|S.Fiction KHR| CLOSE *6927
posted on 16 Jul 2008 22:04 by devilz79 in FICTIONs, REBORN
Title: Close
Cast: TYL 6927 [R.Mukuro x S.Tsunayoshi]
Author: Devilz79
- - - - - - CLOSE - - - - - -
หลับตาลง...แล้วคุณจะสัมผัสได้
หลับตาลง...แล้วคุณจะรับรู้
หลับตาลง...แล้วคุณ
...จะเห็นผม...
แผ่วเบา ขับขาน อ่อนไหว
ปล่อยจิต ปล่อยใจ ให้ผ่าน
เวลา เสียงเพลง สายธาร
ขับขาน คลับคล้าย ร่ายรำ
ผีเสื้อ กรีดปีก โบยบิน
วาริณ ไหลลง ที่ต่ำ
เจ็บปวด รวดร้าว กลืนกล้ำ
หนึ่งคำ นั่นคือ ความจริง
การพราก การพลัด สูญหาย
การตาย การจาก จมดิ่ง
รั้งรอ วอนขอ ประวิง
ไม่รับ ความจริง ที่เจอ
.
.
"ผมบอกคุณแล้ว...ว่าคุณใจอ่อนเกินไป" ตาสองสีทอดมองไปยังโลงศพสีดำที่ตั้งไว้กลางสนาม กุหลาบแดงช่อใหญ่ถูกวางไว้ที่ปลายโลง "ผมไม่รู้ว่าคุณชอบหรือเปล่า อาจจะดูโหล อาจจะดูเชย...แต่มันเหมาะกับคุณที่สุดแล้วครับ"
ลมโบกพัด เมฆาลอยหาย ทินกรแผ่วแสง นภาเปิดกว้าง...ให้กับสายหมอกผู้เศร้าโศก
รากไทรสีน้ำเงินเข้มปลิวตามแรงลมเบาๆ "ถ้าผมช่วยคุณได้...ถ้าผมออกมาได้เร็วกว่านี้ คุณก็คงไม่ต้องนอนในที่แคบๆแบบนี้อยู่คนเดียวหรอกนะครับ" เอื้อมมือลูบโลงศพ ราวกับนั่นคือร่างกายของวองโกเล่รุ่นที่ 10 แม้โลงจะแข็งกระด้าง แต่จิตวิญญาณอันอ่อนโยนก็ไม่เคยเลือนไปไหน
ยังคงอยู่...อยู่ในใจของชายหนุ่ม
มุคุโร่กระดกยิ้มมุมปากขึ้นมา แม้จะบอกไม่ได้ว่าเป็นยิ้มอย่างไร แต่รอยยิ้มนั้นก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงเลย
"คุณเหงามั้ยครับ....?"
"คุณหนาวมั้ยครับ...?"
"คุณอึดอัดมั้ยครับ...?"
"เวลาฝนตก คุณจะเปียกมั้ยครับ...?"
"คุณครับ...ผม..." ไม่สามารถพูดจนจบประโยคได้ น้ำสีใสที่เอ่อคลอก็ร่วงลงมา ถามแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แต่ทุกครั้งที่ถาม...ก็ไม่เคยได้คำตอบจากอีกฝ่ายสักครั้ง
"คุณครับ..."
.
.
.
.
"ผม....กำลังจะไปอยู่กับคุณนะครับ สึนะโยชิ"
ยิ้มก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินจากไป เบื้องหน้าของแผ่นหลังเศร้าโศกนั้น มีสิ่งที่เรียกว่าความสุขซึ่งเจือความเศร้าไว้ แต่หากมุคุโร่ได้ยินเสียงสายลมที่พัดพา หากได้ยิน...เขายังจะคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า?
"คุณมุคุโร่ อย่านะครับ..."
.
.
.
"จิคุสะสินะครับ..." มุคุโร่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ในตอนที่นั่งพิงบนโซฟาตัวใหญ่ เสียงเท้าที่ย่ำอย่างเร่งรีบของลูกน้องคนสนิทไม่สามารถคลาดไปจากหูของชายหนุ่มได้ อีกอย่างคือ...เขาเป็นคนเรียกตัวจิคุสะมาเอง
"คุณมุคุโร่?" เจ้าของชื่อเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนบนอบ แต่ในดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้น มีความห่วงใยฉายแววอย่างชัดเจน เป็นทั้งเพื่อน ทั้งเจ้านาย ทั้งผู้ให้ชีวิต คนที่ชื่อ 'มุคุโร่' นั้น ต่อให้ต้องเอาชีวิตเขาไป ก็ยอมแลกได้
"สิบปีกว่าๆแล้วสินะครับ ตั้งแต่ตอนนั้น"
จิคุสะเข้าใจความหมายของคำว่า 'ตอนนั้น' ของมุคุโร่อย่างถ่องแท้ ตอนที่ได้เจอกับวองโกเล่รุ่นที่ 10 เป็นครั้งแรก
"ผมว่าทั้งเคนแล้วก็จิคุสะก็เป็นผู้ใหญ่พอแล้วใช่มั้ยล่ะครับ?" มุคุโร่หันหน้ามาประชันกับดวงตาใต้กรอบแว่น "ถึงเคนจะยังดูเป็นเด็กๆเหมือนเก่าก็ตาม"
ชายหนุ่มดันแว่นขึ้น
"ผมแค่อยากจะฝากเคนกับจิคุสะช่วยดูแลโคลมหน่อยน่ะครับ..."
"ทำไมล่ะครับ คุณมุคุโร่?"
"อย่าเพิ่งบอกเคนตอนนี้นะครับ" เจ้าของนัยน์ตาซ้ายสีแดงยิ้มแผ่วเบา "...ผมกำลังจะออกไปสถานที่นึงครับ อาจจะไปนาน"
"แต่ยังไงคุณมุคุโร่ก็กลับมาใช่มั้ยล่ะครับ?" จิคุสะแย้งขึ้นมา
มุคุโร่ยิ้มเช่นเดิม "ผมจะมาหาเคนกับจิคุสะบ่อยๆนะครับ" ตอบไม่ตรงกับคำถาม ตาสองสีเปลี่ยนทิศไปอีกทาง "หลับตาลง แล้วคุณจะสัมผัสได้ หลับตาลง แล้วคุณจะรับรู้...หลับตาลง แล้วคุณ...."
"จะเห็นผม/จะเห็นคุณมุคุโร่"
"ผมจะรอวันที่คุณมุคุโร่กลับมานะครับ" จิคุสะพูดเพียงแค่นั้น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉกเช่นแต่ก่อน แต่ครานี้กลับเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่มันเอ่อคลอขอบตา
ไม่รู้ว่าจะกลับมาหรือเปล่า แต่ยังไงก็จะรอ...คุณมุคุโร่
"ขอบคุณนะครับ จิคุสะ...ฝากบอกเคนกับโคลมด้วยนะครับ"
.
.
.
หลับตาลง...แล้วคุณจะสัมผัสได้
หลับตาลง...แล้วคุณจะรับรู้
หลับตาลง...แล้วคุณ
...จะเห็นผม...
แต่ทำไม?
เมื่อผมหลับตาลง...แล้วผมไม่สามารถสัมผัสได้
เมื่อผมหลับตาลง...แล้วผมไม่สามารถรับรู้
เมื่อผมหลับตาลง...แล้วทำไม...
ผมมองไม่เห็นคุณ
"คุณมุคุโร่...อย่า!!" เสียงร้องเตือนดังขึ้นกระชากสติชายหนุ่มในความมืดมิด
ฉั๊วะ!!! เสียงของมีคมฟาดฟันลงบนเนื้อ เจ้าของร่ายกายถึงกับสะดุ้งให้เต็มตา ก่อนจะเรียกสามง่ามคู่ใจให้ออกมาด้วย
"วองโกเล่ครับ...ผมจะไปหาคุณ" พึมพำกับตนเองเบาๆ แต่เสียงกลับดังไปอีกที่หนึ่ง
"ไม่ได้นะ...คุณมุคุโร่!!"
มุคุโร่ยิ้ม "อย่าลืมสิครับ ว่าผมมีอะไรอยู่ในมือ" ตอบออกไป ถึงแม้ไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงอยู่ที่ไหน แต่ไม่ช้า...ก็ต้องได้เจอกัน กำลังจะไปอยู่เคียงข้างคุณอีกครั้ง วองโกเล่
"มัน..."
เปรี๊ยะ!!!
วัตถุในมือมุคุโร่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะกลายเป็นผุยผงสลายไปกับความมืดมิด คำเตือนย่อมไม่ทันผู้ที่ไม่คิดจะฟัง
ฉั๊วะ!!!
"อ๊าาาาาาาาา!!" เสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่มผมสีน้ำเงินดังลั่น ของมีคมชนิดหนึ่งฟันเข้าที่แขนอีกข้างของเขา ความเจ็บปวดแล่นเข้าไปทั่ว
ร่างกาย
"คุณมุคุโร่...ผมขอโทษ" เสียงอ่อนโยนทอดลงมา พาให้คนที่ล้มลงไปกองกับพื้นฝืนยิ้มออกมา "...ผมช่วยคุณไว้ไม่ทันอีกแล้ว"
ฉั๊วะ!!!
"ไม่เป็นไร...อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา อึก! ไม่เป็นไรหรอกครับ..." เสียงขาดหายไปช่วง เจ้าของน้ำเสียงปรือตาขึ้นมาก่อนจะพูดต่อ "...เพื่อที่จะเจอคุณ ผม....จะไม่แพ้"
ฉั๊วะ!!!
ไม่มีทางตายใดๆที่ราบเรียบหรอกนะครับ คุณมุคุโร่...ผมขอโทษ
กรีดร้อง เลือดหลั่ง เป็นสาย
ความตาย ไหลดั่ง ชลาสินธุ์
โหดร้าย ทารุณ เลือดริน
ไม่จบ ไม่สิ้น ชีวี
เจ็บปวด ทนฝืน เพื่ออยู่
เพื่อสู้ เพื่อคุณ ไม่หนี
จำอด ต่อผู้ ราวี
วารี โลหิต ชุ่มกาย
THE E.N.D
23.36 [2008.07.15]
Devilz79 Talks; อยากแต่งคุณมุกับสึนะมานานแล้ว (คู่เบสิกที่สุดแล้ว ตั้งแต่ที่ชอบมาทางฝั่งวองโกเล่) ความจริงชอบ 2769 กว่า แต่พอคิดพล็อต 2769 แล้ว...มันกลายเป็นว่ามุตายทุกทีสิน่า = = แล้วไปๆมาๆ มันก็ออกมาเป็นเรื่องนี้ (จนได้)
สำหรับเรื่องนี้นั้น...เข้าใจกันมั้ยหว่า? *เกาหัวแกรกๆ* ถ้าไม่เข้าใจว่าฟาร์มต้องการจะสื่ออะไรก็อ่านก็ได้นะคะ 55 คือมันเป็นว่ามุเสียใจที่สึนะตายใช่มั้ยคะ มันก็เลยจะตามสึนะไป แต่ว่าหนทางสู่ความตายมันก็ไม่ใช่ว่าจะง่ายนัก ถึงแม้ว่ามุมันจะเคยบุกนรกขึ้นสวรรค์มาก็เถอะ
ไม่มีอะไรแล้วเนอะ ไปดีกว่า~ บ๊ายบายยยย ----
//โดนจิกไปอ่านหนังสือ โฮวววววว ToT