Devilz79 | Easy

Title' Sundown
Paring' X33
Rate' G (? -- อยากได้เรทที่ต่ำกว่า G จริงๆ ฮา)
Author' Devilz79

NOTE: อย่าเพิ่มตื้บคนแต่งเน้~~~~~~~~~~~~~~ ,,><,, รั่ว หลุด และฉ่อย นิยามของฟิคเรื่องนี้

- - - - - S U N D O W N - - - - -

....เงียบ....

....เงียบ....

....เงียบ....

.
.
.

"มันจะเงียบเกินไปแล้วนะเฟร้ยยยยยยยยยยย!!!!" เสียงบอสใหญ่แห่งปร(ะ)าสาทวาเรียแหกปากแหกคอกู่ร้องขึ้นมา

"ปั๊ดโธ่เว้ยยย!! แค่เสียงแกก็พาให้หนวกหูแล้วเว้ย ไอ้คุณบอส!!!" ฉลามหนุ่มในชุดขาว (?) ที่บังเอิญ (?) เดินเข้ามาได้ยินเสียงบอสบ่น (?) พอดี แหกปากตอบคำถามที่ไม่ได้ถาม

"ก็เพราะพวกแกทั้งนั้นแหละเว้ย!!!!!!!!!!! แล้วแกจะใส่ชุดขาวทำป๊ะอะไรฟระหะ!!!?" เมื่ออาละวาดไม่ได้ดังใจ เพราะมีคนมาขัด เลยหันไปอาละวาดใส่ไอ้คนที่มาขัดจังหวะการโวยวายนั่นแล...

สควอลโล่กระตุกยิ้มกึก "ตอนนี้พวกฉันกำลังทำการวิปัสนากรรมฐานเฟร้ยยยย!! มีแกคนเดียวนั่นแหละ ไอ้คุณบอส ทำตัวหงุดหงิดเป็นผู้หญิงเมนส์หมดไปได้..."

"อยากให้กระสุนไปเจาะส่วนไหนของแกดี? ซีรีเบรั่ม? สไปนอลคอร์ด? อยากตายใช่มั้ยวะหะ ไอ้ฉลามโง่!!!!!!!!!!" ไม่ว่าเปล่า แซนซัสยังคว้าปืนมาทำท่าจะขว้างกระสุนไปเจาะหัวของสควอลโล่จริงๆ

ฉลามหนุ่มเองก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ ดาบถูกชักออกมาอย่างหงุดหงิด "ปั๊ดโธ่! ก็รู้ว่าโง่แล้วจะพูดไอ้ศัพท์พวกนั้นหาป๊ะอะไรฟระ ไอ้คุณบอส!"

"ก็เพราะรู้ว่าแกโง่ไง..." เปรี้ยงงงงงงงง!!! กระสุนนัดแรกถูกยิงออกไป พร้อมๆกับดาบที่ยกขึ้นมากันด้วยสัญชาตญาณ

"แกกะจะฆ่าฉันใช่มั้ยเนี่ย!!!"

"แกมันก็สมควรจะตายไม่ใช่รึไง?" แซนซัสย้อนกลับ "....แล้วไอ้วิปัสนากรรมฐาน เวรฐานอะไรของแกนั่นคือการให้แกมายืนตะคอกฉันแบบนี้ใช่มั้ยวะ!!!" ปืนถูกยกขึ้นมา แมกซ์ปืนอันเก่าถูกปลดลงพร้อมกับแมกซ์อันใหม่ ที่กระสุนเต็มเอี๊ยดยัดเข้ามาแทน

....ยิงรวดเดียว ตายรวดเดียวไปเลย... Shoot 'em up!!!!!!!!!!!!!!!

"ก็แกมาทำให้สมาธิฉันกระเจิงนั่นแหละ...ตะโกนแหกปากอยู่นั่นแหละ" สควอลโล่บ่นอย่างหงุดหงิด แต่น้ำเสียงจากตะคอกก็เปลี่ยนเป็นหงุงหงิงๆแทน ...ไม่เอาอ่ะ บอสมันเมนส์หมด ไม่กล้าแหย่มันมาก เดี๋ยวเอาปืนอุดปากเขาขึ้นมาแล้ววาเรียจะขาดรองหัวหน้าเปล่าๆ~ เป็นห่วงวาเรียหรอกน่านะ.....~

"ก็ใครสั่งให้แกทำให้ปราสาทมันเงียบล่ะฟระ!"

"อ๋อ....." สควอลโล่ลากเสียงยาว ทำหน้ากรุ้มกริ่มราวกับว่าตัวเองกำลังรู้เรื่องอะไร "ดีๆ" ของบอส "ฉันว่าฉันเริ่มทำวิปัสนากับไอ้ทารกหน้าเงินนั่นตั้งแต่ต้นๆเดือนแล้วนะ...."

"ฉันไม่ได้ถามแก!!" คนอารมณ์เสียตวาดใส่อย่างหงุดหงิดมากกว่าเดิม ไม่ถามแล้วจะส.เอือกตอบทำไมฟระ!?

"แล้วฉันก็ไม่ได้โวยวายให้แกฟังตั้งแต่ต้นเดือนแล้วนะเฟร้ยไอ้คุณบอส!!! แล้วฉันมันผิดตรงไหน!?" ฉลามหนุ่มชี้หน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ "...แล้วช่วงเวลาที่ผ่านมา คนที่มันโวยวายปราสาทแตกก็มีแค่ 'มัน' คนเดียว แกก็ออกคำสั่งให้มันไปเอง แล้วแกจะมาโวยวายทำป๊ะอะไร!?"

เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!

สามนัดซ้อนที่ถูกยิงมา แต่พอดีว่าบอสขี้เกียจจะหารองหัวหน้าวาเรียคนใหม่ เลยยิงไปบริเวณปลายเท้าของฉลามผมหงอกแทน "แล้วใครใช้ให้แกมาด่าฉันวะหะ!? มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยเฟร้ยยย!!"

แน่น๊อนนน ว่าสควอลโล่เป็นคนที่ปฏิบัติตามคำสั่งบอส จะอยู่ให้บอสมันเจาะกะโหลกเล่นก็ใช่ที่ เท้ายาวเก้าออกจากห้องโถงเพื่อจะไปยังห้องวิปัสนาที่มาม่อนอุตส่าห์ทุ่มทุนสร้าง (เพื่อให้มันทำจิตใจให้สงบ ไม่ต้องฟุ้งซ่านและให้รู้ถึงบาปบุญคุณโทษ เปลี่ยนจากการกินเนื้อสัตว์ มาเป็นกินมังสะวิรัติแทน เดี๋ยวนี้เนื้อหมูมันแพง พวกลูกน้องในปราสาทเห็นมันว่างๆ เลยให้มันมาปลูกผักปลอดสารพิษกินกันด้วย...ประหยัดงบประมาณเว้ยเฮ้ย!!)

"เฮ้ยบอส...ถ้าคิดถึง 'มัน' มากก็บินไปหาสิวะ ญี่ปุ่นใกล้ๆ ไม่ใช่ดาวเนปจูนซะหน่อย" เสียงของฉลามหนุ่มยังดังแว่วให้บอสอยากกรอกกระสุนใส่ปากได้อีก...

แต่จะยิงไปก็ไม่ทันแล้ว ยิงไปก็คงได้โดนไอ้ทารกขี้งกลากให้ไปนั่งวิปัสนาด้วยเป็นแน่แท้ มันคงต้องอ้างว่าเขาเป็นต้นเหตุทำให้ผนังห้องต้องเป็นรอย ดังนั้นต้องชดใช้

ปั๊ดโธ่!! ตกลงใครเป็นบอสวะเนี่ย!? ช่างมันเถอะ...ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังหงุดหงิดคือไอ้การที่ปราสาทมันเงียบเป็นป่าช้านี่แหละ

จะไปกระชากคอไอ้ฉลามสวะให้มาแหกปาก มันก็เอาแต่แหกปากแหกคอจิกกัดเขาอยู่นั่นแหละ ให้ลุซซูเรียแหกปาก มันก็ดันจีบปากจีบคอพูดอีก ไอ้เจ้าชายมันก็เอาแต่หัวเราะโรคจิต มาม่อนน่ะเหรอ?...เรียกเก็บเงินอ่ะดิ่ ยิ่งเศรษฐกิจตกต่ำ มันยิ่งเรียกเงิน ส่วนเลวี่...ปล่อยมันไปตามยถากรรมเถอะ

ก็เหลือแค่ 'มัน' แค่เพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ 'มัน' ดันหายหัวไปเพราะคำสั่งของเขาเอง (??)

....แดดรอนรอน เมื่อทินกรจะลับเหลี่ยมเมฆา
ทอแสงเรืองอร่ามช่างงามตา ในนภาสลับจับอัมพร....

เสียงเพลงจากไหนไม่ทราบทิศลอยดังขึ้นมา น่าให้คุณบอสอารมณ์ขึ้นอีกสักครั้ง (ได้ข่าวว่าอิที่ขึ้นไปเมื่อกี๊ยังไม่มอดนะ)

--- RE วาย ไปเมื่อวานนี้ ---

"ผู้ส่งสานส์ได้ทำงานสุดหูรูด!!!!!!!!!!!!" เสียงของเจ้าของฉายา 'สุดหูรูด' ดังเอะอะโวยวายกลางปราสาทวาเรีย โดยมีคนเป็นบอสนั่งเอาเท้าพาดบนโต๊ะ ทำหน้าเซงอารมณ์ปนรำคาญนิดๆ

"ไม่ได้อยากพึ่งแกนักหรอกนะเว้ย! แต่ถ้าไม่ติดว่าไอ้สวะพวกนั้นหายหัวไปทำป๊ะอะไรที่ไหนไม่ทราบ..."

"สุดหูรูด...เจ้าฮิบาริ ฉันจะได้เจอนายแน่ๆ ครั้งนี้ฉันจะต้องชนะนายให้สุดหูรูด!!!!!!!!!!!!!" ท่าทางว่าพี่แกจะไม่ได้ใส่ใจคุณบอสที่ทำท่าอยากจะปาแก้วน้ำสีอำพันในมือใส่หัวสีเงินๆของพี่แกเอาซะเลย

"แกจะดีใจอะไรนักหนาวะ?" แซนซัสถามด้วยน้ำเสียงที่ 'ไม่ได้อยากรู้' คำตอบแต่อย่างใด

"ฉันจะต้องชนะเจ้าหมอนั่นให้ได้!!!" เข้าใจสำนวนไปไหนมา สามวาสองศอกมั้ยคะ? ถ้าเข้าใจก็ประมาณนั้นเลย

"แกอยากตายก่อนจะได้บินไปญี่ปุ่นก่อนมั้ยวะหะ!?" แซนซัสยกปืนสีดำขึ้นมา หมายจะเป่าบุรุษตรงหน้าให้กระจุยกระจายเป็นเถ้าถ่านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

เรียวเฮหันมาสนใจแซนซัส (ซะที...) "ฉันก็แค่อยากจะชนะหมอนั่นสักครั้งหนึ่งในชีวิตให้เป็นประวัติศาสตร์แก่วงศ์ตระกูลซาซางาวะซะหน่อย!"

"แค่แกตายด้วยปืนของฉัน ก็พอแล้วมั้ง?" สวนกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ขอโทษทีนะ พอดีว่าฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนายตอนนี้ งานของผู้ส่งสานส์มันสำคัญสุดหูรูดล่ะเว้ยเฮ้ยย!!" เรียวเฮทำหน้าจริงจัง จนเกิดเป็นประกายวิบวับขึ้นมาตามฉบับการ์ตูนตาหวานทั่วไป แล้วตอนนี้บอสของเราก็ทำท่าจะเดือดปุดๆขึ้นมาซะอย่างงั้น

"แกคงอยากตายจริงๆสินะ!!!!!"

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!! แมกซิมั่ม แคนนอน เวอร์มีโพรเทคชั่นในตัว ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!" เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาพร้อมๆเสียงปืนสามถึงสี่นัด ที่ไม่ทราบว่าจะมีใครตายรึเปล่า แต่คงไม่...เพราะเสียงโวยวายมันยังคงดังเรื่อยๆตลอดทาง

แซนซัสลดปืดลง แล้วเหวี่ยงมันลงบนพรมสีแดง เฮอะ! ไม่เป่าปากกระบอกทำเท่แบบพระเอกทั่วไปหรอกเฟร้ย... น่ารำคาญไอ้สวะสุดหูรูดนั่นชะมัดเลย โวยวายเสียงดังอยู่นั่นแหละ ไอ้อีเดียท!!

--- แดดรอนรอน เมื่อทินกรจะลาโลกไปไกล
ยามนี้จำต้องพรากจากดวงใจ ไกลแสนไกลสุดห่วงยอดดวงตา ---

"แซนซัส ฉันไปล่ะนะ ฝากบ๊ายบายเจ้าพวกนั้นด้วยละกัน โชคดีสุดหูรูดนะเว้ยเฮ้ย!!" โบกไม้โบกมือพลางลากกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่มากนักเข้าไปในเกท

"แล้วทำไมฉันจะต้องมาส่งสวะอย่างแกด้วยวะ?" บอสถามกับตัวเองเบาๆ .... "ไอ้พวกนั้นมันหายหัวไปเองนี่หน่า...ช่วยไม่ได้เฟร้ย" และหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองอย่างเสร็จสรรพโดยไม่ต้องมีตัวช่วยแต่อย่างใด

ตาสีเพลิงมองแผ่นหลังของบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงิน ที่ไม่ว่าจะตอนนี้หรือ 10 ปีที่แล้วก็ไม่ได้ทำท่าว่าจะยาวสมกับ 10 ปีสักนิด (ก็แหงล่ะ มันตัดของมันทุกเดือนนี่ ไม่เหมือนไอ้ฉลามสวะที่ปล่อยผมยาวแล้วไม่ยอมสระผม ไปฆ่าคนมาทีผมมันแดงเดือดไปสามเดือน) แผ่นหลังกว้างสมกับเป็นนักมวย แต่ในสายตาของเขาแล้ว...

.
.
.

"มันก็สวะดีๆนี่แหละวะ!"

.
.
.

แซนซัสมองจนแผ่นหลังนั้นกลืนไปกับฝูงชนจำนวนมาก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทั้งๆที่เศรษฐกิจย่ำแย่ จะขึ้นเครื่องไปมาหาอะไรฟระ? จะว่าที่บ้านผลิตน้ำมันเองก็ไม่ใช่ น่ารำคาญ...ไอ้พวกไม่ช่วยลดภาวะโลกร้อนเนี่ย (??)

"กลับมาเร็วๆละกันนะเฟร้ย..." พึมพำกับตัวเองเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังรถเฟอรารี่สีดำคันเขื่อง ที่ราคาตกหลายล้านอยู่ แล้วเหยียบจนสุดฝีเท้า เพื่อที่จะไปให้ถึงปราสาทให้เร็วที่สุด

...แล้วที่บ้านบอสผลิตน้ำมันเองเรอะ?...

ไม่ใช่หรอก...ไม่ใช่ว่าอยากจะกลับมาที่ปราสาทใจจะขาด แต่ถ้ายังอยู่ที่นั่น มันมีความรู้สึกที่ว่า...จำเป็นจะต้องบินไปญี่ปุ่น ณ ตอนนั้นให้ได้แน่ๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่แค่ว่า...อยากตามไอ้สวะนั่นไปก็เท่านั้น

--- AT MOMENT ---

~แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน ทุกวันคืนรื่นอุรา
ต้องอยู่เดียวเปลี่ยววิญญาณ์ เหมือนดังนภาไร้ทินกร~

เสียงเพลงดังมาเรื่อยๆ ดูท่าทางว่ามันจะยังไม่ยอดหยุดลงง่ายๆเสียด้วย พาให้บอสงุนงงกับตัวเอง ไม่ทราบว่าควรจะทำใบหน้ายังไงดีกับเนื้อเพลงที่มันได้ยิน

แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน
------ อะไรฟระ? ไม่เคยคลอคง คลอเคลียเว้ย!!

ทุกวันคืนรื่นอุรา
------ แหกปากด่ากันทุกคืน หวานรื่นชื่นหูมากกกกก!!

ต้องอยู่เดียวเปลี่ยววิญญาณ์
------ "..........................................................."

เหมือนดังนภาไร้ทินกร
------ "...................กรอดดดดด........................." (เสียงอะไร?)

เปรี้ยง...เปรี้ยงๆๆๆๆ!!!

แล้วเสียงปืนหลายนัดก็ดังขึ้นติดต่อกัน จนคนที่นั่งวิปัสนากรรมฐาน และคนที่กำลังปลูกผักอยู่สะดุ้งเฮือกแทบจะทันที ศัตรูบุกรึ!? ไม่ใช่น่า...

"ใครเป็นเจ้าของเพลงชุดนี้ฟระ เสนอหน้าออกมาเดี๋ยวนี้นะเฟร้ยย!!"

ออกคำสั่งผ่านไมโครโฟนด้วยเสียงอันดัง ลำโพงที่ติดไว้ทั่วทุกมุมปราสาทดังขึ้นพร้อมกับเหมือนประชาสัมพันธ์ในห้างสรรพสินค้า เว้นแต่ไอ้เสียงที่ดังออกมาความระรื่นหูมันต่างกันเกิ๊นนนนน

เหล่าลูกน้อง และหัวหน้าหน่วยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่ใช่เพลงแก...ไม่ใช่เพลงฉัน แล้วเพลงใครกันล่ะฟระ?

"ถ้าไม่ยอมรับพ่อจะเอาปืนไปยิงเรียงตัวเลยนะเฟร้ย!!"

เสียงเพลงยังดังเรื่อยๆ หลายคนก็อยากจะพุ่งตัวเข้าไปปิดให้มันพ้นหูบอส เพียงแต่ว่า....ไอ้ต้นกำเนิดน่ะ มันอยู่ที่ไหนกันฟระ?

แกร๊ก ---- เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา บอสหันหน้าไปมองยังเหยื่อ (?) ผู้เคราะห์ร้าย

"แซนซัส เห็นแผ่นเพลงที่ฉันลืมทิ้งไว้บ้างมะ...." ไม่ทันจบประโยค ก็ต้องหยุดคำเอาไว้ก่อน เพราะปืนสีดำที่จ่อกลางกบาลอย่างน่ากลัว....ไอ้ปืนน่ะไม่เท่าไร แต่ไอ้คนที่ถือปืนอยู่ มันน่ากลัวได้อีก

"ของแกเรอะ?"

"ทำไมเล่า?"

"ไปตายซะ!!!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!" แล้วเสียงปืนกับเสียงโวยวายก็ดังขึ้นอีกระรอก เหล่าลูกน้องและหัวหน้าหน่วยก็หายใจได้เป็นปกติ อย่างน้อยๆ...วันนี้ถ้ามีคนตาย ก็ไม่ใช่พวกเขาล่ะวะ (!?)

แต่มีสิ่งนึงที่เหล่าหัวหน้าหน่วยแอบอมยิ้มในใจ คือการได้เห็นรอยยิ้มแบบโฉดๆของบอสอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เห็นมาประมาณ 23 ชั่วโมงกว่าๆ บอสยิ้ม (โฉด) ก็ต้องแปลว่าบอสกำลังมีเรื่อง 'ดีๆ' น่ะสินะ

THE E.N.D

แถม...

"แล้วแกไม่ได้บินไปญี่ปุ่นเรอะ?" แซนซัสถามในขณะที่พาดเท้าไว้กับโต๊ะด้วยมาดพระราชา

"สภาพอากาศไม่เปิด บินไม่ได้ นอนรอที่สนามบินคืนนึง...แล้วพอตอนเช้า ก็บินไม่ได้อยู่ดี แล้วฉันนึกได้ว่าลืมแผ่นเพลงเอาไว้ที่นี่ แล้วเผลอไปตั้งเวลาเล่นอัตโนมัติ พอกลับมา นายก็เอาปืนจ่อหัวฉันซะแล้ว" อธิบายรวดเดียว (กันลืมน่ะ - -")

แซนซัสยิ้มตามแบบฉบับ "พรุ่งนี้เครื่องคงจะบินได้สินะ..."

"งั้นมั้ง..."

.
.

ถ้าหากมีใครตั้งกล้องไว้ในห้องบอส ในคืนนั้นอาจจะเห็นบอสกำลังกระทำการแห่นางแมวขอฝนอยู่ก็เป็นได้~~~

THE E.N.D จริงๆ~
[22.53] 29.06.2008

Devilz79 Talks: *หลบมีด ไห กระทะ หม้อ กะละมัง ฯลฯ* ไม่รู้จะมีคนอ่านรึเปล่า...คู่แปลกแห่งชาติ โอ้วมาย (ฮา) คือฟังเพลงนี้แล้วอารมณ์มันกระตุกขึ้นมา มันเลยออกมาเป็นฟิคเรื่องนี้อย่างที่เห็น พยายามไม่ให้คุณพี่หลุดคาแรกเตอร์มากนัก (แต่บอสน่ะช่างเถอะ.. //ป๋าฟาดกระบอกปืนใส่หน้า =[]=) ไม่เรท ไม่รู้ คนแต่งไม่รับผิดชอบใดๆท้งสิ้นนนนนนน 555 ไปดีกว่า กร๊ากกกกกกกกก...