|S.Fiction KHR| Illusion [6918]
posted on 22 Jun 2008 19:40 by devilz79 in FICTIONs, REBORN
![|S.Fiction KHR| Illustion [6918]](http://i58.photobucket.com/albums/g275/FT_bay/mukuro.jpg)
Title: Illusion
Paring: 6918 [R.Mukuro x H.Kyoya]
Rate: G
Author: Devilz79
- - - - - I L L U S I O N - - - - -
"ผมน่ะเป็นเพียงภาพลวงตา สักวันผมก็ต้องหายไป" เสียงทุ้มเรียกให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากสนามหญ้าสีเขียว
"หุบปากไปเถอะน่า! ให้ฉันอยู่อย่างสงบๆบ้างเถอะ"
คนตรงหน้ากลับกระดกยิ้มน่าหมั่นไส้ขึ้นมา "ถ้าคุณอยากอยู่อย่างสงบ คุณไม่มีทางมาหาผมหรอกครับ" เขายอกย้อน
...แต่...มันก็จริง...
ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้มหน้าลงมองหยาดน้ำค้างที่ถูกสร้างขึ้นมาส่องเป็นประกายยามสะท้อนแสงที่ถูกสร้างขึ้นมาเช่นกัน แล้วก็ต้องกระตุกชั่วครู่เมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาของคนตรงหน้า ที่วางลงบนหัว
"คุณน่ะ ไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนะครับ"
"อย่าพยายามจะทำตัวให้เหมือนอยู่คนเดียวสิ"
"....." ฉันฟังอย่างสงบเหมือนทุกครั้งที่เขาพูด "...เงียบไปเถอะน่า ฉันไปล่ะ" และก็เป็นทุกครั้งที่ฉันจะต้องเดินหนีออกไปยามที่เขาพูดจบ
ฉันเดินออกมาจากการสร้างภาพธรรมชาติที่เขากำหนดมา ยามที่ฉันก้าวเท้าออก เบื้องหลังฉันเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
แว่วเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน...
"...คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับ เคียวยะ..."
.
.
ฉันเดินออกมาทางริมระเบียงของโรงเรียนเหมือนทุกครั้ง เดินเพียงลำพัง
ตั้งแต่จำความได้...ครั้งสุดท้ายที่ฉันเดินไปพร้อมๆกับกลุ่มเพื่อนก็.................... เมื่อไรไม่รู้ ฉันไม่อยากจะจำให้มันรกสมองหรอก ก็แค่...
.
.
สัตว์กินพืชอ่อนปวกเปียกที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง
สัตว์กินพืชที่เห็นแก่ตัว หวังประโยชน์จากคนที่อยู่รอบข้าง
.
.
ฉันยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ ข้างหน้าฉันก็เป็นทางอีกยาวไกล กว่าที่จะถึงห้องกรรมการรักษาระเบียบ สัตว์กินพืชหลายฝูงเดินกันออกมา ส่ง
เสียงเอะอะน่ารำคาญ เสแสร้งยิ้มใส่ แต่พอลับหลังกลับนินทา
.
.
ไร้ความจริงใจ
น่าขยะแขยงสิ้นดี
.
.
"อย่าลืมนะครับ คุณไม่ได้อยู่คนเดียว"
เสียงทุ้มยียวนประสาทดังผ่านหูฉัน เหมือนเป็นแค่สายลมพัดผ่านไป ฉันหยุดเท้า มองกลับหลังไป ก็ไม่มีอะไร...มีเพียงสัตว์กินพืชที่น่ารำคาญ ส่งเสียงคุยกันดังเอะอะโวยวาย
.
.
ภาพหลอน?
หรือนายจะเป็นเพียงภาพลวงตาจริงๆ?
....โรคุโด มุคุโระ....
.
.
"ฉันไม่ชอบมิอุระเอาซะเลย เธอคิดดูสิ...เป็นนักเรียนโรงเรียนอื่นแท้ๆ แต่ชอบมาป้วนเปี้ยนในโรงเรียนเรา น่ารำคา..." เสียงแหลมใสของ
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเด็กสาวอีกคนในชุดต่างโรงเรียนเดินออกมาด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร
.
.
ฉันหยุดมองในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ
สิ่งที่ฉันขยะแขยง....
.
.
"มิอุระจัง~ วันหลังก็มาอีกได้นะจ๊ะ"
ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรำคาญเมื่อครู่ ถูกฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียน
หากนั่นเป็นผู้ชาย....ฉันอาจจะขย้ำให้ตายไปเลยก็ได้ แต่ฉันไม่อยากทำร้ายสัตว์กินพืชเพศเมีย...
"ค่า~"
ยัยมิอุระนั่น ดูท่าว่าจะไม่รู้เรื่องราวอะไรจริงๆซะเลย เดินรับคำพร้อมรอยยิ้มเปรมปรี
ฉันมองดูจนเด็กคนนั้นลับสายตาไป แล้วก้าวเท้าเดินต่อ ภาพนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกสมเพชงั้นหรือ? สักวันถ้าเด็กคนนั้นรู้ว่าคนที่ยิ้มให้เธอ เพิ่งจะนินทาเธอไปหยกๆ เธอจะทำหน้ายังไงกันนะ?
สังคมของสัตว์กินพืช...มีที่ไหนที่ไร้การนินทา?
.
.
"...จะมาทำไม?" ฉันตวัดเสียงอย่างไม่ค่อยพอใจนัก เป็นเขาอีกเช่นเคย ชายผู้มีตาสองสี
"คุณกำลังคิดอะไรอยู่งั้นหรือ?"
"มันก็เรื่องของฉันไม่ใช่รึไง?" ฉันตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
"แต่ยังไงคุณก็ต้องพูดให้ผมฟังอยู่ดีนั่นแหละครับ..." เขายิ้มมุมปากอีกเช่นเคย รอยยิ้มที่น่าโมโหนั่น "...กำลังคิดถึงเรื่องอดีตของตัวเองหรือครับ?"
ฉันยกทอนฟาที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะฟาดลงไปบนใบหน้ายียวนนั่น แต่...ฉันก็ฟาดได้เพียงแค่อากาศ ร่างกายนั้นเลือนลางลงยามที่ฉันสัมผัส
ร่างกายเขาชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง "..คึหึหึ ทำไมชอบคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวล่ะครับ?..."
"อยู่หลายคนมันน่ารำคาญไม่ใช่รึไง...นายเองก็เหมือนกันนั่นแหละ" ฉันย้อน แต่เขา....ยิ้ม
"ผมเป็นแค่ภาพลวงตานี่ครับ"
"แล้วภาพลวงตามันจะมีสังคมไม่ได้รึไง? หรือว่าภาพลวงตาเป็นสัตว์เซลล์เดียว?"
เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง เส้นผมสีน้ำเงินสั่นไหวตามแรงลมเบาๆ "แล้วคุณเป็นสัตว์เซลล์เดียวหรือไงครับ?"
"ปั๊ดโธ่เว้ย! อย่ามายอกย้อนสิ"
"คึหึหึ ต่อให้คุณเป็นสัตว์กินเนื้อ คุณก็ต้องมีสังคมนะครับ ในโลกนี้มีแค่สัตว์เซลล์เดียวเท่านั้นแหละครับ ที่อยู่โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่นน่ะ" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็ไม่ตรึงเครียด
"...ชั้นไปล่ะ..." ฉันกำลังเอี้ยวตัว จะเดินหนีเขาไปเสียดื้อๆ
แต่บางถ้อยคำ ที่พาให้ฉันหยุดเท้า
"...อย่าหนีปัญหาแบบสัตว์กินพืชสิครับ..."
ฉันหันหน้ากลับไปหาผู้ที่เป็นดังภาพลวงตา เขากระตุกยิ้ม...แต่ฉันอยากจะกระตุกทอนฟาในมือใส่หน้าเขา
"...คุณน่ะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งอะไรนักหรอกครับ ความจริงคุณมันก็แค่สัตว์กินพืชดีๆนี่เอง..." เขายังไม่หยุดคำพูด และ...รอยยิ้ม "ก็แค่พวกอ่อนแอที่หนีปัญหาไม่ใช่หรือครับ?"
ฉันแค่นหัวเราะ "...ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะต้องตอบนาย" ฉันจะเดินออกไปอย่างที่ประสงค์ในตอนแรก
"ทรยศ หักหลัก นินทา ใส่ร้าย มันทำให้คุณต้องเกลียดการสุมหัวขนาดนั้นเชียวหรือครับ?" คำถามที่พาให้ฉันหยุดเท้าอีกครั้ง ฉันไม่ใส่ใจที่จะตอบ "...ผมว่าคุณรับความเป็นจริงไม่ได้มากกว่า!"
สิ้นคำของเขา ฉันหันหน้าไปมองทันที
"พวกภาพลวงตาอย่างนาย มันก็ไม่ใช่ความจริงเหมือนกันนั่นแหละ โรคุโด มุคุโร่"
เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ดวงตาสองสีนั่นสะท้อนอะไรออกมา ฉันก็ไม่อาจทราบได้....ก่อนที่เขาจะพูดประโยคซ้ำเดิม ที่ฉันจำได้แล้ว
"ผมน่ะเป็นแค่ภาพลวงตา อีกไม่นาน...ผมก็จะหายไป"
.
.
ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะหายไปตอนไหน เมื่อไร แล้วเขาจะกลับมาอีกหรือไม่ แต่แค่ว่าตอนนี้ฉันยังคงได้ยินเสียงของเขาที่พูดว่า
.
.
"คุณไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ เคียวยะ"
.
.
มันยังดังมาสร้างความรำคาญให้ฉันได้เสมอ พูดย้ำ พูดซ้ำจนน่ารำคาญ
พวกสัตว์กินพืช...ไม่สิ...พวกภาพลวงตา
ไม่รู้ว่ามีอยู่จริง หรือก็แค่การหลอกลวง
THE E.N.D
23.58 [28.06.2008]
Devilz79
Mode: งด Talk
= = = = = = = = = = = = =
อาจจะเป็นฟิคที่อ่านแล้วไม่เข้าใจก็ปล่อยมันไปเถอะนะคะ
ถ้าเคยอ่าน THE EQUATION แล้วเข้าใจ เรื่องนี้ก็น่าจะเข้าใจมั้งคะ
(แต่เรื่องนี้กับเรื่องสมการนั้น อยู่กันคนละคอมมิวนิตี้เลย)
ฝากด้วยละกัน ขอบคุณค่ะ ^^
6918!!!! สุดยอดดดดดดดด อาาาา เรารักคู่นี้~~~
เป็นคู่ที่ได้ใจมากเลยค่ะ ให้ความรู้สึกหลอกลวงดีจัง(แต่จริงๆแล้วแอบรักจริงล่ะซี่มุคุ ฮา)
ชอบประโยคตัวใหญ่ๆตอนสุดท้ายค่ะ หึหึหึ
มุคุจะมาอยู่เป็นเพื่อนสินะคะ ^^
#1 By [Sora] -Mode : รักครอบครัว- on 2008-06-29 00:20