S.Fiction KHR| Still... 1859
posted on 26 Jul 2009 21:06 by devilz79 in FICTIONs, REBORN
Ctrl+F5
ธีมสีเทาเข้ม
รับรองเฉพาะ Firefox เท่านั้น ใน IE ห่วยแตกสาแหรกขาดมาก TvT
Title: Still…
Author: Devilz79
Pairing: Hibari*Gokudera [1859]
Rating: PG
Disclaimer: Akira Amano
NOTE: ถ้าอ่าน There's no need tomorrow ก่อนจะดีมากๆเลยค่ะ TvT คงช่วยได้เยอะ
ปล. เป็นช่วงของตอนที่ 175 ในเล่มที่ 20 นะึคะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
“เดี๋ยวก่อน ฮิบาริ”
เสียงนั้นที่ไม่อยากจะฟัง
“ขอบคุณนะ...แล้วหนี้ครั้งนี้ จะชดใช้ให้ทีหลัง”
คำที่ไม่อยากจะได้ยิน ความจองหองอวดดีที่หวนให้นึกถึงอดีต...และปัจจุบันที่เลือนหายไป
ชายหนุ่มผมดำในชุดยูคาตะหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันเพียงเสี้ยวหน้ากลับมามอง
“จะรอ แต่ไม่คาดหวังนะ โกคุเดระ ฮายาโตะ”
แล้วร่างสูงก็กลืนไปกับความมืดของทางเดินใต้ดิน เสียงเงียบเชียบเข้ามาแทนที่ ก่อนที่ทั้งหมดที่ยืนจะบอกราตรีสวัสดิ์แล้วแยกย้ายเข้าห้องนอนของตน
ผิดแต่คนหนึ่ง...กำลังนึกสงสัยกับคำพูดคล้ายจะกวนประสาทนั่น
...จะรอ แต่ไม่คาดหวังนะ โกคุเดระ ฮายาโตะ...
เจ้าของชื่อนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง เงามืดของเตียงชั้นบนทาบทับใบหน้า เสียงหายใจสม่ำเสมอของสึนะโยชิพาให้ร่างเล็กเบาใจได้ว่าผู้เป็นนายคงจะกำลังหลับสนิท
หรืออย่างน้อย ๆ ...เขาก็ไม่อยากจะตอบคำถามว่าทำไมถึงยังไม่นอน
มือเล็กกำผ้าปูเตียงแน่น ตั้งแต่ที่เขามาที่นี่...ในโลกอนาคต เขายังไม่เคยได้สบตากับผู้พิทักษ์แห่งเมฆาตรง ๆ เลย หรือจะพูดให้ชัดเจนก็คือ เจ้านั่นไม่เคยจะมองเขาเลยสักนิด...แม้เขาจะเจ็บปางตายก็ไม่มีสักนิด
แล้วครั้งนี้ก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไร...
รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าขาวซีด เนตรสีมรกตมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ...เพราะยังคงคุ้นเคยกับสายตาคมของคนคนนั้นเมื่อสิบปีก่อน แม้จะไม่น่ามองสักเท่าไร แม้จะจงใจหาเรื่อง แต่นั่นก็เป็นแววตาที่เขาไม่อาจจะละได้
คำพูด ท่าทาง นิสัย ที่บ่งบอกว่าตัวเองรักสันโดษมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เขาย่ำแย่...ก็เป็นหมอนี่ทุกครั้งที่เข้ามาช่วยเอาไว้ จะบอกว่าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างธาตุงั้นเหรอ?
...แล้วสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกัน?
ถ้าอนาคตมันเปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้ บางที...เขาก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรในยุคนี้สักนิด ...เพราะอนาคตที่ต้องสูญเสียของสำคัญทุกอย่างไป เขาก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะอยู่ในยุคนี้ทำไม?
โกคุเดระหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะซบหน้ากับเข่าที่ชันขึ้น สองมือเปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมสีเงินของตน
...การที่จะต้องสูญเสียไปทุกอย่าง
โดยเฉพาะรุ่นที่สิบ
กับ...
ความรู้สึกที่เคยได้รับเมื่อสิบปีก่อนจากฮิบาริ เคียวยะ
เป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าที่จะเผชิญ
ครืด...
เสียงเปิดประตูที่พยายามทำให้เบาที่สุดดังขึ้นกลางความเงียบสงัด โกคุเดระเงยหน้ามองบานประตู สัญชาตญาณการปกป้องตัวเองพาให้สองมือกำระเบิดเล็กแน่น... ทว่าเมื่อมองผู้บุกรุก เนตรสีเขียวเบิกกว้าง
“...ฮิบาริ?”
ร่างสูงชะงักเท้า ปรายตามองที่เตียงชั้นล่าง กรามแข็งขบกันแน่น เสียงที่เขาไม่อยากจะฟังที่สุด...
“มีอะไร?” โกคุเดระเสยผม แล้วเขยิบตัวลงจากที่นอน สายตาประสานกับตาคู่เรียว
ฮิบาริกวาดสายตามองชั่ววูบก่อนจะก้าวเท้าถอยหลังไป โกคุเดระถลันเข้าหาคนที่กำลังจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ...มาทำอะไรที่ตรงนี้...?
ร่างสูงมองคนตัวเล็กกว่า แววตาเย็นชา...ยังคงเย็นชาอยู่เช่นนั้น
“นาย...”
“ไปนอนซะ”
เอ่ยไล่ตัดบทก่อนที่โกคุเดระจะพูดอะไรออกมา ร่างเล็กขมวดคิ้วย่น “ทำไม?”
ฮิบาริคว้าตัวคนที่ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ให้ออกมานอกห้อง แล้วปิดประตูอย่างเบามือ...เขาไม่อยากให้สึนะโยชิเห็นเขากลางดึกแบบนี้
...เขาไม่อยากจะตอบคำถาม
“สิบปี...บ้าเอ๊ย!!” โกคุเดระสบถแล้วเหวี่ยงมือตัวเองฟาดกับอากาศ “สิบปีที่ผ่านมา...ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปใช่มั้ย?” เนตรสีใสสบกับเนตรคมกลางความมืด ความผิดหวัง ความเสียใจ ความท้อแท้ ความเหน็ดเหนื่อย...ไม่มีอะไรที่จะต้องปกปิดอีกแล้ว
ฮิบาริหลบสายตาด้วยการหันหน้าไปทางอื่น
“...งั้นสินะ”
น้ำเสียงคล้ายคนหมดแรง หากล้มได้...คงจะล้มทั้งยืนไปแล้ว เพียงแต่ เขาไม่อยากจะล้มโดยที่ไม่มีคนประคอง ทั้ง ๆ ที่เป็นควรจะทำใจเอาไว้แล้ว แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ง่ายขนาดนั้น
...เขาขี้ขลาดเหลือเกิน
“เรียกฉันสิ...” เสียงเย็นเอ่ยขึ้นก่อนจะเงียบหายไป
“...ฮิบาริ?”
เจ้าของชื่อหมุนตัวไปในทิศที่อับแสง ตาเรียวปิดอย่างเชื่องช้า “หึ...” มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคออย่างขมขื่นเท่านั้นที่ตอบโต้
“...สิบปีมันไม่ได้เปลี่ยนหรอก...”
ร่างเล็กขมวดคิ้ว
“...เปลี่ยนไปเมื่อไม่นานมานี้...เท่านั้นเอง”
โกคุเดระส่ายหน้า “หมายความว่าไง?”
ฮิบาริไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ฝ่าเท้าก้าวตรงออกไปข้างหน้า ในทิศทางที่ออกห่างจากโกคุเดระไปเรื่อย ๆ “...เรื่องของฉัน” คำตอบเสียงแผ่วกับระยะทางที่เพิ่มมากขึ้น
…ออกไปไกลอีกแล้ว
โกคุเดระสบถในลำคออย่างหัวเสีย แต่ก็ไม่สามารถก้าวเท้าตามอีกฝ่ายไปได้...ถ้าหากเขาก้าวออกไปตอนนี้ มันจะต้องล้มลงแน่ ๆ
ถ้าตอนนี้น้ำตาไหลลงมาได้...มันอาจจะไหล
เขาเหนื่อย...
“ไอ้จะรอแต่ไม่คาดหวังน่ะ!! มันอะไรกัน....?” ตะโกนถามออกมาสุดเสียง ไม่ห่วงแล้วว่าใครจะตื่นหรือใครจะหลับ...ขอแค่ให้คนที่เดินไป ตอบคำถามก็พอ
ฮิบาริหยุดเท้า หันหน้ากลับมอง...แม้อีกฝ่ายจะไม่เห็นก็ตาม
“ฉันควรจะหวังอะไร...?”
ตอบกลับเป็นคำถามที่พาให้โกคุเดระยืนนิ่ง หัวสมองชาไปทุกส่วน ก่อนจะแค่นยิ้มออกมา “นั่นสินะ”
เขาเองก็ไม่ควรจะคาดหวังอะไร...
ไม่ว่าจะโลกในสิบปีที่แล้ว หรือในโลกอีกสิบปีข้างหน้า
เขาไม่ควรจะหวังอะไร และก็ไม่ควรมีใครมาหวังอะไรกับเขา
นั่นสินะ...
ฮิบาริหมุนตัวกลับก่อนจะเดินตามทางกลับไปยังห้องโถงของตน
จะรอ แต่ไม่คาดหวัง
เขายังคงรอ...
แต่เขาไม่อาจคาดหวังในสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ เพราะรู้ดีตั้งแต่ก่อนจะไปสืบเรื่องแหวนกับกล่องแล้ว
เมื่อไหร่ที่เขากลับมา...เขาจะได้ยินเสียงที่แปลกไป
เมื่อไหร่ที่เขากลับมา...เขาจะได้ยินชื่อท้ายของตัวเอง ด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมือนเดิม
เมื่อไหร่ที่เขากลับมา...เขาจะพบกับใครบางคน ที่ไม่ได้รักเขาเท่าเดิม
เขาจะรอ แต่ไม่คาดหวัง
Fin
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
อูอา...ไม่ได้เขียน 1859 มากี่ชาติเนี่ย ? รู้สึกเหมือนนานมากๆ คิดถึงเสมอ
ใกล้สอบแล้วเครียดลงหัวค่ะ เลยออกมาเป็นฟิคสั้นๆ
ที่ไม่อาจหาคำไหนเปรียบเทียบได้อีกแล้ว ว่ามันสั้นแค่ไหน TvT
แรงเพ้อมีแค่นี้แหละค่ะ ไม่ได้อยากเขียนฟิคที่ต้องเสียใจ เจ็บปวดแบบนี้เลย
แต่ว่าก็นะ...ชีวิตตูมันดาร์ก มืดมน ขนาดนี้เชียวหรือ ? อ๊ากกกกกกกกกกกกกกซ์
เหมือนจะเครียดยังไงก็ไม่รู้แฮะ...ถ้าฟิคต่อไปออกมามีสมดุลกล โมเมนต์ ค่าซิกม่า อะไรแบบนี้ก็รู้ไว้ด้วยนะคะ ว่าจขบ.โดนฟิสิกส์กินหัวไปเรียบร้อยแล้ว (ฟิคที่เอากฎนิวตันมาเปรียบก็มีแล้วค่ะ แต่ไม่อาจจบได้ ไม่งั้นอาจมีตายค่ะ)
ช่วงนี้รู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกซัมวันเกลียด หึหึ
และเป็นซัมวันคนที่ หนึ่งล้านแปดแสนห้าหมื่นเก้าพัน 55 ชีิวิตช่าง...อูอา
อ้อ...เมื่อวันศุกร์ ถูกข่มเขาโคขืนให้ไปสอบ (??) Spelling Bee
คือโดนลงชื่อไปแบบไม่รู้ตัว แล้วก็ไปสอบแบบงงๆ แล้วก็ผ่านแบบงงๆ =[]=
(ถ้าถูกหลอกไปฆ่า ก็คงตายแบบงงๆสินะ)
ปล. วันอังคารสอบ แล้วมานั่งอัพบล็อกเนี่ยนะ? เจริญ
ปล. Dolls ตอนที่ 4 อัำพแล้ว (ตั้งแต่เมื่อแปดปีแสงที่แล้ว TvT)
มีน๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อย่าจบเศร้าอย่างงี้จิT^T
#1 By Teen den (125.26.136.228) on 2009-07-27 17:47