NOVELs | SATISFY
posted on 06 Feb 2009 20:57 by devilz79 in FICTIONs
SATISFY
Devilz79
“อยากตายชะมัด”
เสียงบ่นหงุดหงิดดังออกมาจากปากบอบบาง ใบหน้าสวยยุ่งเหยิง เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเครียด จากการตรากตรำทำข้อสอบวิชาฟิสิกส์ที่ได้ชื่อว่ายากมหายาก
วลีเมื่อครู่กระแทกเข้าโสตประสาทของเด็กหนุ่มผมดำ เจ้าของรอยยิ้มสดใส ที่ตอนนี้ก็คล้ายจะวิญญาณออกจากร่างไม่แพ้กัน
“เอาน่า ผ่านไปแล้วอย่าคิดมากเลยนะ” มือใหญ่ถือวิสาสะตบไหล่เพื่อนเชิงให้กำลังใจ รอยยิ้มที่หายไปชั่วครู่กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง
“โอ๊ยย อยากตายชะมัดเลย” เธอยังคงพร่ำบ่นไม่ขาดปาก ก่อนที่ทั้งสองคนจะผ่านหน้ารั้วโรงเรียนออกไป สองเท้าเลี้ยวออกกันคนละทิศ
ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดันแว่นที่หล่นเลยดั้งให้กลับขึ้นไปอยู่ดังเดิม สองเท้าก้าวออกไป แล้วขึ้นบันไดของสะพานลอยอย่างเชื่องช้า
ก้าวที่หนึ่ง...
ก้าวที่สอง...
ก้าวที่สาม...
ก้าวที่สี่...
ก้าวที่ห้า...
ก้าวที่หก...
ก้าวที่เจ็ด...
ก้าวที่แปด...
ก้าวที่เก้า...
และ...
เก้าที่....
โครม !!!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!” เสียงหวีดร้องดังและยาวของเด็กสาวคนหนึ่ง กับเสียงของบางอย่างที่ปะทะกับวัตถุอย่างแรง ทุกคนทั่วทิศหันขวับตามต้นเสียง ก่อนที่ทุกคนจะกรูเข้าไปยังเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังยืนกอดกระเป๋าตัวสั่นงก
นิ้วเรียวชี้ไปยังเด็กสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้นอนคว่ำหน้าอยู่บนถนน หัวและตัวขาดออกจากกัน ใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือดมีความเคร่งเครียดอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ก่อนที่เธอจะเบนความสนใจไปยังเสียงเบรกรถดังเสียดแก้วหู
เด็กหนุ่มยืนบนสะพานลอยหรี่ตามอง ตอนนี้เขาอยู่ที่บันไดขั้นที่สิบ แม้จะไม่สูงมาก แต่ด้วยความสูงของเขาก็พอจะมองเห็นอะไรได้บ้าง
ถนนสีเทาคล้ำถูกทาทับไปด้วยน้ำเลือดสีแดง ผู้คนเริ่มมากันมากมาย รถตำรวจที่มาอย่างรวดเร็วเพราะสถานีอยู่ไม่ไกลนักแล้วตามมาด้วยรถโรงพยาบาล ที่คงจะมีใครแถวนั้นใจบุญเรียกเข้ามา ความจอแจเมื่อมาเยือนก็ย่อมเกิดความอลหม่าน
เจ้าของรถคันสีดำสนิทที่เหยียบเบรกเมื่อครู่เดินลงมาด้วยท่าทีตกใจ แม้ว่าจะไม่ได้มีการปฏิเสธหรือลุกลี้ลุกลน แต่ตำรวจก็จับกุมเขาเอาไว้ เทปสีเหลืองถูกเอามากั้นไว้ระหว่างผู้คนและศพ สเปรย์สีขาวถูกเอามาฉีดไว้รอบๆจุดเกิดเหตุ จากรถพยาบาลกลายเป็นรถร่วมฯ เจ้าหน้าที่สองคนเก็บศพ นายตำรวจคนหนึ่งง่วนกับโทรศัพท์เครื่องจิ๋ว
เด็กหนุ่มผมดำถอนหายใจ แล้วระบายยิ้มออกทั่วหน้า แล้วเดินขึ้นบันไดต่อไป
ก้าวที่สิบเอ็ด...
ก้าวที่สิบสอง...
ก้าวที่สิบสาม...
“ถ้าไม่ใช่เพื่อน ฉันคงไม่ทำให้เธอสมใจขนาดนี้หรอกนะ” ดวงตาคู่ดำสนิทเกิดประกายขึ้นมา “...อยากตาย ก็ไปตายซะ!”
จบ.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ไม่รู้เรื่อง...
แต่ใครอย่ามาพูดว่าอยากตายแถวนี้ล่ะ
อารมณ์มันขึ้น
ถ้าอยากตายนัก ก็ไปตายซะ !!
ถ้ากับเรื่องแค่นี้ยังเครียดอยากตาย ก็ตายไปเหอะ ... เพราะมีชีวิตอยู่ก็ไร้ค่า
อารมณ์: ความจริงมันก็ดีนะ แต่มันหงุดหงิดเฉยๆ คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมในไม่ช้า