Devilz79 | Easy

Title' Pain
Paring' GAMMA x UNI
Author' Devilz79

Note'''' เรื่องนี้แบ่งเป็น 3 ช่วงนะคะ ช่วงแรกคือก่อนที่ยูนิจังจะไปคุยกับอิคุณท่านป๋าเบีย ช่วงที่สอง (มีนิดเดียว) เป็นช่วงตามสปอยในมังงะ และช่วงที่สามคือหลังจากยูนิไปคุยกับป๋า แต่ว่าก่อนที่แกมม่าจะเอากล่องไปคืนองค์หญิง

- - - - - P A I N - - - - - -

"โอ๋ๆ ไม่เจ็บแล้วนะ..." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นกับคนตัวโตกว่า ลมปากแผ่วเบาเป่าข้างแก้มที่เกิดรอยช้ำเขียว มือเล็กแตะลงบนใบหน้าเบาๆ "แกมม่าไม่เจ็บแล้วนะ"

แกมม่าเผยยิ้มออกมา แม้ว่าจะเจ็บบริเวณใบหน้าใช่น้อย "องค์หญิง..."

"ชั้นขอโทษนะ เพราะว่าชั้นแท้ๆแกมม่าถึงเจ็บแบบนี้" องค์หญิงตัวน้อยพูดเจื้อยแจ้วออกมา ตากลมโตมีแววสำนึกผิดตามคำพูดจริงๆ แต่คนฟังกลับไม่คิดจะเอาโทษหรือโกรธเคืองแต่อย่างใด

"มันเป็นหน้าที่ของลูกน้องนี่..." ชายหนุ่มพูดขึ้น แม้น้ำเสียงจะไม่ได้เศร้า แต่ลึกๆภายในแววตากลับไหววูบซะจนคนตัวเล็กสัมผัสได้ และยิ่งสัมผัสได้ไปถึงความคิดข้างในของชายหนุ่ม

"...ท่านแม่ไม่โทษแกมม่าหรอกนะ แกมม่าทำดีที่สุดแล้ว" เอ่ยปลอบโยน แต่ในใจตนเองก็อยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน

"เพราะอย่างนั้น ผมถึงอยากจะปกป้ององค์หญิงให้ดีที่สุด" แกมม่าเงยหน้ามองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอันอบอุ่น เหมือนกับบอสคนเก่าไม่มีผิด ไม่ต้องมีข้อกังขาใดๆเรื่องความสัมพันธ์แม่-ลูกของทั้งสองคน "...ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยอีก"

"ชั้นจะไม่ทำให้แกมม่าผิดหวังนะ..." แขนเล็กโอบรอบคอคนอายุมากกว่าแล้วซบหน้าลงบนอกกว้าง ให้แกมม่ายกตัวเองให้ลอยขึ้นจากบนพื้นแล้วพาเข้าไปข้างในปราสาทหลังโต "วันนี้ชั้นขอโทษจริงๆนะ"

องค์หญิงตัวน้อยพูดขึ้นมาอีกรอบ ... เพราะวันนี้เธอบังคับให้แกมม่าพาเธอออกไปเที่ยวที่ตลาด แต่เมื่อไปแล้วก็เจอกับไอ้พวกแฟมิลี่กระจอกที่มาหาเรื่องเธอซะอย่างนั้น เลยเป็นแกมม่าที่ต้องออกโรงแทนจนได้แผลมาบนหน้า โชคดีที่โดนนิดหน่อย ไม่เสียหล่อมากนัก

"แผลแค่นี้...เพื่อองค์หญิง ผมทำได้น่า"

 

.
.

 

"ดูสิ...ตาของฉันมันมีความประมาทอยู่เหรอ?" เสียงเล็กเอ่ยขึ้นมา จ้องตาคนที่คุกเข่าตรงหน้าตน เธอกำลังจะเข้าไปเจรจากับเบียคุรัน และเธอก็เข้าใจดีว่าคนตรงหน้าเป็นห่วงเธอแค่ไหน

คนตัวเล็กเผยยิ้มกว้างออกมาแล้วโผเข้ากอดแกมม่า "ฉันไปแล้วนะ..." เอ่ยขึ้นมา แค่นี้น้ำตามันก็เหมือนจะไหล "ขอบคุณมากๆนะ แกมม่า...ฉันมีอะไรจะบอกกับเธอ ......" เสียงกระซิบเพียงแผ่วเบาที่รับรู้กันแค่สองคน

.
.

//แผลแค่นี้...เพื่อองค์หญิง ผมทำได้น่า...//

ร่างสูงนั่งหลับตาบนโซฟาตัวใหญ่ แผลแค่นี้...มันแค่ไหนกัน แผลครั้งนั้นที่หายเจ็บเพราะมีเสียงเล็กๆ คอยปลอบปะโลม ยังมีมือเล็กๆที่บอกให้รู้ว่าอยู่เคียงข้าง ตอนนี้ ไม่มีแผล...แต่เจ็บเหลือเกิน

"...ชั้นทำไม่ได้อีกแล้ว บอส...ฉันปกป้องรอยยิ้มของเธอไว้ไม่ได้อีกแล้ว" เอ่ยขึ้นมากับตัวเอง น้ำเสียงคล้ายสั่นเครือ

ปกป้องบอสไม่ได้อีกครั้ง และ...ปกป้องรอยยิ้มสุดท้ายที่บอสฝากไว้ไม่ได้

"ทำไมตอนที่เธอจากไป เธอถึงไม่พาชั้นไปด้วย..." แกมม่าฟุบหน้าลงบนฝ่ามือตัวเอง ตัดพ้อถึงนายหญิงคนเก่าที่จากไปด้วยโรคร้าย "...บอส เธอไปอยู่ที่ไหน?"

เธอหายไปไหน...เธอที่อยู่ในตัวเด็กคนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว

ไร้เสียงพร่ำเพ้อถึงผู้ที่ 'จากไป' มีเพียงชายหนุ่มที่นั่งซบหน้ากับฝ่ามือด้วยความหมดแรง

"ถ้าชั้นฆ่าหมอนั่นได้...เธอจะกลับมาใช่มั้ย?" ไม่ทราบว่าถามใคร แต่ภายในแววตาสีนิลปรากฏใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนสองคน ซึ่ง...ทอดทับกัน คล้ายภายในใจของชายหนุ่ม ที่มีคนสองคนขึ้นซ้อนกัน

เสียงกระซิบในตอนนั้นมันดังก้อง แต่น้ำเสียงเย็นชาหลังจากนั้นมันก็ยังคงอยู่ไม่จางหายไป แววตาที่เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่เลือนหาย คำพูดที่แสนจะแปลกประหลาด

ไม่ว่ายังไง...บอสคนที่สองของเขา ก็โดนเจซโซแฟมิลี่พรากไปอีกครั้ง

"ลูกพี่!!!" เสียงของทาซารุและโนซารุดังขึ้นมาพร้อมกัน แววตาของทั้งคู่เบิกกว้างเหมือนจะตกใจไม่ใช่น้อย หลังจากได้รู้ข่าวเรื่องบอสใหญ่ของแฟมิลี่ ที่ตอบตกลงไปรวมกับพวกเจซโซแฟมิลี่ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ...

องครักษ์ที่องค์หญิงรักมากที่สุด...โดนทำร้ายด้วยน้ำมือน้อยๆขององค์หญิงเอง

"อย่าถาม..." แกมม่าเงยหน้าขึ้นมาดักคอ ก่อนที่ลูกน้องทั้งสองจะได้ถามอะไรออกมา แค่นี้ในหัวใจมันก็บีบจนเจ็บไปหมดแล้ว ถ้ายิ่งกระตุ้นเขาคงได้ตามนายหญิงคนเก่าไปแน่ๆ

"ลูกพี่" โนซารุเรียกเสียงเบาจนน่าใจหาย เพราะตอนนี้ใจของเขามันก็หายไป ตั้งแต่เห็นแกมม่าในสภาพที่มีความสิ้นหวังปกคลุมรอบๆกาย

"ชั้นจะฆ่าพวกเบียคุรันให้สิ้นซาก..." ร่างสูงยืดตัวลุกจากโซฟา

"ลูกพี่..." ทั้งสองคนคล้ายจะห้าม แต่กลับพูดไม่ออก

"...ถ้านั่นมันทำให้ชั้นเรียกบอสกลับคืนมาได้ ชั้นจะทำ!"

มือของทั้งคู่ยืดไปคล้ายจะรั้งลูกพี่ของตนเอาไว้

"ถ้าเบียคุรันมันทำให้องค์หญิงต้องเจ็บแม้แต่นิดเดียว ชั้นสาบาน...ชั้นจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของมัน"

ร่างสูงเดินออกไปจากห้อง ในมือกุมกล่องสีดำไว้แน่น

.
.

"องค์หญิง...ผมจะเอารอยยิ้มของคุณคืนกลับมาเอง"

 

 

THE E.N.D
19.20 [08.07.08]

 

Devilz79 Talks: นอมอลเรื่องที่สอง ยืนยันว่ายังไงก็ชอบคู่นี้อยู่ดี รองลงมาก็แกมม่ากับคุณบอส (ท่านแม่ของยูนิ) 55 อีกคู่ที่ชอบก็โกคุฮารุ อยากแต่งฟิคอ่ะ ยิ่งเห็นรูปยิ่งอยากกกกกก >< วกกลับเข้าเรื่องแกมม่ายูนิ เรื่องนี้ไม่มีอะไรมาก แต่แค่ว่าแกมม่ายูนิ บันซายยยยยยย!!

จบ. (โดนตรบบบบ//)

 

ส่วนอันนี้อยากจะเมาท์เฉยๆ (ฮา)

 

ก็วันนี้เรียนอยู่ใช่มั้ย แล้วเพื่อนเราก็มีคนที่ชื่อ "เมฆ" ไง แล้วอาจารย์แกก็ถามว่าเออ ทำไมชื่อเมฆอะไรอย่างเงี้ย มันก็ตอบไป พ่อตั้งให้ บลาๆ แล้วอยู่ๆ อาจารย์ก็ถามว่า "รู้มั้ย เมฆกลัวอะไร?"

 

ไอ้ฟาร์มที่นั่งทำแบบฝึกหัดอยู่ถึงกับค้าง ... เมฆา...เมฆก็ต้องกลัวเมียเด้! เมฆต้องกลัวลมแหงมๆ

 

แล้วเมฆมันก็ตอบไปว่า "กลัวฝนครับ" แล้วอาจารย์ก็บอกว่าไม่ใช่ แล้วอาจารย์ก็ไม่ยอมพูดต่อ ด้วยความ Y เข้ากระแสเลือด ไอ้ฟาร์มถามออกไป "แล้วกลัวอะไรอ่ะคะ?"

 

"กลัวลมดิ่"

 

อาจารย์ตอบบบบบบบ !! ไอ้ฟาร์มก็ยังไม่เลิก ถึงแม้จะกำลังสครีมในใจอย่างบ้าคลั่ง (อ.อ่านรีบอร์นแล้วเชียร์ 1859 แน่นอนนนนน!! //โดนตรบบบ) ฟาร์มก็ถามออกไปว่า "ทำไมอ่ะคะ?" เกือบจะถามไปแล้วว่าทำไม 'เมฆาต้องกลัววายุ' พูดอย่างงั้นไปอาจจะโดนมองด้วยสายตาแปลกๆ - -++

 

อาจารย์แกก็บอกว่า "ก็ลมมันพัดเมฆอ่ะ" (คือหนูไม่เข้าใจความหมายอาจารย์หรอกนะ แต่ที่แน่ๆ เมฆกลัวลม เมฆกลัวเมีย กร๊ากกกกกกกกกกกก //โดนเสยออกนอกโลก) ในความหมายของไอ้ฟาร์มคือ "ลมพัดพาเมฆ" โฮกกกก อยากสครีมให้ลั่นห้อง

 

แล้ววันนี้ไอ้ฟาร์มก็เดินยิ้มเป็นบ้าเป็นหลังไปเลย

 

อีกเรื่อง...วันนี้ตอนที่นั่งวาดรูปสควอลโล่อยู่ อยู่ๆโรงเรียนก็เปิดเพลงขึ้นมา .... ไอ้ฟาร์มก็นั่งฟัง คุ้นๆว่ะ เหมือนจะร้องได้ พอเนื้อขึ้นเท่านั้นแหละ yamanai~~~

 

Ai Ai Gasa ของเทโกมาสนี่หว่า!! คืออินี่ถลาเข้าไปหาลำโพงอยากรวดเร็ว อยากจะกระโดดจูบคนเปิดเพลงซะจริง ไม่ไหวว่ะ โฮกมากมาย >< ไม่คิดว่าที่โรงเรียนจะเปิดเพลงนี้ไง โอเย่ส!!

 

พอละ...วันนี้ จบ.