Ficlet.tag | 59 sv the last ' 1859
posted on 29 Aug 2009 12:28 by devilz79 in FICTIONs, REBORN
1.กำหนดตัวละครในเรื่อง KHR ขึ้นมา ตอบคำถามว่า "อยากให้โกคุเทระทำ(เซอร์วิส)อะไร?"
2. ตัวละครบังคับที่ต้องมี คือ ซาวาดะ สึนะโยชิ ค่ะ
(แอบให้เหตุผลว่าเพราะเป็นคนที่พอนึกถึงโกคุเทระขึ้นมาก็ต้องเป็น
"จูไดเมะ" อะไรประมาณนี้ล่ะค่ะ^^)
3.ในการตอบคำถามของแต่ละคาร์แรคเตอร์ที่หยิบยกมานั้น
จะทำรูปภาพประกอบหรือเขียนเป็นฟิกเลยก็ได้ค่ะ
(นี่สินะจุดประสงค์ที่แท้จริงของ จขบ. =v=)
4.ข้อเกือบสุดท้าย ช่วยถามตัวเองแล้วตอบคำถามเองด้วยค่ะ ว่าอยากเห็นหนูโกคุเซอร์วิสอะไร
5.ข้อสุดท้าย ให้เจ้าตัว(โกคุเทระ)ตอบคำถามว่าตัวเองอยากเซอร์วิสอะไรให้แม่ยก =v=
6.อย่าลืมแทคต่อนะคะ^^ (จะได้มีคนทำให้อ่านกันเยอะๆ)
- - - cut - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
1859
'...Special Happiness...'
เช้าแล้ว...
แสงอาทิตย์สาดกระทบใบหน้าคมที่หรี่ตาลง ลำตัวเพรียวพลิกเพื่อจะนอนต่อ แต่แขนของเขาก็สัมผัสถึงน้ำหนักที่ถ่วงไม่ให้ขยับไปไหนได้
太陽の光の中 君は 僕の腕の中で
ร่างเล็กที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าขาวถูกแต้มด้วยสีระเรื่อเพราะไออุ่นยามเช้า เรือนผมสีเงินกระจายบนหมอน หลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข มือสองข้างเกาะเกี่ยวท่อนแขนของอีกคนเอาไว้
คนถูกเกาะถอนหายใจพร้อมกับรอยยิ้มในดวงตา แม้เขาจะไม่เคยเรียนรู้ที่จะยิ้มออกจากปาก แต่ครั้งนี้เป็นความรู้สึกลึก ๆ ที่มันบังคับให้เขายิ้มออกมา ไม่ใช่เพราะความน่ารักของคนตรงหน้า แต่เป็นเพราะเขารู้สึกกับคนคนนี้...เป็นความรู้สึกที่เขาก็ไม่อาจอธิบายได้
มือแกร่งถือวิสาสะลูบเส้นผมอ่อนนุ่มอย่างเอ็นดู มันก็มักจะเป็นอย่างนี้...แต่วันนี้อาจจะเปลี่ยนไป
รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนริมฝีปากบาง ราวกับเด็กน้อยที่กำลังฝันดี ในภวังค์ของความเป็นเด็กทำให้รอยยิ้มสดใสถูกถ่ายทอดออกมา ความทรงจำเจ็บปวดที่พรากรอยยิ้มให้หายไปตลอดกาล
เขาพอจะรู้...อดีตของคนข้างกายตัวเอง แต่เขาไม่คิดจะถาม ไม่คิดจะรื้อฟื้น...บางเรื่องหากแกล้งทำเป็นไม่สนใจก็อาจจะเป็นสิ่งที่ดีกว่า และเขาก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะซักถาม หากฝ่ายนั้นไม่พูดขึ้นมา
อดีตก็เป็นเพียงอดีต...เขาเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน
忘れない 二人繋いだ手と手 温かい温もり
思い出を 沢山作ろう
เขายังคงอยู่บนเตียง...
เพราะคนที่นอนอยู่ยังไม่ยอมตื่นเสียที หลายวันที่ผ่านมาอาจจะเหน็ดเหนื่อยกับการทำงาน จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนให้กับตัวเอง ก็เป็นอย่างนี้เสียทุกครั้งจนเขาเริ่มจะชินชากับพฤติกรรม เขาไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์ไปต่อว่า แต่ถ้าจะห้ามปรามยังไงก็คงไม่มีฟัง
เพราะหัวดื้อเสียอย่างนั้น...
“ฮิบาริ...” เสียงครางราวกับละเมอ เรียกให้เจ้าของชื่อก้มมอง
ยังเรียกออกมาทั้ง ๆ ที่ตายังไม่เปิด ไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่...ร่างสูงยังคงมองอยู่อย่างนั้น แม้จะเป็นการเรียกชื่อต้นที่บ่งบอกถึงความเหินห่าง แต่ทุกครั้งที่ดังออกจากปากของคนคนนี้ เขากลับรู้สึกแตกต่าง
“ไอ้บ้าเอ๊ย!!!” สบถราวกับทะเลาะกับใครบางคน ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยขมวดคิ้วน้อย ๆ
คนฟังย่นคิ้วตาม...ไม่ต้องแปลกใจว่ากำลังฝันอะไรอยู่ หรืออย่างน้อย ๆ เขาก็ไม่อยากจะรู้แล้วว่าฝันถึงอะไร ก็เพราะหัวดื้อเสียอย่างนี้ เพราะขี้หงุดหงิดแบบนี้
เขาถึง...
僕の心の中にそっと いつも傍にいるから
“........” ความเงียบเข้าคลุมบรรยากาศเมื่อคนผมเงินลืมตาขึ้นมา ก่อนจะทำท่างุนงงหลังจากสายตาปรับระยะโฟกัสเรียบร้อย หัวสมองตื้อ ๆ ประมวลผลไม่ต่างจากคอมแรมต่ำ
แต่ความสงสัยกลับพุ่งพรวดมาอย่างรวดเร็ว
“ตื่นได้แล้วรึไง?” เป็นร่างสูงที่เปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อน แต่กระนั้นก็ยังไม่ละทิ้งความเย็นชาของน้ำเสียง
ร่างเล็กเหลือบตาไปมาก่อนจะเด้งตัวขึ้นเพื่อผละจากอ้อมแขน แต่ทว่ากลับต้องล้มตัวลงไปนอนอีกรอบ เมื่อแขนแกร่งอีกข้างเอื้อมมากั้นเอาไว้
“อะไรอีกเล่า !” เนตรสีมรกตไม่กล้าสบกับอีกฝ่าย
“เปล่า...”
ร่างเล็กรีบกระโดดขึ้นทันทีเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แก้มใสประดับด้วยความเขินอาย สองขารีบพาตัวเองเข้าห้องน้ำกับเส้นทางที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี โดยทิ้งให้อีกคนนั่งอยู่บนเตียง
ใบหน้าคมยังเย็นชาเหมือนเดิม แต่แววตาที่ต้องกับแสงแดด...กลับอบอุ่นราวกับอ้อมกอด เนตรสีเข้มมองฝ่ามือตัวเอง เสียงในหัวใจเขากำลังเต้นดัง...ดังจนเขาหูอื้อไปหมด
เขา...กำลังจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
忘れてさ 二人で行こうよ 夢の中へ
เสียงไหลของฝักบัวที่ดังอย่างสม่ำเสมอผ่านบานประตูบางของห้องน้ำ ภายในมีคนที่กำลังชำระร่างกายอยู่ คนที่เขาย่อมรู้จักดี...
ร่างสูงเอนตัวพิงผนังห้อง ดวงตาสีเข้มทอดมองไปข้างหน้า...สองมือที่ไพร่ข้างหลังชื้นไปด้วยเหงื่อ
เสียงน้ำที่ไหลเบาลงเรื่อย ๆ พร้อมกับเงียบเสียงไปในที่สุด แต่กลับแปรผกผันกับผู้ที่อยู่เบื้องนอก เสียงข้างในตัวเขากำลังดังมากขึ้นทุกที ๆ นับเป็นเรื่องที่หายากสำหรับเขาเหลือเกิน
เท้าที่ย่ำน้ำส่งเสียงเบา ๆ พร้อมกับท่วงทำนองเพลงที่ฮัมจากลำคอคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ แม้ว่าจะนึกแปลกใจตัวเองที่ว่าทำไมถึงนอนอยู่บนท่อนแขนนั้นได้ แต่ว่า...มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะคิดให้ปวดหัว
ในเมื่อ...มันไม่ใช่เรื่องผิดปรกติมากมาย
ใช้ผ้าเช็ดตัวพันรอบลำตัว ก่อนจะบิดเกลียวประตูให้หลุดพ้นจากการปิดกั้น
答えは誰も知らない
愛の涙 いくらでも流せばいい
แกร๊ก...
ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสูงพลิกตัวมาดึงข้อมือบางที่โผล่มาอย่างรวดเร็ว แล้วเสียงอุทานโวยวายของผู้ถูกกระทำก็ดังขึ้นตามมา...
!!
“อะไรของนายเนี่ย !?”
ไม่มีคำตอบ เพียงแต่สายตาคมที่จ้องกลับมา ทำให้โกคุเดระถึงกับเสหน้าไปทางอื่น สองมือเกี่ยวขอบประตูแน่น แต่ใบหน้ากลับถูกมือหนาบังคับให้สบตา
“ฮิบาริ...” เสียงหัวใจที่มันดังขึ้นมาเพราะความกลัวกับท่าทางแปลก ๆ ของคนตรงหน้า ไม่รู้ว่ากำลังจะทำอะไรกันแน่ “อะไรของนาย...”
แขนเล็กถูกดึงเข้ามาให้สัมผัสกับอกแกร่ง ใบหน้าหวานซบลงบนบ่ากว้าง อ้อมกอดที่แสนจะคุ้นเคยถูกสวมรวบเอวอีกครั้ง ลมหายใจเป่ารดใบหูพาให้ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อ
...น่าแปลก
“ฮายาโตะ...”
เสียงเบา...
จนแทบจะไม่ได้ยิน
หรือจะเพราะหัวใจที่มันเต้นดังเกินไป?
หนึ่งประโยคที่ถ่ายทอดออกมา เบาเหลือเกิน...แต่ก็ก้องดังอย่างน่าประหลาด ถ้อยคำที่อบอุ่นและอ่อนโยนแม้จะออกมาจากน้ำเสียงเย็นชาของอีกฝ่าย
รับรู้กันเพียงสองคน
...มันก็เพียงพอแล้ว
特別なんて何もいらない 君が笑うだけ
好きだから不安だよ 感じる今このすべてが
そっと抱きしめ愛を確かめるから 目を開けたその時
...
- - - cut - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Releated link(s):
Ordinary [2759]
Rubare [10059]
With [FON59]
Nebbia [6959]
Talk: ... เรืองที่ 5 จบลงอย่างสวยงาม 5555 (รึ?) เซอร์วิสมั้ยคะ ? ... เซอร์วิสตัวเองนี่แหละ ดีที่สุดค่ะ กร๊ากกก
ในที่สุดซีรีย์แท็กก็ดำเนินมาจนจบแล้วค่ะ ... ตั้งใจกับตัวเองเอาไว้ว่า 1859 จะลงเป็นเรื่องสุดท้าย (ก็ขึ้นเรื่องแรกไม่ได้ ก็ต้องลงคู่สุดท้ายนี่แหละ 55) และก็ดูเป็นเรื่องเดียวที่เซอร์วิสจริงจัง หรือเราจะอุปทานไปเอง แต่งไป ฟัง Special Happiness ไป...น้ำตาซึมเลยค่ะ เพลงบ้าอะไร ยังกะเพลงขอแต่งงาน 
ตอบเม้นท์ Nebbia
#1 ท่านชิน
: ขอบคุณค่ะ TvT เรื่องที่ 5 มีแน่ ๆ แต่จบแน่ ๆ ค่ะ
#2 ++!!KiZUME!!++
: ฮ่า...ไม่ค่อยมีคนจิ้นคู่นี้มากกว่าค่ะ ถึงมีก็มีน้อย *โศก* แต่ก็อย่างว่าในออฟฟิศไม่ค่อยเซอร์วิสคู่นี้สักเท่าไร (แต่แม่ยกก๊กอย่างเราก็จิ้นได้ค่ะ 555) สปอยล์พ่อบ้านตอนนี้กำลังสนุกเลยค่ะ เคระ ๆ
#3 kuwa[R]i..
: ขอบคุณค่ะ ^^ เห็นด้วยค่ะว่าถ้าคู่นี่ไม่รั่ว หื่น ก็เศร้ากันไปข้าง 55 (โดยเฉพาะสองอันแรกจะเกิดกับมุคุโร่อย่างแรง !!!!)
#4 ✿NOoK-U✿
: ขอบคุณค่าาา ... คู่นี้ 1859 แน่ค่ะ แต่ก็เป็นเรื่องสุดท้ายด้วยค่ะ ต้องรออ่านของท่านอื่นต่อไปค่ะ (นั่งภาวนาให้แม่ยกก๊กแต่งฟิคเซอร์วิส 5555)
#5 >>SwaN
: ฮ่า...หมาน้อยน่ารักเสมอค่ะ ขอบคุณค่าา
เอนทรีที่แล้ว...
#1 Verxus
ฮ่า ๆๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ (ท่านเป้ งง จขบ.ยังเอ๋ออยู่เลยค่ะ)
#2 :: YING
ที่รักกกก ... อยากเล่าว่ะ แต่ตอนนี้คงไม่มันส์แล้ว
อยากจะบ้ามากมาย TvT
#3 Pbofbook™
ฮ่ะ ๆๆๆๆ พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน ปวดหัวมากมาย
แต่มันจำเป็นต้องออนพร้อมกันเพื่อประชุมจ้ะ
ช่วงนี้สภาพใกล้กลับเป็นปกติ หรือจะแย่กว่าปกติอันนี้ไม่อาจทราบได้
แต่ถ้างานอาทิตย์นี้ทำหมด คงจะเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิมแล้วค่ะ
โชคดี
รักทุกคนค่ะ (เอ็งเป็นไข่มุกเรอะ !?) ฮ่า ๆ
