Devilz79 | Easy

Title: Waiting
Paring: F69 + D [TYL]
Rate: G !!!!!!
Sort: SF (?) AU-FICTION

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“ฟูตะ...ทำไมแป๊ปเดียวของนาย มันนานนักล่ะ?”

หิมะสีขาวโปรยปราย ร่างบางในผ้าพันคอลายทางสีสลับยืนตัวสั่น มือสองข้างในถุงมือกุมกันไว้แน่น ความหนาวที่แล่นผ่านทั่วทุกอณู ตาสองสีคล้ายรื้นไปด้วยน้ำตา

รอมานานแล้วนะ...

‘พี่มุคุโร่ครับ ----------
รอแป๊ปนึงนะครับ

ฟูตะ’

“ครับ...ครับ...ได้ครับ” เสียงทุ้มเอ่ยรับกับคำสั่งที่ถูกรัวมา นิ้วเรียวยาวดันแว่นขึ้นก่อนจะหันหน้าไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย

หยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความลงไป

‘พี่มุคุโร่ครับ รออีกแปปนึงนะครับ
อย่าลืมใส่ผ้าพันคอกับถุงมือมานะ
ข้างนอกหนาวมากครับ

ฟูตะ’

“นี่! ฟูตะ วันแบบนี้ไม่มีนัดเดทรึไง?” เสียงโวยวายที่พาให้คนที่นั่งทำงานอยู่สะดุ้งขึ้นมา “จะขยันเอาโล่รึยังไงเนี่ย!?” บ่นงุบงิบแต่ก็พอจะทำให้อีกฝ่ายได้ยิน

“พี่สึนะ....” ฟูตะเอ่ยชื่อคนตรงหน้า ทั้งๆทื่มือยังคงป้อนข้อมูลเข้าเครื่องมืออิเลคโทรนิคตรงหน้า

เดทเหรอ?

“ก็มีนะครับ” ตอบออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

สึนะโยชิขมวดคิ้วไม่เข้าใจเด็กตรงหน้า “เห...แล้วป่านนี้ยังอยู่นี่อีกน่ะเหรอ?” ขึ้นเสียงสูงอย่างตกใจ แล้วแบบนี้คู่เดทไม่งอนตายเลยรึไง เจ้าเด็กนี่!!

ฟูตะเงยหน้าขึ้นมองคนอายุมากกว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ...” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม

“เขาเข้าใจผม”

คนตัวบางทรุดตัวลงนั่งกับฟุตบาทข้างทาง เพราะว่าขาเริ่มจะแข็งจนเกือบจะก้าวไม่ออก

ลมหายใจอุ่นๆปะทะกับอากาศภายนอกจนเกิดเป็นควันสีจาง ...แต่เหงาเหลือเกิน... ดวงตาคู่สวยมองผู้คนผ่านสัญจรไปมาอย่างเลื่อนลอย

เมื่อไรนายจะมานะ...ฟูตะ

ปิ๊บ ปิ๊บ...
19.02

‘....รออีกแป๊ปนึงนะครับ...’

ข้อความสั้นๆที่ส่งออกไป พาให้คนส่งลำบากใจไม่น้อย ฟูตะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เป็นเพราะว่าหลังจากที่เขาเคลียร์งานตรงหน้าเสร็จแล้ว คุณดีโน่ก็มีเข้าบอกว่ามีธุระมาคุยด้วยพอใจ ไอ้จะปฏิเสธไปก็คงไม่ได้...ตอนนี้ได้แค่หวัง

...ว่าพี่มุคุโร่คงจะเข้าใจ

“คุณดีโน่มีอะไรรึเปล่าครับ?”

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นจากถ้วยกาแฟที่ควันฉุย “หือ...กินก่อนสิฟูตะ อากาศหนาวเนอะ” ยังคงพูดหน้าตายิ้มแย้ม ไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มฝืนของคนตรงหน้า

“ครับ...” ตอบรับสั้นๆ แล้วหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ

ป่านนี้...จะหนาวมั้ยครับ?
พี่มุคุโร่

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากุมเอาไว้ ที่ห้อยโทรศัพท์สองอันห้อยลงมากระทบกันจนเกิดเสียง...มุคุโร่ยิ้มออกมาด้วยความว่างเปล่า

“เมื่อไรจะมา...”

ตาสองสีมองมือตัวเอง แล้วปล่อยให้หยาดน้ำซึมผ่านลงบนถุงมือไหมพรม หนาวจังเลย...

20: 33

.
.
.
.
.

       

22: 05

“คุณมุคุโร่?” สึนะที่เดินผ่านหน้าร้านคอนวีเนียนเอ่ยชื่อของใครบางคนที่รู้จักขึ้นมา ตาคู่สีน้ำตาลจ้องมองคนที่นั่งกอดเข่าด้วยความแปลกใจ “...มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ?”

“คุณซาวาดะ...”

สึนะเดินออกไปแล้ว...มุคุโร่กลับลุกขึ้นยืนอีกครั้ง มือเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะตัดสินใจกดเบอร์โทรออก



ติ๊ด ... ติ๊ด ...

“ขอโทษนะครับ...” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเอ่ยกับคนตรงหน้าแล้วรับโทรศัพท์ “...พี่มุคุโร่?”

“อยู่ไหน?” คำถามสั้นๆ ที่คนถามแทบกลั้นใจพูด เคยบอกกันไว้ว่าเข้าใจ ถ้าเกิดติดงานหรือทำงานหนัก...ถามแบบนี้มันก็เหมือนกับว่าไม่เคารพอีกฝ่าย

“ผม...” ฟูตะเงยหน้าขึ้นมามองคนผมทองตรงหน้าที่ยิ้มออกมาราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆ

คุณดีโน่...

“ตอบฉันมา...ตอบออกมาตามความจริง...”

“....”

“ถ้านายยังรักฉันอยู่ ตอบมาว่านายอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร”

น้ำตาหยดที่หนึ่งร่วงลงบนพื้นหิมะสีขาว ความหนาวเย็นที่จับหัวใจให้เจ็บ ให้แสบ...ขอเพียงคำตอบเดียวที่จะละลายหิมะตรงนี้

หรือ...ละลายให้หัวใจมันหายไปตลอดกาล

“เห...ฟูตะเหรอครับ? เห็นคุณดีโน่รับออกไป ผมนึกว่าเขานัดไว้กับคุณดีโน่ซะอีก”

เสียงบอกเล่าของคนผมสีอ่อนพาให้มุคุโร่แทบล้มลงไป แต่เขาทำได้เพียงรับรู้เท่านั้น...

“หือม์?”

“ผม...ผมอยู่กับคุณดีโน่ครับ” ฟูตะตอบออกไป ตามความจริง...เพราะมันไม่มีอะไรที่เจ็บปวดไปกว่าโกหกคนที่ตัวเองรัก “แต่ตอนนี้...ผมจะไปหาแล้วนะครับ...”

ไม่พูดเปล่า ร่างโปร่งยกตัวเองให้ลุกขึ้นจากโต๊ะโดยไม่บอกลาคนผมทอง

“รอผม...อีกแป๊ปนึงนะครับ...”

ปลายสายเงียบเสียงไป ทิ้งจังหวะให้คนที่เร่งฝีเท้าตัวเองใจหาย...ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา

“ไม่เป็นไร...ฟูตะ...ไม่เป็นไร...”

ติ๊ด ... ติ๊ด ... ติ๊ด







หยดน้ำสีใสร่วงอาบใบหน้าเรียวได้รูป ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง มือสองข้างกุมกันแน่น หันไปมองร้านคอนวีเนียนแล้วคลี่ยิ้มเศร้าออกมา

ห้าปีแล้วนะ...ที่นายหนีฉันไปตั้งแต่วันนั้น
หนีไปในที่ที่ฉันตามไปไม่ถึง

ฉันก็ยังคงรอนายมาตลอด ด้วยผ้าพันคอผืนเดิม ถุงมือคู่เดิม...หนาวจริงๆ อย่างที่นายบอกนั่นแหละ

แต่ว่า...

“ฟูตะ...ทำไมแป๊ปเดียวของนาย มันนานนักล่ะ?”


 

THE E.N.D
2008.10.23 [13.54]

Talk: แปะไว้ก่อนออกจากบ้าน แล้วดราฟเอนทรีไว้เพราะไม่มีเวลาเขียน ฮ่ะๆๆ ... ฟิคฟูตะมุคุเรื่องแรก  รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ไปๆมาๆกลัวว่าตัวเองจะชอบคู่นี้จริงจังแล้วนะเนี่ย... (เจ้จะกลัวอะไร...เจ้น่ะบ้าไปแล้ว)

ไม่รู้ว่าเข้าใจรึเปล่า... (เพราะเป็นอะไรที่ถอดออกมาจากมโนภาพโดจิน =[]=) คือเรื่องนี้ถอดออกมาจากโดอีกที ...กำลังบ้าได้ที่ค่ะ เมื่อคืนนั่งวาดโด (เรื่องแรก ครั้งแรกในชีวิต TTwTT) มันเริ่มมาจากอยากวาดมุในแท็ก สามี (ภรรยา) สลับเพศ แต่ว่าไปๆมาๆ...มันกลายมาเป็นมุหน้าเศร้า

พอมุหน้าเศร้าปุ๊บ พล็อตมันก็เริ่มไหลออกมา...มันก็เลยวาดๆๆ สรุป..วาดได้ 2 หน้า วาดแบบกุวาดไม่เป็นนนนน ~ พอเงยหน้ามองนาฬิกาอีกทีก็ตีสาม โอกกกกกก มันเลยเป็นผลให้วันนี้ไอ้ฟาร์มเป็นลมเค่อะ!!

เอาเป็นว่าจะมาแก้ตัวอีกที (ถ้าไม่คิดจะวาดรูปต่อ เครี้ยกกกกกกก!!)

ปล. ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความเพ้อส่วนตัวของคนเขียน กับไอ้คำว่า 'รอ' บางครั้งมันก็บอกว่าแป๊ปเดียว แต่แป๊บเดียวของคุณ *beep* น่ะ เป็นชาติเลยนะเฮ้ยยยย สงสารคนรอหน่อย

ปลล. เอนทรีที่แล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนเม้นต์เยอะ (ประวัติการณ์ของบล็อกเลยนะนั่น คึหึหึหึหึหึ)ตกใจ ไม่คิดว่าจะมีใครอ่านกลอนรั่วๆได้จบ

ปลลล. บ้าคุณพ่อบ้านมากค่ะ ฮือออออออ คิดถึงมุ๊วววววว~