Devilz79 | 2010

“มะ...มาไม้ไหนล่ะเนี่ย !?” เสียงหวานอุทานอย่างตกใจ ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายที่รัดตัวเขาไว้แน่น



คนผมดำมองอย่างนึกละเหี่ยใจ...ที่เขาตื่นเต้นมาตั้งแต่เช้า มันเพื่ออะไรกัน?



“ก...ปล่อยก่อนได้มั้ยเล่า” สองมือเล็กยกจะประท้วง แต่ด้วยแววตาของคนตรงหน้า พาให้เขาหมดแรงเสียดื้อ ๆ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ...ทำไมมันถึงร้อนแบบนี้นะ



“ถ้าปล่อยแล้วจะตอบมั้ย?”



โกคุเดระพองลมเอาไว้ในปากราวกับเป็นเด็ก ๆ ก่อนจะก้มหน้าพยักเพยิดแต่โดยดี อ้อมกอดคลายออกพร้อมกับคนตัวเล็กวิ่งถลาไปยังห้องแต่งตัว โดยทิ้งให้ร่างโปร่งยืนเพียงลำพัง






คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จลงไปนั่งกองกับพื้นห้องอย่างหมดแรง ผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันรอบกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขารู้สึกร้อนไปทั้งตัว...ไม่ใช่แค่ใบหน้า แต่เป็นทั้งตัวที่ป้ายไปด้วยสีระเรื่อจากพิษความร้อน



เสียงหัวใจที่มันเต้นดัง...จนน่ากลัวว่าจะเป็นโรคหัวใจ
แต่ก็ไม่ใช่...



แค่คำพูดเพียงประโยคเดียว คำพูดที่ฟังแค่ครั้งเดียวก็ขึ้นใจ
เป็นคำถาม...ที่มีคำตอบให้ตลอดเวลา



“ไอ้บ้าเอ๊ย!!” สบถออกมา ไม่ทราบว่าไอ้บ้าที่ไหน...กำลังต่อว่าตัวเอง หรือต่อว่าอีกคนทื่ยืนอยู่ข้างนอก ลมหายใจหอบถี่เปลี่ยนเป็นปกติ



ถึงหัวใจจะบีบด้วยอัตราเร็วเดิมแล้ว แต่ความรู้สึกภายในก็ยังคงเหมือนเดิม เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างภายในมันจะอัดตัวกันออกมา...ทุกอย่างมันแน่นไปหมดแล้ว



โกคุเดระเกาะประตูตู้เสื้อผ้าแล้วพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมา ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าใส่อย่างพยายามที่จะรวดเร็วที่สุด เพราะกลิ่นของเสื้อฮิบาริที่แขวนรวมในตู้เดียวกัน...



มันยิ่งทำให้เขา...






“ฮายาโตะ!” เสียงเรียกจากประตูห้อง ทำให้เจ้าของชื่อหยุดนิ่งอยู่กับที่ อยู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา “จะออกหรือไม่ออก”



คำพูดแบบเดิม ๆ มะนาวไร้น้ำยังไงก็ยังคงเป็นแบบนั้น ไม่เปลี่ยนไปสักนิด



“กะ...ก็เดี๋ยวสิ! รอหน่อยไม่เป็นรึไง” ทำปากดีตอบกลับไป ทั้ง ๆ ที่จะไม่มีแรงยืนอยู่แล้ว



แต่ดูท่าว่าคนข้างนอกจะหมดความอดทนขึ้นมาทันที ประตูที่ไม่ได้ล็อกถูกบิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างสูงที่เดินหน้ายุ่งบุญไม่รับ



แต่ในมือหนากลับมีกล่องผ้ากำมะหยี่สีแดงที่กำไว้แน่น ผ้าที่สีไม่เท่ากันเพราะความชื้นจากเหงื่อ



“ฮิบาริ...”
“....”



น้ำตาสีใสร่วงลงมาผ่านแก้มขาว ก่อนที่ร่างบางจะลงไปนั่งสะอื้นเป็นเด็ก ๆ อยู่บนพื้นห้อง ... ความรู้สึกข้างในที่มันตื้นตันมากกว่าจะพูดอะไรได้ ในหัวใจที่มันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกทั้งหมด



เขากับฮิบาริ...มันมากกว่าคำว่ารัก เขาไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรดี






“ฮายาโตะ?” เสียงเย็นชาที่เรียกชื่อออกมา “เป็นบ้าอะไรเนี่ย?” ความงุนงนในน้ำเสียง ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย...ร่างสูงเองก็ตกใจ เขาไม่เคยเห็นคนผมเงินร้องไห้สักครั้ง



ไม่มีคำตอบจากคนตัวเล็ก



มือหนาวางกล่องสีแดงลงกับพื้น ก่อนจะดึงให้โกคุเดระเข้ามาอยู่ในวงแขน จับหัวเงิน ๆ ซบลงกับบ่าตัวเองแล้วกดเอาไว้อย่างนั้น “จะร้องให้มันได้อะไรเล่า”



แต่นั่นกลับทำให้ยิ่งสะอื้นหนักกว่าเดิม



และก็ยิ่งพาให้คนผมดำทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยพูด เขาไม่เคยทำอะไรที่มันจะดูว่าอ่อนโยน นุ่มนวล เพราะมันไม่ใช่นิสัย...เขาเลยไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรในเวลาแบบนี้



“ไอ้บ้า!! คนที่ควรจะร้องไห้มันฉันมากกว่านะ...” เพราะความตึงเครียด พาให้คนผมดำพูดออกมาด้วยความโมโห “...ไอ้บ้าเอ๊ย!!”



เป็นคนผมเงินที่เงียบเสียงร้อง แต่ยังมีก้อนสะอื้นติดอยู่เล็กน้อย



“ตอบฉันสิ ฮายาโตะ...”



ใบหน้าหวานผละออกจากบ่ากว้าง ดวงตาและปลายจมูกช้ำแดงจากการร้องไห้ แต่กลับแฝงด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เอาไว้ คำพูดสั้น ๆ เพียงคำเดียวที่ดังออกมา

Fin
2009.09.09 [7:39 AM]



ชื่อเรื่องเต็ม ๆ ก็คือ More Special Happiness ... เป็นตอนต่อ (?) จาก Special Happiness
แต่งเนื่องในวันเกิดโกคุเดระ ฮายาโตะคุง XD

 

รักมาก...
รักคู่นี้มาก...

 

สุขสันต์วันเกิดนะ โกคุเดระ ฮายาโตะ
มีความสุขมาก ๆ มากมาย...พูดไม่ออกแฮะ

 

ไปละ ปั่นงานก่อน

 

** ** ** **

ขอแพล่มเรื่อง 5 แพร่งนิดนึงได้มะ แบบอยากระบาย
คือแบบว่า...จจฑ.จะตบไอ้ D14 !!!!! ไอ้ซากเอ๊ยย

 

พี่ฟรอยด์หล่อ ให้อภัยทุกสิ่ง กร๊ากกกกก

 

ปล. ไปดู 5 แพร่งมา กรี๊ดดด
ปล. ทำไมถึงพับลิชไม่ไ้ด้ 18:59 อ้ะ !!