Devilz79 | 2010

อยู่ๆก็อยากเขียนค่ะ

เคยเจอลุงอยู่คนนึง ลุงเป็นคนขายของ ... ของที่เกี่ยวกับดารา วัยรุ่น อะไรแบบนี้
ลุงเป็นคนอัธยาศัยดี ไปซื้อของยี่สิบ แต่ยืนคุยกับลุงเป็นชั่วโมง

วันนั้น
ลุงถามว่า

"คิดว่าตัวเองเก่งมั้ย?"

เราตอบขำ ๆ ไปว่า "คิดสิ"

แล้วลุงก็ถามต่อว่า "ทำไม..."

เราเงียบ...
ลุงมองหน้า

แล้วลุงก็พูดว่า

"คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ เก่งทั้งนั้นแหละ"

เรามองหน้าลุง

"ตอนเป็นสเปิร์ม กว่าจะมาไ้ด้ ต้องแข่งแค่ไหน กับไอ้อีกกี่ล้านตัวนั่นน่ะ
คนเราน่ะ แข่งขันตั้งแต่ยังไม่เกิด

แต่เราก็ชนะมาได้ จะไม่เก่งได้ไง"

เรายิ้ม...มันก็จริง
แข่งกับหลายล้านตัว เราก็เป็นหนึ่งที่รอด

ลุงถามต่อว่า

"ตอนนี้เขียน ก.ไก่ เป็นยังไง?"

เรางง? ลุงเลยบอกว่า "ตอนนี้เขียนหนังสือสวยมั้ย?"
เราบอกไปว่า "ไม่ค่อยสวยหรอก"

แล้วลุงก็ถามว่า

"แล้วถ้าเทียบกับตอนอนุบาลล่ะ?"

เรานึก...
ความจริงแล้ว ตอนเขียนอนุบาลยังสวยกว่า ก็ตอนนี้ลายมือขยึกขยือ

"ตอนนั้น กับ ตอนนี้ ตอนไหนที่เขียนคล่องกว่ากัน"

"ตอนนี้"

ลุงมองหน้า...

"แล้วเคยนับมั้ย ว่าเราน่ะ เขียนก.ไก่มากี่ครั้ง?"
"น่าจะเกินพันน่ะลุง"

"เห็นมั้ย เขียนก.ไก่ ยังเขียนตั้งหลายพันครั้ง กว่าจะเขียนได้คล่องเท่าทุกวันนี้
แล้วมันมีอะไรมั้ย ที่ทำได้โดยไม่ต้องฝึกน่ะ

ถึงก.ไก่ตอนนี้กับก.ไก่ตอนนั้นจะเป็นกอเดียวกัน แต่สิ่งที่เห็นมันเหมือนกันมั้ย?"

"ไม่นะลุง"

"เออ...นั่นแหละ มันต้องเปลี่ยนแปลง ต้องพัฒนา
ถ้าสมัยอนุบาลให้มานั่งจดเลคเชอร์แบบตอนนี้ จะทำได้มั้ย?"

...ยังเขียนพยัญชนะได้ไม่ครบเลยลุง

"นั่นแหละ...ชีวิต"

เรายืนหัวเราะกับคำพูดของลุง ทั้ง ๆ ที่ความจริงมันแทงใจดำไปหลายฉึกแล้ว
ทุกวันนี้ผ่านหน้าร้านลุง ลุงก็ยังยิ้มให้

เอาจริง ๆ ก็คือ ลุงยิ้มให้ทุกคนที่ผ่านร้านลุงนั่นแหละ

ลุงถึงจะดูชอบคุย ถึงจะดูพูดมาก...
แต่ลุงก็ชี้ให้เห็นว่า ไม่มีอะไรหรอก ที่ถ้าทำบ่อย ๆ ฝึกไปเรื่อย ๆ แล้วมันจะไม่พัฒนา
เราอาจจะเป็นฝ่ายที่มองไม่เห็นเองรึเปล่า ?

อย่าเอามือตัวเอง มาปิดตา แล้วก็บอกว่ามองไม่เห็นทาง