Devilz79 | Easy

Title: Happy Chikusa's Birthday
Group: Kokuyo Land
Author: Devilz79

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“กลับมาแล้ว...”


น้ำเสียงเรียบเฉยทอดออกมา ยามเดินเข้ามาในสวนสนุกร้าง ที่ที่เคยอยู่ทุกวัน เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสีเขียวเข้ม บนศีรษะมีหมวกไหมพรมสีขาวสวมอยู่ ดวงตาเศร้าสร้อยทั้งสองข้างถูกทาบทับด้วยแว่นตากรอบเหลี่ยม


เท้าทั้งสองข้างก้าวอย่างเอื่อยเฉื่อยเช่นเดิม


แต่สาเหตุของการก้าวนั้นต่างไปจากเดิม...





เด็กหนุ่มเดินมาจนสุดบริเวณ ลานกว้างที่มีโซฟาตัวเขื่องตั้งอยู่ เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วเหยียดยิ้มประชดประชัดต่อชะตาชีวิตของตัวเองออกมา


เงียบเหลือเกิน...


ใบหน้านิ่งขมวดคิ้วน้อยๆ คล้ายกำลังอดกลั้นกับอะไรบางอย่างภายในใจ


เหงาเหลือเกิน...


เจ้าของดวงตาเศร้าก้าวแผ่วเบาเข้าไปข้างใน ไปยังโซฟาที่วางไว้ โซฟาตัวใหญ่ที่เขาเคยพักพิงในยามที่บาดเจ็บ


เหนื่อยเหลือเกิน...


เด็กหนุ่มทรุดตัวนั่งลงบนเบาะนุ่ม มือเรียวที่เคยจับแต่อาวุธ แปรมาเป็นขยุ้มหมวกไหมพรมของตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าวันนี้จะมีมาทำไม เขาไม่ต้องการสักนิดวันนี้ วันที่ไร้ค่า วันอัปมงคล...ไม่เห็นมีใครจะต้องการสักนิด


ไม่มีใครต้องการ...ไม่มีเลยสักคน


น้ำหยดเล็กกลิ้งออกมาจากนัยน์ตาแล้วหล่นมากระทบเลนส์แว่นอย่างเงียบเชียบ


ไม่มีเสียงโวยวายเหมือนเก่า...


ไม่มีเสียงเล็กใสที่พูดอย่างใจเย็น...


ไม่มีเสียงของท่านผู้นั้นอีกแล้ว...





เมื่อก่อนนั้นการก้าวเดินของเท้าจะเป็นไปอย่างช้าๆ เพราะรู้ดีว่าถ้าก้าวเข้าไปเร็ว ก็จะต้องพบกับเสียงเอะอะโวยวายเร็ว เสียงทะเลาะกันของเคนกับโคลม


แต่เดี๋ยวนี้...การก้าวกลับเชื่องช้าลง ช้าลงไป...จนแทบไม่อยากแตะพื้นที่ตรงนี้


ไม่อยากจะเดินเข้ามา แล้วพบว่าตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว ถึงจะมีที่อยู่เป็นของตัวเอง แต่กลับไม่มีคนที่คอยเคียงข้างไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น


อ้างว้างเหลือเกิน...


เด็กหนุ่มปิดเปลือกตาลง อยากเร่งเวลาเหลือเกิน อยากให้พ้นให้ผ่านช่วงนี้ไป อยากจะให้เวลาพาทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไป รวมทั้งชีวิตของเขาเอง...


หนาว...เหลือเกิน


.
.
.
.


“จิคุสะ...จิคุสะครับ...” เสียงนุ่มเรียกให้เจ้าของชื่อ ที่เพิ่งจะปิดเปลือกตาลง ได้ลืมตามาอีกครั้ง รอยยิ้มแรกที่ได้รับเป็นของวัน...แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มต้องเบิ่งตาโตด้วยความตกใจ


แต่นั่น...


ท่านมุคุโร่...














เคน...


ยัยโคลม...


ทุกคนมีรอยยิ้มประดับบนหน้าเล็กๆ ไม่เว้นแต่เคนที่กำลังแยกเขี้ยวฟ่ออยู่


น้ำตาของจิคุสะไหลลงมา


เจ็บ...เหลือเกิน


แม้ในความฝัน ยังมีคนพวกนี้ ที่ในโลกแห่งความจริงไม่อาจจะสัมผัสได้ แค่คิดก็อยากจะตื่นขึ้นมาเสียเร็วๆ ลืมเสียที...ลืมความผูกพันแบบนั้นเสียที


“คาคิปี้~! หลับตาทำไมเล่า!!!!!!!!” เสียงเคนแหวออกมา พร้อมทั้งอุ้งมืออุ่นมาตบแปะลงบนหน้าเด็กหนุ่ม


คนโดนถามไม่ตอบ ทำแค่เพียงล้มตัวลงบนโซฟากว้างอีกครั้ง ข่มตาให้หลับ แม้สายน้ำจะไหลรินอาบใบหน้าผอม ...พอซะที เคน อย่าทำแบบนี้...


“นั่นสิครับ จิคุสะ...ลืมตาเถอะครับ” เสียงอ่อนโยนพร้อมทั้งมือที่สัมผัสกับหมวกไหมพรมเบาๆ แต่เพียงแค่นั้นความรู้สึกที่อยู่ในใจของชายผมสีไพลินถูกถ่ายทอดมายังคนที่นอนนิ่งๆจนหมด


พอเถอะครับ...ท่านมุคุโร่ อย่าทำร้ายผมด้วยวิธีนี้เลย


“จะ...จิคุสะ...” เสียงของโคลมที่คล้ายจะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา กลับโดนมือของมุคุโร่ยกขึ้นมาปรามก่อน เคนมองหน้าผู้เป็นนายด้วยความงุนงง


“นานๆ...เราถึงจะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้ากันนะครับ” น้ำเสียงที่ยังคงโทนเดิมเอ่ยขึ้นมา


เด็กหนุ่มหยุดการข่มตา น้ำตาชื้นแฉะเปียกขนตาจนแทบลืมไม่ขึ้น


นานๆอยู่ด้วยกัน....


“ไม่ว่าจิคุสะจะคิดว่าวันนี้เป็นยังไง แต่สำหรับพวกเรา...มันเป็นวันที่ดีนะครับ” มุคุโร่พูดอย่างต่อเนื่อง ทั้งๆที่ตาสองสีก็เอ่อไปด้วยน้ำตา ไม่แพ้เด็กสาวที่ยืนถือถาดขนมเค้กก้อนเล็ก


จิคุสะปรือเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ


รอยยิ้มบางๆประดับบนใบหน้าของคนทั้งสาม แต่นั่นมันก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน


“ท่านมุคุโร่...”


“คาคิปี้ลืมตาแล้ว!! ยัยนี่...เธอดูสิ คาคิปี้ร้องไห้ด้วยแหละ” เคนโวยวายเสียงดัง พร้อมหันไปสะกิดโคลมที่หัวเราะออกมากับท่าทีของเคน


ใบหน้าของเธอ...ก็เต็มไปด้วยน้ำตาเหมือนกันแหละ เคน


“ท่านมุคุโร่บอกว่าวันเกิดจิคุสะ อยากจะอยู่กันให้พร้อมหน้า” โคลมย่อตัวลงให้เท่ากับคนที่นั่งบนโซฟา “...อยากจะอยู่ในที่ของตัวเองไปนานๆ”


มุคุโร่เผยยิ้มให้ผู้เป็นทั้งเพื่อนพ้องและลูกน้อง “สุขสันต์วันเกิดนะครับ จิคุสะ”


เพียงคำพูดประโยคเดียว น้ำตาหยาดเล็กก็พรั่งพรูกระทบลงบนแว่นใส เสียจนมองไม่เห็นภาพข้างหน้า แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคเพราะตอนนี้ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาก้มอยู่แนบอก


ลำตัวเพรียวสะอื้นเสียจนสั่น


“โธ่...คาคิปี้ ไม่เห็นจะต้องร้องไห้เลย” เคนนั่งลงบนโซฟาแล้วตบลงบนไหล่ของเพื่อนเบาๆ “....มะ....ไม่เห็นต้องร้องไห้เลย เรื่องแบบนี้ดีออก” น้ำเสียงสั่น น้ำตาก็ทำท่าว่าจะไหลลงมาอีกรอบ


เด็กหนุ่มเงยหน้ามองเพื่อน มองผู้เป็นนาย มองเด็กสาวที่เปรียบเสมือนน้องสาว ถึงแม้จะพร่ามัวแต่ก็ชัดเจนเหลือเกิน...


อยู่ด้วยกัน...อยู่ในที่ของตัวเอง


ท่านมุคุโร่...เคน...โคลม และเขา ...คาคิปี้


ใครบอกกันว่าวันนี้ไม่ดี วันนี้เป็นวันที่ไม่มีใครต้องการ...

ช่างเถอะ...

แค่มีสามคนนี้...ไม่ว่าจะเป็นวันไหน ก็เพียงพอแล้วล่ะ







สุขสันต์นะ...เจ้าวันเกิด

The EN.D

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

สุขสันต์วันเกิดนะคาคิโมโต้ จิคุสะ ... เหะๆๆ
(เสียงเคนแว่วมา: ทีวันเกิดชั้นไม่เห็นจะมีอะไรเลยนะ)

คือ...เปรียบหนุ่มแว่นเป็นอาหารน่ะเคน - -;;

แปะการ์ดๆๆ

จิ้มไปแล้วรูปจะใหญ่ขึ้นจ้ะ...

การ์ดอาจจะไม่สวย แต่ถูกใจคนทำค่ะ ฮ่าๆๆๆ ไม่เคยทำสีแบบนี้มาก่อน
พอทำแล้วชอบอ่ะ ไม่แคร์ว่าสวยหรือไม่สวย แต่ชอบก็พอแล้วค่ะ (>> ตามใจตัวเองซะจริง)

มีความสุขมากๆนะ คาคิปี้~ ดูแลเคน น้องโคลมแล้วก็คุณมุคุโร่ให้ดีๆนะ
(...อวยพรอะไรของมันวะ? >> เหมือนฝากฝังยังไงพิกล)

อยู่ด้วยกัน ในที่ของตัวเองเนอะ ^^
งื้ออออออออออออออ อยากเห็นจิคุสะ TYL อ้าาาาาา!! ห้ามถอดแว่นนะลูก (หันไปมองอ.อามาโนะ)

อย่าถอดแว่น อย่าถอดแว่น อย่าถอดแว่นนนนนนนนนนน~

*เพ้อ*

ไปล่ะ
take care~