Devilz79 | 2010

Credit pic: http://kingsview.wordpress.com/2008/02/18/4/

ภาพนี้บ่งบอกอารมณ์เราตอนนี้ได้เป็นอย่างดี (ภาพสวยว่ะ)

เราอยากจะถาม...

คนที่แต่งฟิค (นิยายก็ได้นะ)

เคยกันมั้ยคะ ที่แต่งแล้วทำร้ายตัวละคร ไม่ว่าจะทำร้ายร่างกาย หรือจิตใจ
พอแต่งเสร็จแล้วกลับมานั่งนึก ... แล้วรู้สึกผิด รู้สึกเป็นบาป เป็นกันมั้ยคะ?

ทำร้ายในความหมายของเรา รวมไปถึงการทำให้ตัวละครอกหัก รักคุด โดนทิ้ง ฯลฯ
ไม่ว่าตัวละครนั้นจะร้าย หรือ ดียังไง เคยแต่งแล้วรู้สึกผิดมั้ยคะ?

แล้ว...

เคยแต่งให้ตัวละครเป็น เด็ก มั้ยคะ? ถ้าเคย แล้วเคยแต่งให้เขาต้องเจ็บปวดมั้ยคะ?
ไม่ว่าจะโดนพ่อแม่ทิ้ง โดนเพื่อนแกล้ง หรือได้รับความกดดันจากสังคม ฯลฯ

ตอนแต่ง...รู้สึกผิดกันบ้างไหมอ่ะ?

ตอนนี้สิ่งเดียวที่มีอยู่ในหัวเราคือ ฟิคชั่น (นิยาย) มันจะมีผลต่อจิตใจคนแต่งไหม?
(เอาแค่ในกรณีคนแต่งนะ คนอ่านเราไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว )

คือ ... มันมีเหตุมาอย่างงี้
เราเกิดบ้า ย้ำค่ะ ว่าบ้า บ้าไปแต่งฟิคเรื่องนึงขึ้นมา แล้วที่บ้า...เพราะว่ามันดัน เรท ค่ะ
ไม่ได้ว่าทุกคนที่แต่งเรทว่าบ้านะ แต่เราน่ะบ้า
เพราะไม่ถนัดที่จะเขียนแนวนี้ แต่พล็อตมันแล่นเข้าหัว
(ปกติถ้าเป็นฟิค ชอบแต่งฟิคหวาน หรือไม่ ก็ฟิคเอาใจใส่ -Care- มากกว่า ฮ่ะๆๆ)

ไอ้เรื่องฉากในเรื่องนั้นมันก็เรทพอตัวอยู่ ตรงนี้ไม่ได้มีปัญหา
เพราะตัวเองก็แต่งฉากนี้ไม่ค่อยสวย ไม่คิดอะไรมาก แต่ปัญหามันอยู่ที่พล็อตเลยล่ะ ฮ่ะๆ

พล็อตมันเป็นเรื่องของเด็กคนนึง ที่มีปัญหาทางบ้านนิดหน่อย ประมาณนั้น
แล้วตอนจบ...เด็กคนนี้ตาย แล้วยังไง?

เราแต่งเรื่องนี้จบ...เราแทบร้องไห้ ไม่ได้ร้องไห้เพราะฟิค แต่ร้องไห้เพราะรู้สึกว่า
ชั้นทำร้ายเด็กคนนึงลงไป ทำร้ายด้วยมือคู่เนี้ย

// แกจะโรคจิตกว่าเด็กในฟิคแล้วนะ

คือ...แล้วนึกถึงตอนนั่งคุยกับแม่หลายวันก่อน ก็พูดเรื่องหมอกัน อะไรประมาณเนี้ย
แม่บอกว่า หมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลน่ะ
มันจะมีความรู้สึกนึงติดอยู่ในใจ เวลาเห็นคนไข้ตายต่อหน้าต่อตา
เรียกว่า กิลท์ (guilt) ตอนนั้นยังแซวว่า กิ้วๆ อยู่เลย




แล้วแบบ...นั่งนึกปุ๊บ ถามตัวเอง ... ชั้นกำลังรู้สึกผิดแบบนั้นใช่มั้ย?...
เหมือนเห็นคนคนนึงกำลังจะตาย แต่เราช่วยเอาไว้ไม่ได้ ประมาณนั้น



credit pic: www.woutervanhaeren.com





พอย้อนกลับไปนึกถึงฟิคที่เคยแต่ง มันก็มีเรื่องนึงคล้ายๆแบบนี้
เพียงแต่ว่าตอนจบ ตัวเอกไม่ตาย และ...ตัวเอกก็ไม่ได้เป็นเด็ก

ตอนนี้เลยกลับมาคิดว่า จำเพาะว่าตัวละครเป็นเด็กด้วยรึเปล่านะ ถึงคิดมากอย่างนี้
ก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจะแตะฟิคแนวนี้ไปอีกนาน ฮ่ะๆๆ

วันนี้ก็เลย...แต่งอีกเรื่อง พล็อตมันแล่นเข้าหัวอีกแล้ว
ตัวเอกก็เป็นเด็กคนเดิม (ฟิคชั่นนิ...ไม่ใช่นิยาย ฮ่ะๆ) ภาพรวมของเด็กคนนี้คือแบบ...มีความสุข
คือผิดกับเรื่องเดิมแบบ...โอ้ แม่จ้าว !! ( .... บรรยายไม่ถูกอ่ะ)

แต่ตอนจบ .. มันมีปัญหาตอนจบอีกแล้ว
ตอนจบคือ สิ่งที่เด็กคนนี้เห็นทั้งหมดคือสิ่งที่เขาคิดขึ้นเองอ่ะ

แต่งจบตอนแรกเรายังไม่เท่าไร แต่พอกลับไปอ่านทวนอีกครั้งแล้วมันรู้สึกแบบ...
ถึงจะดูไม่ทำร้าย แต่ชั้นก็กำลังทำร้ายเด็กอีกคนอีกครั้งเหรอเนี่ย?

แล้วอารมณ์ตอนนี้ที่เป็นก็คือ...นอย (??) เอาใหม่ๆ อื้มม...รู้สึกผิด รู้สึกตัวเองเนือยๆ
รู้สึกอยากร้องไห้มากๆ แต่ก็พยายามไม่โทษตัวเองนะ

แล้วก็บอกกับตัวเองแล้วว่า 'เป็นแค่นิยาย...'

พอคิดแบบนั้น แทนที่จะสบายใจ กลับยิ่งไปใหญ่
ก็เพราะว่าเป็นนิยาย ตัวละครทุกตัวจึงมีชีวิต มีจิตใจ มีความรู้สึก ฯลฯ

ตอนนี้เลยกำลังพยายามสงบจิตสงบใจ สวดมนต์ อุทิศส่วนกุศลไปให้ตัวละครนั้น
(ใครจะว่าบ้าก็ได้นะคะ แต่เวลาแบบนี้ยังคงมืดมนอยู่เลยค่ะ โฮ...)

เลยอยากรู้ว่า เวลาแต่งนิยาย หรือ ฟิึค แล้วทำร้ายตัวละคร แล้วรู้สึกผิดในใจกันบ้างไหม?
หรือว่า แต่งให้ตัวละครเป็นเด็ก แล้วเด็กคนนั้นดันมีปมหลัง .. แล้วรู้สึกผิดกันบ้างหรือเปล่า?

หรือว่าจะเป็นแค่เราคนเดียว
(ถ้าอย่างนี้อาการหนัก น่าเป็นห่วง ... ควรปล่อยวาง ทำสมาธิด่วน !!)

แต่ไอ้อาการที่เป็นก็ไม่ได้ว่าจะเป็นทุกวินาที ทุกลมหายใจหรอกนะ
ถ้าเราเจออะไรที่มันขำๆ ก็พอจะขำออกได้บ้าง
แต่ถ้าว่างหรือเปิดหน้าเวิร์ดขึ้นมาเมื่อไร ก็ได้มีนึกถึงบ้างล่ะ แหะๆ

ปล. เคยคิดว่าถ้าจะเปลี่ยนตอนจบแล้วจะเป็นยังไง คำตอบที่ได้ในใจคือ .. เปลี่ยนไม่ได้ มือไม่ไป แล้วอีกอย่างเราว่าตอนจบแบบแรกที่มันเข้ามาในหัว มันก็จะติดอยู่ในหัวเราน่ะแหละ ถ้าใครมีคำแนะนำดีๆ ก็เม้นต์บอกกันได้นะ

แต่เราว่าเราจะพยายามไม่คิดมากเรื่องนี้แล้วล่ะ (ถ้าำทำได้นะ...)