดันคนข้างหน้าออก แต่ด้วยรูปร่างที่ถูกสร้างมาผิดกับ พาลให้ต้องยอมจำนนให้ร่างสูงกอดตนเองเอาไว้แน่น “นี่...ไม่มีอะไรแล้ว”

 

หัวสีทองส่ายดิก “ไม่ ๆ ฉันไม่เชื่อ” เมื่อเสียงร้องโวยวายเงียบลง กลับเป็นเสียงหัวใจของดีโน่เองที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาอยู่ข้างนอก ความกลัวกับมือเย็น ๆ ที่มายุบยับแถวต้นคอพาให้ต่อความกลัวมันแตกกระจาย จะเสียหน้า จะป๊อด จะอะไรก็ไม่สนแล้วล่ะ

 

มุคุโร่ถึงกับยิ้มค้างบนใบหน้า...เขาไม่รู้นี่หน่าว่าบอสใหญ่ของมาเฟียแฟมิลี่จะกลัวผีได้มากมายถึงปานนี้ ถ้าคนตรงหน้าเกิดหัวใจวายหรือเป็นอะไรขึ้นมา เขาเองก็คงจะถูกลากคอกลับไปที่วินดีเช่...ข้อหาแบบนั้น เขารู้สึกว่ามันน่าอนาถเกินไป

 

ไม่ค่อยสมศักดิ์ศรีอะไรเท่าไร

 

มือขวายื่นออกข้างลำตัว ก่อนจะสายหมอกบาง ๆ จะพันรอบข้อแขนนั่นเอาไว้ แล้วตรีศูรด้ามยาวก็ปรากฏอยู่บนมือ แขนเล็กจับอาวุธคู่กายตั้งขึ้นด้วยความยากลำบากเพราะถูกกอดเสียจนแน่น

 

เสียงของแข็งกระทบกับพื้นเบา ๆ สามครั้ง ความมืดตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความสว่างไสวไม่ต่างจากตอนกลางวัน กำแพงที่คิดว่าจะมีแต่รอยเลือดหรือภาพโบราณน่ากลัว ก็เป็นเพียงกำแพงเก่า ๆ ธรรมดาไม่มีอะไรมากมาย หยดน้ำที่ไหลรินจากเบื้องบนก็มาจากน้ำแอร์ชั้นบนที่คั่งค้าง

 

“นี่...ปล่อยได้แล้วครับ”

 

มุคุโร่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอก แต่กระนั้นอ้อมกอดกลับถูกกระชับแน่นขึ้น ความรู้สึกอุ่น ๆ บริเวณซอกคอขาวถูกเป่ารดด้วยลมหายใจแนบชิดของหนุ่มอิตาลี่ “คุณ...!!”

 

เสียงอบอุ่นดังขึ้นมาอย่างช้า ๆ “คิดว่าเธอจะหลอกฉันได้คนเดียวงั้นเหรอ?”

 

เนตรสองสีเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยิน ริมฝีปากรู้สึกว่าแห้งผากไปทันตาเห็น ความคิดในสมองรู้สึกเหมือนถูกตีกันจนสับสนไปหมด...กำลังหยั่งใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของบอสหนุ่มคนนี้ดีมั้ย

 

“ไอ้ทดสอบความกล้าน่ะ...คงไม่ใช่ฝีมือรีบอร์นละมั้ง แล้วก็สึนะ...ก็คงไม่ใช่สึนะล่ะซี่น้า” ใบหน้าเรียวเงยขึ้นมาจากลำคอของคนที่ตกตะลึง “ตอนแรกก็เชื่ออยู่หรอก แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ได้โกคุโยแลนด์ แถมบัดดี้ก็ยังเป็นเธออีก”

 

มุคุโร่จิ๊ปากเสียงดัง นึกอยากจะเอาอาวุธในมือเสียบคอหอยคนตรงหน้า แต่ก็ทำไม่ได้เพราะแรงมหาศาลที่กำลังกอดเขาอยู่นี่สิ “...ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วคุณจะตามผมเข้ามาทำไมกันครับ?”

 

ดีโน่คลี่ยิ้ม “ก็...อยากสนุกละมั้ง แถมฉันก็รู้สึกเย็นวาบมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ...พอคิดไปคิดมา ไอ้ต้นเหตุนั่นก็คงเป็นเธอด้วยใช่มั้ยล่ะ?” เอ่ยถามแต่กลับไม่รอคำตอบ “แต่ผีมุคุโร่ตอนแรกนั่นน่ะ ฉันว่าก็น่ากลัวอยู่นะ...เล่นเอาใจหายเลยล่ะ”

 

“งั้นเหรอครับ?” น้ำเสียงไม่พอใจดังออกมา พร้อมกับใบหน้าที่สะบัดหนีไปทางอื่น “งั้นก็ช่วยปล่อยผมซะที อึดอัด”

 

ร่างสูงส่ายหน้า สายตาดูกรุ้มกริ่ม “แต่เธอก็ยังไม่ได้ให้อะไรฉันเลยน้า...เพราะยังไงทริกแล้ว จะไม่ให้อะไรเลยรึไง?”

 

มุคุโร่พยายามจะยื้อตัวเอง...ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองจะทริคดีโน่เสียหน่อย กลับกลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหละที่ถูกทริคเสียตั้งแต่ต้น แบบนี้มันน่าเจ็บใจ “ยังจะเอาอะไรอีกล่ะครับ? บอกแล้วว่าผมไม่มีขนมหวานอะไรพวกนั้นหรอก”

 

ร่างสูงคลายอ้อมกอดให้เหลือแค่หลวม ๆ แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะไม่ให้อีกคนหลบหนีไปได้ “ของหวานน่ะ...เอาตรงนี้ก็ได้” นิ้วเรียวนาบลงบนกลีบปากบางที่กำลังจะตั้งท่าเถียง เนตรสองสีเบิกโตขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร “ดื้อไปก็ไม่ดีหรอกนะ...มุคุโร่”

 

สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากบาง ความอบอุ่นเล็ก ๆ เหมือนกับไฟดวงน้อยกลางที่ที่มืดมิด ความหอมหวานยิ่งกว่าลูกกวาดใด ๆ หรือช็อคโกแล็ตชิ้นไหนที่มุคุโร่เคยกินมา สองแขนเล็กเอื้อมโอบรอบลำคอแข็ง ปลายจมูกแตะกันเพียงเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน กลีบปากบางแย้มยิ้มสดใสออกมา

 

“คุณเอง...ก็ถูกผมทริคแล้วเหมือนกัน”

 

 

 

Finish

 

 

สด ๆ ร้อน ๆ เลยค่ะ...อยู่ ๆ ก็เพ้อ 555
นึกถึงแอนโธดอกไม้ขึ้นมา แล้ววันนี้ก็เจอฟิค D69 โอกกกกก...เพ้อไปแล้วว

 

ถ้ามีอะไรผิดพลาดแต่ประการใด โปรดอภัยด้วยค่ะ ... คนเราเวลามันเมามันมักจะเป็นแบบนี้
ตอนแรกคิดว่าจะแค่ห้า-หกหน้า แต่ทำไมไป ๆ มา ๆ คนเมามันทำได้ทุกอย่างอ่ะค่ะ
ไม่มีอะไรฆ่าเราได้ 55+

 

อยู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้... "อยากเปิดเควสฟิค" (ทั้ง ๆ ที่ใกล้เปิดเทอมนี่นะ...)
แต่สำหรับเรา...เควสธรรมดารู้สึกว่าไม่สะใจ "อยากเปิดเควสฟิคคู่แปลก"

 

=[]=

 

แต่เกรงว่าจะทำร้ายจิตใจคนอ่านมากเกินไป...
เลยพับโปรเจคดีกว่า กร๊าซซซซซ

 

ดึกแล้วเนอะ...
นอนดีกว่าเนอะ... (เพิ่งสำนึกรึ?)

 

โชคดีค่าา

 

ปล. อาทิตย์นี้อาจจะไม่ค่อยได้เมนต์นะคะ...เน็ตมันเร็วก็งี้แหละค่ะ TwT (>> ดีกว่าไม่มีให้เล่นนะยะหล่อน)