Devilz79 | Easy

TAG | Fiction IN THE RAIN

Title: Ame ga kirai (In the rain)
Sort: S.Fiction
Paring: U59
Author: Devilz79
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เกลียดฝน...



สายน้ำจากฟากฟ้าร่วงลงมา หญ้าสีเขียวดูยินดีจนออกนอกหน้า เหล่าต้นไม้ต่างพากันหัวเราะคิกคักจนน่ารำคาญ เหล่าสัตว์นักเล่นน้ำออกมาร้องส่งเสียง



กะอีแค่สายฝน...จะดีใจอะไรกันหนักหนา



เส้นผมสีทองที่แซมด้วยสีแดงตกลู่ลง ใบหูแหลมผิดมนุษย์โผล่ออกมาพร้อมกับเปลวเพลิงสีแดงอ่อนๆ ที่ทำท่าใกล้ดับในเวลาไม่ช้า เนตรสีเพลิงจ้องทิวทัศน์เบื้องหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น...



ที่ไหน?



ไม่เพียงแต่ไม่คุ้นเคย แต่ถึงกับไม่มีสถานที่นี้อยู่ในความทรงจำสักนิด สองขาก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังเพราะตอนนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อน...ตอนที่ยังเดินได้ด้วยสี่ขา ยิ่งเดินออกไป ยิ่งเหมือนจะจนมุม หนำซ้ำพระเจ้ายังสาดพิรุณให้กระแทกร่างกายจนเจ็บไปหมด



เกลียดฝน...จริงๆ



มือหนายกขึ้นมาลูบแขนตัวเอง ก่อนจะเอื้อมไปปัดหูตามสัญชาตญาณ ความอุ่นที่สัมผัสได้จากเปลวไฟพาให้เจ้าตัวหน้าซีดลง ไม่ใช่เพราะมันอุ่น...แต่เพราะว่ามันอุ่นน้อยลงนี่สิ ปัญหา



ใบหน้าคมเริ่มบึ้งตึงลงเรื่อยๆ ขาที่เดินก็ก้าวช้าลง...ไม่รู้ทำไม ในใจมันถึงได้ยินแต่เสียงโวยวายบ้าบอของคนคนนั้น ใบหน้าขาวภายใต้กรอบแว่นที่ชอบทำหน้าย่นใส่เขาเสมอ มือเรียวเล็กๆที่ครั้งหนึ่งเคยฉุดกระชากลากถูเขาให้ออกจากจานอาหาร แล้วจับเขาโยนไปในอ่างน้ำ



แต่ก็กลับกลายเป็นคนคนนั้นเอง ที่ไปนอนแอ้งแม้งในอ่าง โดยที่เขาเกาะหัวอยู่



“เจ้านาย...บ้า!!” ร่างโปร่งข่มเขี้ยวกัดฟันแล้วสบถออกมา ดวงตาสีแดงพร่ามัวเพราะน้ำฝนที่เกาะอยู่บริเวณเปลือกตา ความหนักอึ้งจากน้ำที่บ่าแบกรับมันค่อนข้างจะเป็นภาระสำหรับเจ้าตัวไม่น้อย เพราะสองขาที่เคยเดินอย่างมั่นคง กลายเป็นเซเล็กน้อย...



แค่เดินสองขาธรรมดายังเดินไม่ถนัด แล้วจะมาอะไรกับไอ้การที่ตัวต้องเปียกไปด้วยน้ำแบบนี้
เกลียดฝนจริงโว้ยยยยยย!!



แต่นั่นก็ทำให้สบถเพียงแต่ในใจ เพราะแค่จะเผยอปากขึ้นมายังทำไม่ได้ เสียงฟันกระทบกันกึกยิ่งพาให้ร่างโปร่งอยากจะเลาะฟันตัวเองทิ้งเสียเล่นๆ ไม่เพียงแต่สายฝนที่กระหน่ำซ้ำเติมลงมาหนักจนภาพเบื้องหน้ากลายเป็นสีขาวโพลน แต่เมฆบนฟ้ากลับดำมากขึ้นกว่าเดิม...ลมไม่เบานักพัดพามาซ้ำเติม



คนที่กำลังตัวสั่นกัดฟันกันแน่น จนกรามเป็นสันนูนขึ้นมา ขาสองข้างหยุดนิ่งอยู่กับที่ เปลือกตาถูกปิดลงอย่างช้าๆ แผ่นหลังกว้างกระเพื่อมหายใจคล้ายกำลังสะกดอารมณ์ของตัวเอง



เจ้านายบ้า!! เวลาอย่างนี้หายหัวไปอยู่ไหนกันฮะ!!!!!!
ออกมาแล้วตะโกนบ้าบอเหมือนเดิมเซ่ะ...ออกมาตบหัวฉัน แล้วก็ด่าฉันสิ



ขาทั้งสองข้างพับลงร่างโปร่งไปนั่งบนพื้นหญ้าสีเขียว มือสองข้างกอดตัวเองแน่น เล็บทั้งสิบจิกลงบนเนื้อผ้าสีดำจนรั้งให้เห็นร่างกายที่กำลังสั่นอย่างรุนแรง



สายน้ำซัดสาดให้ใบหน้าคมต้องเป็นสีแดงเรื่อ เปลวไฟในใบหูแสงริบหรี่ลงจนแทบไม่เห็นหากไม่จงใจมอง เจ้าของเปลวเพลิงนิ่วหน้าแล้วกัดปากตัวเองเสียจนห้อเลือด แต่ความเจ็บนั้นก็สู้ไม่ได้เลยกับความหนาวในตอนนี้



ไม่ใช่กาย...แต่เป็นทั้งหัวใจ
มันเย็นเฉียบไปหมดแล้ว



หยาดน้ำพราวที่เกาะบนใบหน้าร่วงลู่สู่พื้น ไม่อาจจะแยกแยะได้ว่าไหนคือน้ำจากฟากฟ้า หรือ น้ำจากดวงตาสีร้อนแรงคู่นั้นกันแน่น



ไม่เคยคิดกลัวอะไรมาก่อน เพียงแต่วันนี้กลัวมาก...กลัวกับการที่จะไม่ได้ยินเสียงบ่นโวยวาย กลัวว่าจะไม่ได้รับความรู้สึกอบอุ่นจากมือคู่นั้น กลัวว่าจะไม่ได้มองใบหน้าหวานนั่นอีก



มือหนากำหมัดแน่นแล้วปล่อยให้มันดิ่งสู่พื้นหญ้านุ่มๆ



เจ้านายบ้า!! ก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าฉันไม่ถูกกับน้ำ
รู้ไม่ใช่รึไง ว่าฉันน่ะเกลียดฝนมากแค่ไหน!! แค่นี้ก็ยังไม่มีปัญญารับผิดชอบฉันอีก



โธ่เว้ยย!!



เส้นผมที่เปียกน้ำจนปิดบังใบหน้าพาดลงบนหัวเข่าอย่างหัวเสีย มือสองข้างกำใบหญ้าแน่นแล้วกระชากออกมาอย่างไม่ปราณี



เกลียดท่าทางยินดียามได้เจอกับฝน เกลียดเสียงหัวเราะยามที่สายฝนร่วงหล่นลงมา
เกลียดที่สุด...เกลียดฝน!!



ร่างโปร่งเหนื่อยหอบกับความโกรธที่มันครุกรุ่นภายในใจ เสียงน้ำฝนที่มันดังก้องหูยิ่งพาให้น่าหงุดหงิด



เปาะ ... เปาะ ... เปาะ ... เปาะ



เสียงเม็ดฝนที่กระทบกับอะไรบางอย่าง พาให้ร่างโปร่งนิ่วหน้าลงทั้งๆที่ยังนั่งคุดคู้ แล้วเงยหน้าขึ้นเสตามองออกไปไกล



ฝนยังตกอยู่...
แต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่เปียก?



“ไอ้แมวบ้า...” เสียงดุดันที่คุ้นเคยดังออกมา พาให้ ‘แมวบ้า’ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง แม้ตอนนี้หูจะอื้ออึงไปหมด แต่ว่าได้ยินชัดเจนเลยล่ะ...



เนตรสีเพลิงจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง แต่ที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงยิ้มที่มุมปากเท่านั้น



ใบหน้าหวานที่คงจะหงุดหงิดไม่น้อยกำลังย่นหน้า นัยน์ตาสีแมกไม้จ้องมองคนที่นั่งอยู่กับพื้น มีความขุ่นเคืองในนั้นไม่ใช่น้อย ... แต่ยิ่งกว่านั้น ใบหน้าขาวกำลังพราวไปด้วยหยาดน้ำ



...ที่ไม่อาจบอกแหล่งที่มาได้



“อุริ...ไอ้แมวประสาท!!!”



ซ่า...



สายฝนกระทบร่างกายอีกครั้ง



แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลย...ไม่เจ็บสักนิด



มือยาวเอื้อมไปกอดร่างบางที่ขว้างร่มทิ้งไปตามแรงลม แล้วทรุดตัวโถมทับร่างกายเขาเอาไว้ เส้นผมสีเงินลู่ลงกับกระหม่อมบางพาให้ร่างโปร่งโอบรัดคนตัวเล็กกว่ามากกว่าเดิม



เสียงหัวใจเต้น...ที่ยังได้ยิน



“ฉันจะฆ่าแก ไอ้แมวบ้า...” เสียงอู้อี้ที่ดังออกมา พาให้คนที่ถูกกล่าวอ้างหัวเราะออกมา “...บอกแล้วไงว่าไปไหนให้บอกกัน ไม่เคยฟัง ไม่เคยจะเชื่อ...ไอ้บ้า ไอ้แมวบ้า!!!”



ริมฝีปากบางก้มลงไล้แก้มขาวที่ชื้นไปด้วยน้ำ “ขอโทษได้ปะล่ะ...คุณเจ้านาย” ยังคงหยอกล้อ กลั่นแกล้ง...ก็คนแบบนี้สมควรจะถูกแกล้งที่สุด



“ไม่ให้อภัยโว้ยยยยยย!!!” ถึงจะโวยวายออกมาแบบนั้น แต่ก็เป็นโกคุเดระเสียเองที่กอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น แนบใบหน้าลงบนหน้าอกแกร่ง



อย่างน้อยๆ...ฉันก็ได้ยินเสียงหัวใจของแกกำลังเต้น
ไอ้แมวบ้า อุริ!



คนผิดยิ้มบางๆแล้วหัวเราะออกมา “ขอบคุณนะ...เจ้านาย” เชยคางอีกฝ่ายออกมา แล้วก้มลงประทับตราลงบนกลีบปากสีซีดจากความเย็นของหยาดน้ำที่ไหลเทลงมาอย่างไม่คิดเกรงใจชาวบ้านชาวช่อง



ความจริงแล้ว...
ก็ยังเกลียดฝนอยู่ดีล่ะนะ





แต่ช่างเถอะ
เพราะอย่างน้อยๆ ฝน...มันก็ทำให้รู้ว่า




แมวอย่างเขายังคงมีสายลมที่พัดพาด้วยความอบอุ่นเสมอ...




.
.
.




“ฮะ....ฮัดเช้ยยยย!!” เสียงจามดังลั่นจากคนที่นอนแอ่บแฟ่บบนเตียง ใบหน้าขาวซีดยิ่งขึ้นไปอีกจากพิษไข้ที่ฝนทำเอาไว้เมื่อวาน



รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะสะใจดังออกจากปากของอดีตแมว (?) ที่กำลังถือผ้าเช็ดไข้



“ฉันสาบาน...ว่าฉันจะฆ่าแก” ขบเขี้ยวอย่างนึกโมโห...เมื่อวานนี้แทนที่จะขว้างร่มทิ้ง น่าจะขว้างใส่ไอ้หัวทองๆนี่ซะเหลือเกิน ไอ้แมวน่าตบบบบ!!



อุริแม้จะรู้สึกสะใจที่ได้แกล้งเจ้านายมากกว่าอยู่ในร่างแมว แต่ก็นึกสงสารอยู่เหมือนกันที่เขาเป็นเหตุให้ต้องมานอนป่วยอย่างงี้ ก็นะ...มันช่วยไม่ได้ คนทำกรรม ทำบุญมาผิดกัน



“อยากหายเร็วๆมั้ย?”



“ก็เออสิ!!”



“งั้นก็...”



“เฮ้ย !!!!!!!!!” เสียงร้องลั่นเมื่อถูกแขนยาวโอบกอดรอบตัว ในสภาพที่ ‘นอน’ กันอยู่บนเตียง “อะไรของแกเนี่ย!!” ใบหน้าซีดแดงระเรื่อไม่ทราบว่าจากพิษไข้หรือพิษแมวกันแน่ พยายามจะผลักไสไล่ส่งผู้ที่รุกราน แต่มือกลับไม่มีแรงสักนิด



“เอาไข้มาให้ผมนะ...จะได้หายเร็วๆ”



THE E.ND

Special Part ...



อ่า...สวัสดี อุริครับ



อุริ (??); สัตว์เลี้ยงของโกคุเดระ ฮายาโตะ ธาตุวายุตามเจ้าของนั่นแล...เป็นแมวน้อยที่น่ารัก (?) เป็นแมวที่ค่อนข้างไม่เชื่อง (แง้วววววว – โดนตะปบหน้า) เอ่อมม...และตอนนี้กำลังจะกลายเป็นอะไรที่ใครก็ไม่อาจบอกได้



“ว้า...ฮายาโตะไม่อยู่หรอกเหรอเนี่ย?” หญิงสาวผมสีชมพูที่ถูกรวบขึ้นไปเป็นหางม้าร้องออกมาอย่างเสียดาย ผมมองขึ้นไปก็พบว่าเธอกำลังถือขนมเค้กถาดใหญ่



น่ากินชะมัด!!



อ้อ...เธอคนนี้



เบียงกี้ (??); พี่สาวคนเดียวของโกคุเดระ ฮายาโตะ ความสัมพันธ์พี่น้องคู่นี้รักกันมากแทบจะกลืนกิน (หัว?) อีกฝ่ายเลย เบียงกี้เป็นแม่บ้าน แม่เรือนที่ดี (?) และ ณ ปัจจุบันเธอกำลังหาน้องชายสุดแสนจะรักอยู่



อาเจ้...ผมเรียกแบบนี้ตามเจ้านายละกันนะครับ อาเจ้แกคงมองไม่เห็นผมล่ะมั๊ง...ฉะนั้น ผมควรจะไปปรากฏกายเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเค้กชิ้นนั้นน่ะสิ



“แง้ววววววว” ผมร้องแล้วเอาหน้าไปถูๆกับขากางเกงของเจ้



เอ่อ...ผมอ้อนทุกคนน่ะนะ ยกเว้นกับคุณเจ้านาย...เจ้านายพรรค์นั้นผมไม่อยากจะตามใจมาหรอกครับ เดี๋ยวจะเสียนิสัย (เฮ้ยยยยย!!)



“อ้าว...อุริ?” อาเจ้ยอบตัวลงนั่งให้เท่ากับผม “อยู่ก็ดีเลย นี่...กินเค้กนี่นะ ฉันทำให้ฮายาโตะ แต่ว่าหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ขี้อายจังเลยน้า~”



อาเจ้ตัดเค้กแล้ววางไว้ให้ผม...ผมรักเจ้จังเลยครับ *heart*



“ฉันไปหาฮายาโตะก่อนล่ะ...เดี๋ยวเคียวโกะจังกับฮารุก็คงจะมา” อาเจ้บอกผมแค่นั้น แต่จะอะไรก็เหอะ ตอนนี้เค้กหน้าตาน่าทานก็วางอยู่ตรงหน้าผมแล้วอ้ะ!!



ง่ำ !! ผมกัดคำแรกแล้วกระเดือกลงท้องไป...ก่อนคำที่สอง สาม และ ฯลฯ จะตามมา ในเวลาไม่นาน...มันก็หมด อร่อยจริงๆ ~ ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมรักอาเจ้จังเลย



พอกินหมด รู้สึกว่าอยากจะนอนแผ่หลาลงไปกับพื้นซะจริง...



แปร๊บบบบ!!



ก่อนที่ผมจะได้นอนลงไป ความปวดตรงท้องมันก็แล่นเข้ามา...สะ แสบ แสบท้องอ้ะ!!! ตอนนี้ในท้องผมมันรู้สึกร้อนๆเหมือนว่ามีคนไปก่อไฟอยู่ในนั้น



ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย =[]=!! อาเจ้จงใจฆ่าผมให้ตายใช่มั้ย? หรืออาเจ้อิจฉาที่ผมได้อยู่กับเจ้านายมากกว่า ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!



ผมกลิ้งเกลือกคุดคู้กับพื้นด้วยความปวดแสบปวดร้อน โฮววววววว



“ยะ...อย่า!! อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ!!!!” เสียงเอะอะโวยวายที่ดังขึ้นมาพร้อมเสียงลงเท้าอย่างหนัก



แบบนี้...มันมีคนเดียวแน่ๆ ไอ้คุณเจ้านาย!!



กึง! เสียงประตูห้องครัวถูกปิดลงพร้อมกับเสียงหายใจหอบของเจ้านาย



“แง๊วววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ผมหวีดเสียงร้องลั่น สนใจแมวปวดท้องเพราะพอยซั่นคุ้กกิ้งหน่อยเห๊อะ!!



“เห? ... อุริ?” เจ้านายร้องเสียงหลงแล้วเดินตรงมาทางผม “...เป็นอะไรเนี่ย!!??” เจ้านายกำลังเอื้อมมือจะอุ้มผม แต่ด้วยสัญชาตญาณส่วนตัว ด้วยความที่เป็นแมวรักนายมากกกก...



ทำให้ผมกางเล็บใส่เจ้านาย!!



“อะไรของแกวะ ไอ้แมวบ้า!” เจ้านายเอื้อมมือมาอีกรอบ แต่ไม่ทันที่จะได้แตะตัวผม มันก็เกิดเสียง บึ้ม!! ขึ้นเสียก่อน



ผมพยายามลืมตามอง แต่ว่ารอบๆตัวผมก็มีแต่ควันสีขาวเต็มไปหมด ผมได้ยินเสียงร้องโวยวายปนกับเสียงไอค่อกแค่ก...ของเจ้านายนั่นแหละ



ไม่นานนัก ควันนั้นมันก็ลอยหายไปพร้อมๆกับภาพของเจ้านายที่พยายามจะเอามือปัดควันที่อยู่อย่างเลือนราง



“หะ...หวา!!!!!!!!” เจ้านายร้องออกมาแล้วกระโดดหนีทั้งๆที่อยู่ในท่านั่ง “นะ...นายเป็นใครน่ะ?” เจ้านายชี้นิ้วมาทางผม แล้วถามเสียงดัง



...ความจำเสื่อมรึไง?



“ก็ผม..........ห๋า?????????” ผมร้องออกมาอย่างเสียงดัง เมื่อได้ยินเสียงตัวเองอย่างชัดเจน แถมพอก้มมองดูตัวเองแล้ว ขาผมมันหายไปสองข้าง...แต่ว่า มันมีมือมาแทนนี่สิ!!



“อะ...อุริ? แกเหรอ?”



ผมจ้องหน้าเจ้านายค้าง
อึ้งครับ...แมวอึ้งไปแล้ว!!






“เออ...ขอบใจ” เจ้านายพูดแบบมะนาวไม่มีน้ำกับคุณฮิบาริที่ทำหน้าไม่ค่อยจะสบอารมณ์เหมือนกัน



แหม...เจ้านายเนี่ยน่าพาไปดัดมารยาทเนอะ มายืมของของเขาแล้วยังพูดไม่ดีด้วยอีก



“หึ...ไม่อยากจะเชื่อ ว่าแมวมันจะดูดีกว่าเจ้าของ” คุณฮิบาริพูดออกมาเสียงเรียบ แล้วมองเจ้านายด้วยสายตาเย็นๆ โอ...ถึงแม้ว่าคุณฮิบาริจะเคยหิ้วผมมาก็เหอะ แต่ผมอยากจะกระโดดกอดคุณฮิบาริแรงๆเลย



พูดถูกใจผมจัง หึหึ



“....” เจ้านายไม่พูดอะไร แล้วลากคอผมเดินออกไปเฉยๆซะอย่างนั้น



อ้อ...ตอนนี้ผมอยู่ในยูคาตะตัวเล็กของเจ้านาย และผมกำลังคิดว่ามันน่าเกลียดนะ กับการที่แมวตัวผู้อย่างผมมาใส่ชุดเล็กๆแบบนี้ เจ้านายก็เลยลากมายืมชุดของคุณฮิบาริ



“หวังว่าคงจะใส่ได้นะ...” เจ้านายโยนเสื้อลงบนเตียง แต่...ผมใส่เสื้อไม่เป็นอ่ะ!! “มองแบบนั้น...ใส่ไม่เป็นรึไงเล่า ไอ้แมวบ้า”



“.......” ผมไม่ตอบคำถามเจ้านาย เฮอะ! เสียเซลฟ์แมวดิ่



“มานี่!” เจ้านายดึงข้อแขนผมให้เข้าไปหา แล้วปลดยูคาตะออกอย่างช้าๆ ตาสีเขียวคู่นั้นกำลังจ้องมองร่างกายผมที่กำลังจะเปลือยเปล่าไปเรื่อยๆ



ให้ตาย...ให้ตาย ให้ตายยยยย ผมไม่ควรจะอายกับเจ้านายนะ แต่ว่า...หัวใจผมมันเต้นแรงเลยเหอะ



เจ้านายหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำของคุณฮิบาริแล้วคลี่ออก “ยกแขนขึ้น...” ออกคำสั่งที่ผมจำเป็นต้องทำตาม แล้วเจ้านายก็สอดแขนเสื้อผ่านแขนผมไปทั้งสองข้าง



แขนเล็กๆกำลังโอบรอบตัวผมอยู่ โดยที่ใบหน้าเจ้าของแขนก็สูงแค่ปลายจมูกของผมเท่านั้นเอง ทั้งๆที่เกาะหัวบ่อยๆ แต่ทำไมผมเพิ่งจะรู้สึกว่าผมเจ้านายหอมมากๆก็วันนี้นะ



“นี่เจ้านาย...” ผมเอ่ยเสียงออกมาเพื่อกำจัดความเงียบ “แบบนี้...มันเหมือนภรรยาแต่งตัวให้สามีเลยเนอะ” พอผมพูดจบ เจ้านายเงยหน้าขึ้นมามองผมขวับ...



เวรเหอะ!! ผมพูดอะไรออกไปวะเนี่ย?



แล้วใบหน้าขาวๆนั่นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ความคิดที่มันแล่นเข้ามาในหัวผมเป็นอย่างแรกก็คือ นะ...น่ารัก!!



“มองอะไรเล่า...ใส่กางเกงเองไป๊!!!” เจ้านายโยนกางเกงยีนส์สีเข้มใส่หน้าผมแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอน



ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้แฮะ... ผมวางกางเกงลงบนเตียงเหมือนเดิมแล้วนั่งลงข้างๆเจ้านาย “นี่...เจ้านาย” ผมกระซิบเบาๆที่หลังหู แล้วก็ถือโอกาสโอบเจ้านายไว้อย่างนั้น



“อะ...อะไร!?”



“หันหน้ามาสิ...” ผมสั่ง แหม ไหนๆก็กลายเป็นคนแล้ว จะสั่งเจ้านายนิดหน่อยจะเป็นไรไป



“อะไรละ...อื๊อ!!” เจ้านายหันหน้ามาพร้อมกับจะตวาดผม แต่ผมน่ะ...ฉลาดกว่า เรื่องอะไรจะต้องยอมให้โดนตวาดง่ายๆล่ะ สู้ผมเก็บคำนั้นไว้ในปากผมไม่ดีกว่ารึไง



หึหึ



ว่าไปแล้ว...ปากเจ้านาย หวานใช้ได้เลยนะเนี่ย



THE E.N.D
2008.10.25

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ดูจากวันที่ก็พอจะเข้าใจ...ว่ามันแต่งเมื่อนานมาแล้ว กร๊ากกกกกกกกกก
ตั้งแต่สมัยที่เขาฮิตเล่น TAG in the rain กันน่ะค่ะ ''''orz
อยากเล่น แต่หาโอกาสลงไม่ได้เท่านั้นเอง กร๊าซซซซซซ

คู่อุริ x โกคุเดระ *กำมือ ทำท่าโอเย่ส* (ยังมีเอนซิโอกะดีโน่ด้วยนะ XD)

อ่านเรื่องนี้แล้วมีใครเห็นนัยยะอะไรมั่งรึเปล่า 5555
ก็เกลียดฝน ... ไอ้ฟาร์มนี่แหละ เกลียดฝนตัวแม่ OTL เพราะฝนมันชอบตกเวลาพักกลางวัน
เข้าใจมั้ยคะ ว่าหนูหิววววววววววววววววววววว~

อยากอ่าน 1859 เวอร์ชั่นฝนๆเนี่ยค่ะ *ทำตาวิ้งค์* ใครอยากทำแท็กนี้เอาไปได้เลยนะคะ

ปล. โดนดูดพลัง... ใกล้ซี๊เต็มที่ orz