Devilz79 | Easy

Ctrl + F5
เปลี่ยนธีมอีกแล้วค่ะ

Theme: เคยใช้สีโทนนี้มารอบนึงแล้วค่ะ แต่รูปแบบต่างกันเฉยๆ อันนี้ขอสบายๆ อ่านง่ายๆไม่แสบตาละกันนะ ลูกเล่นธีมไม่เยอะ แต่ก็อยากจะเล่น OTL  ธีมที่ 23 ของชีวิต CSS3 แล้วค่ะ

  * มีใครคุ้นกับคำว่า nothing in my head มั่งเนี่ย ? // เอาของเก่ามาเ่ล่าใหม่ กร๊าซซ

เคยมั้ยคะ ... เวลาที่แต่งฟิค / นิยายแล้วอยู่ๆัมันตัน พล็อตล่ม เจ๊ง โฮก ฯลฯ
อื้มมม เรานี่แหละตัวดีเลย 55555 ก็เลยมานั่งคิดๆเรื่องปัญหาของตัวเองเวลาแต่งฟิค

ที่จะกล่าวมา เป็นแค่เฉพาะเรานะ คนอื่นเราไม่รู้ =[]=

1 . เขียนไม่ออก

- อาการนี้เป็นตั้งแต่ที่ขึ้น ม.4 มาได้เกือบครึ่งเทอม เพราะชีวิตจมอยู่กับนิวตัน ไกเกอร์ อาร์เทอรี ตรรกศาสตร์ ฯลฯ ช่วงนั้นไม่ได้แตะอะไรที่ต้องใช้จินตนาการเลย (ยกเว้นวาดรูป) และไม่ใช่เป็นแค่กับฟิคชั่น หรือ นิยายเพียงอย่างเดียว แต่รวมไปถึง กลอน และ เรียงความด้วย

คือวันๆกินข้าวก็แทบจะคำนวณโพเจคไทล์ เตะตะกร้อทีก็เอาฟิสิกส์มาเกี่ยว แม่งบ้าไปแล้วค่ะ

เลยส่งผลให้สมองซีกอารมณ์ จินตนาการมันเกือบตันขึ้นมา 555 พอจะมาแตะงานฟิคอีกที เลยกลายเป็นว่าทุกอย่างมันรวบรัด เหมือนเวลาสรุปแลป ไม่ต้องพรรณาว่าทางเดินอาหารของกุ้งนั้นมันเป็นสายยาวสีใสราวกับลูกแก้ว หรือว่าปลานั้นงดงามดังนางเงือก บ้าบอคอแตก

งานที่ออกมาเลยค่อนข้างห้วนอย่างแรง ''''''Orz

2 . จำพล็อตไม่ได้~~

- อันนี้เป็นกับนิยายที่มีชื่อเรื่องว่า "ซานต้าคอมปานี...บริษัทนี้ไม่มีในโลก" พล็อตหลักจำได้ แต่จำพล็อตรอง พล็อตย่อยไม่ได้อ่ะค่ะ TT ทิ้งไปนานมาก กลับมาอีกทีมานั่งเอ๋อแบบว่า อิซีคจะพูดประโยคนี้มาเพื่ออะไรวะ? ทำไมเฟียร์มันถึงต้องทำแบบนี้วะ? แล้วพี่บล็อกเป็นยังไงวะนั่นน่ะ? ......... ถือว่าเป็นอะไรที่สลดขั้นเทพมากค่ะ

แต่วิธีแก้ที่ปัจจุบันทำก็คือ ถ้ามันมีคำพูดที่ตัวละครต้องพูดแล้วเสือก ... ไว้ หรือมันมีนัยยะ ฟาร์มจะใส่ไว้หลังประโยคนั้น เน้นอักษร ใส่วงเล็บ ทำยังไงก็ได้ให้มันเด่นและไม่ไปปนกับเนื้อเรื่องอ่ะ

เช่น "ไม่เป็นไรหรอก..." เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จนฉันจับใจความประโยคสุดท้ายไม่ได้ (ฉันเองก็เป็นเพื่อนเธอเสมอนั่นแหละ)

ในวงเล็บจะเป็นสำหรับกันเราลืม โอเคร๊ะๆๆ แต่เวลาจะลงต้นฉบับ หรือ ส่ง ก็อย่าลืมเอาออกละนะ แฮ่กกก

3 . เรื่องเยิ่นเย้อเกินไป

- Prisoner of Love ... เป็นเรื่องที่พล็อตรั่ว หมายความว่า ไม่สามารถสรุปได้ว่าใคร ทำอะไร ที่ไหน ยังไง เมื่อไร ทำไม ก็เพราะว่าจากข้อแรก ที่ทำให้ภาษามันกระชับเกินไป เลยพยายามจะกรองมันออกมาให้ได้อีก จนกลายเป็นว่าบริบทนั้นไม่รู้ว่าต้องการจะสื่ออะไร

วิธีแก้ของฟาร์มก็คือ ปล่อยแม่งมันไป จะสั้นแค่ไหนก็ช่าง จะยาวยังไงก็ช่าง...ก็เขียนได้เท่านี้ พรุ่งนี้ค่อยมารีไรท์ก็ได้

4 . ภาษามันไม่ใช่อ้ะกิ๊บบบ !!

- เป็นคนที่ภาษาแตกร้าวได้อีก (?) คือ เดือนนี้ภาษาจะออกแนวๆนิทาน พอเดือนหน้ากูเครียด อีกเดือนชั้นรั่ว คือไม่สามารถจะจับภาษาและอารมณ์ของตอนนั้นแล้วมาเขียนในตอนนี้ได้ (?)

เช่นเรื่อง Share เป็นเรื่องที่แต่งทิ้งไว้ ตอนนั้นนอยแตกค่ะ นั่งร้องไห้หน้าคอมแล้วพิมพ์ฟิคไปแล้ว มันเหนื่อยเพราะการเรียนที่หนักเกินไป เพราะเราไม่เข้าใจ สอบย่อยแต่ละครั้งก็แย่ๆๆๆ งานก็เยอะ เหนื่อย ท้อ ชั้นไม่อยากเรียนสายวิทย์แล้ว อะไรก็ว่ากันไป

แต่ก็ไม่ได้คิดฆ่าตัวตายหรอกนะ (เพราะอินี่รักลอจิกมากเกินไป เลยไม่อาจทำใจให้คิดสั้นได้) พอเหนื่อยแล้วมาพิมพ์ ภาษาที่ได้ก็จะออกแนวรันทด ปวดใจ เหนื่อย ไม่ไหวแล้ว อะไรประมาณนั้น พอวันเกิดคุณฮิที่ผ่านมาเนี่ย จะมาต่อฟิคก็ต่อไม่ติดแล้วล่ะ อารมณ์มันคนละอย่างกันอ่ะ

อีกเรื่องก็ Once upon a time อยากแต่งให้จบ แต่ทำไม่ได้แล้วค่ะ พูดตรงๆเลยว่าแต่งต่อไม่ได้แล้ว ชีวิตฟาร์มช่วงนี้ความเครียดรุมเร้า (?) ภาษามันไปทางดาร์กๆมากกว่า แต่เรื่อง Once upon นั้นออกแนวแบบนิทาน เด็กแอ๊บแบ๊ว กวนตีน ทำนองนั้นอ่ะ

ยังหาทางแก้เรื่องนี้ไม่ได้อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา !!

5 . พยายามยัดเยียดฉาก

- ที่เห็นได้ชัดเจนคอดๆ ก็คือเรื่อง Thanks to คู่ Ciel x Soma บทจูบตอนสุดท้ายยัดเยียดสุดๆ เห็นได้เลยว่าจะยัดเยียดไปไหน ก็คงเพราะอยากให้โซมาโดนจุ๊บด้วยแหละ เลยอยากให้เชลแสดงความเสะออกมา แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่ดีเท่าไร (ส่วนตัวชอบเรื่องของคู่ เซบาสฟินนีมากกว่า 555 ดาร์กได้โล่)

อีกเรื่องคือ There's no need tomorrow 1859 ... ดูเหมือนยัดเยียดฉากเรทนะคะ แต่ความจริงนั่นคือฉากแรกที่เข้ามาในหัวเลย คืออยากให้คุณฮิแสดงความรักกับก๊กในทางใดทางหนึ่ง แต่ฉากที่กอดกันใต้ยูคาตะเป็นอะไรที่แวบเข้ามาในหัวเลยแหละ สรุปคือ...เรื่องนี้มันไม่จำเป็นต้องมีฉากเรท แต่พล็อตมันก็ไม่ได้เสีย แม้ว่าฉากนั้นจะเป็นฉากที่เราต้องการจะให้มันปรากฏก็เถอะ 555

(แต่ฟาร์มไม่เคยคิดจะตั้งเรทเพื่อให้คนมาอ่านเยอะๆนะ ฟาร์มมันแอนตี้พวกติดเรทจนลืมพล็อต)

6 . ฟิคมันเครียดไปแล้วนะ

- ไม่ต้องมองไกลเลยค่ะ ที่เห็นๆอยู่ก็คือ Dolls นี่แหละ ตั้งแต่แต่ง Dolls มา มีแค่ฉากเดียวที่ทำให้ฟาร์มยิ้มออกคือฉากที่ มุคุโร่ ************************* (เอ๊ะ ทำไมเซนเซอร์ล่ะ ? // เคะๆๆๆ) นอกนั้นฟาร์มมันจะนิ่วหน้าตลอด ไม่ก็จะทำตัวอึมครึมมาก 55

มันเครียดในสภาพที่กดดันคนเขียนมากกว่ากดดันตัวละครอีกค่ะ OTL จนกลายเป็นว่าตอนนี้ฟาร์มเขียนฟิคหวานแหวว แบ๊ว น่ารัก ไม่ออกแล้วอ่ะค่ะ สังเกตฟิคที่ลงแต่ละเรื่องก็จะออกแนวเครียด คนนั้นตาย คนนี้หาย ฯลฯ จนกลายเป็นความดาร์กที่อยู่ในจิตวิญญาณ แม้จะฟังเพลงลัลลา จุ๊บๆ แต่มันยังจิ้นออกมาให้อยู่ในแนวดาร์กได้

7 . เพราะมันตัน เลยทิ้งไปนาน

- เคยมั้ยคะ ที่แต่งอยู่ๆก็เกิดความรู้สึกว่า ไม่ออกแล้วอ่ะ พอไม่ออกแล้วทำไง สมัยที่เขียนนิยายก็มีพี่แนะนำมาว่าถ้ามันตันก็ทิ้งมันไว้ แล้วค่อยกลับมาดูอีกที คราวนี้...ทิ้งนานเลยค่ะ Orz

เช่น ซานตาคอมปานี ... ทิ้งไปเป็นปี กลับมาหาอีกทีแทบกัดหัวไอ้เฟียร์ (นางเอก) ขาด อย่างที่บอกไปว่าจำพล็อตย่อยแทบไม่ได้เลย (โชคดีที่เรื่องนี้มีบางจุดที่เอามาระบายลงบล็อกไปแล้ว 555)

อีกเรื่องก็คือ Dolls ฟาร์มแต่งทิ้งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วนะคะ แต่เพิ่งได้มาต่อตอนช่วงเมษาที่ผ่านมานี่แหละ คือเขียนเพิ่มใหม่ ขึ้นบทใหม่เพราะจำคำทิ้งอันสุดท้ายไม่ได้ พอเขียนปุ๊บ ... สิ่งที่ตามมาคือ ไทม์มิ่งเสียค่ะ เราจำไม่ได้ไง ว่าเหตุการณ์นี้มันเกิดแบบนี้ แล้วคนนี้ค่อยมา (เพราะมันเป็นเหตุการณ์รอง) สรุปคือต้องมานั่งแก้ไทม์กันยกใหญ่ และต้องแทรกส่วนที่ขาดหายไปอีกเยอะแยะ

แล้ว Dolls เป็นฟิคที่เกือบจำพล็อตหลักไม่ได้ (เพราะไม่ได้ร่างเป็นจริงเป็นจังด้วยไง) นั่งรื้อกันอีกทีก็ล่อซะเหนื่อยเลย

8 . ขี้เกียจ

- อันนี้ไม่ใช่แค่แต่งนะคะ แต่รวมไปถึงลงฟิคด้วย + การลงที่ฟาร์มไม่อยากลงในบล็อกตัวเองเพราะมันเป็นอะไรที่สาธารณะเกินไป ใครจะผ่านมาบ้างเราก็ไม่รู้ใช่มั้ยละ อย่างในบอร์ดรีบอร์น คนส่วนมากก็รู้จักรีบอร์น แล้วคนที่เข้ายาโอยแลนด์ ก็ต้องอ่านฟิควายอยู่แล้ว ดังนั้นมันเลยค่อนข้างแคบกว่าในบล็อกเยอะค่ะ

อนึ่ง ฟิคเรื่อง Dolls นั้นเป็นฟิคที่ฟาร์มตั้งไว้ว่า R-15 ไม่ใช่เพราะมีฉากอีโรวาบหวิว แต่เพราะประเด็นบางอย่างที่ถ้ามันถูกจุดชนวนแล้วอาจจะไม่จบไม่สิ้น ซึ่งเป็นเรื่องน่าเบื่อค่ะ แต่ฟาร์มดันเอาเรื่องตรงนี้มาเป็นพล็อตแข็งของเรื่อง 555 อย่างที่เคยพูดไปว่าเรื่องนี้จะเหมือนหนังของฮิลที่ขึ้นเรท R แต่เพราะเป็นภาพของความรุนแรง ไม่ใช่เพราะอีโรติก

ขี้เกียจนี่ รวมไปถึงขี้เกียจอ่านฟิคด้วยนะ คือ ชีวิต 10 กว่าชั่วโมงนอกบ้านก็เจอแพสเสจมาไม่รู้กี่หน้า กลับมาแล้วเจออะไรที่เป็นตัวอักษรอีกก็เอียนนะคะ คือฟาร์มสยองฟิคไปพักนึงแล้วล่่ะค่ะ ไม่อ่าน ไม่แต่ง ไม่รู้ ปิดกั้นทุกอย่างมาก (ก็ต้องมานั่งสรุปเรื่องบุหรี่ กุเครียดค่ะ)

จนมาช่วงนี้ที่อาการหาย เลยตามอ่านอย่างบ้าคลั่ง กลัวไม่ได้อ่าน 555

พอเราไม่ได้อ่านฟิค เราเลยพาลไม่ลงฟิคไปด้วย เพราะฟาร์มถือว่าทุกอย่างต้องแลกเปลี่ยนอ่ะ แบบ...ถ้าแกไม่อ่านฟิค แกก็ไม่มีสิทธิ์ลงฟิคนะ ในเมื่อแกไม่ได้ไปคอมเม้นต์ใคร แกก็ไม่สมควรจะได้รับคอมเม้นต์ เพราะการที่เราลงไปนั้น เราต้องอ่านทวนเพื่อเชคคำ เชคประเด็นอีกรอบ

ถ้าเราอ่านไม่ได้ เราก็ลงฟิคไม่ได้แหละค่ะ
(ตรรกะอะไรของมันเนี่ย?)




.
.
.


อะไรของมัน เขียนอะไรของมัน
ก็เป็นปัญหาของเราที่อยากจะแชร์ดู 555 จะมีใครเป็นเหมือนเรามั่งมั้ยเนี่ย?

- - - - - - - - - - - - - - 

ปล. เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนกลางคืน ถ้าไม่รู้เรื่อง แปลว่ามันเมา