Devilz79 | Easy

Title: Kizuna
Paring: Gamma x Uni
Rate: G
Author: Devilz79
NOTE: เป็นเหตุการณ์ก่อนที่ยูนิจะเจอกับอิคุณท่านป๋าเบียนะคะ (ยศจะเยอะไปไหน? อิ...คุณ...ท่าน...ป๋า?)

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

“องค์หญิง...ผมกำลังทำงานอยู่นะ” เสียงทุ้มของชายอายุมากวัยกว่าเด็กหญิงตัวเล็กที่วิ่งวนไปรอบๆอย่างไม่กลัวว่าชายผู้นั่นจะคิดโมโหอะไรขึ้นมา

ถึงคิด...แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรหรอกน้า~

“องค์หญิง...!!” คล้ายจะตวาด แต่ก็ไม่เต็มเสียงเท่าไรนัก เพราะเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสที่ส่งผ่านมา อดใจอ่อนไม่ได้

ทำไมมาเฟียจะต้องมาเป็นพี่เลี้ยงองค์หญิงตัวน้อยๆด้วยนะเนี่ย!? ชายหนุ่มคิดแต่เพียงในใจ เพราะว่าเขาก็เข้าใจถึงสถานะขององค์หญิงผู้นี้ดี ในใจองค์หญิงก็คงคิดว่า ทำไมเด็กอย่างเธอจะต้องมาเป็นมาเฟียบอสด้วยนะ?

“คิกๆ...แกมม่าขมวดคิ้วมากๆหน้าแก่เร็วน้า~” เสียงใสดังเย้าแหย่คนที่ทำคิ้วขมวด นิ้วเล็กจิ้มแก้มผอมหยอกล้อ

“องค์หญิง ขอผมทำงานก่อนได้มั้ยเนี่ย?” หันหน้าไปขอร้องคนที่ยืนเทียบไหล่ตนเองที่นั่งบนพื้นสนามหญ้า แต่ดูท่าว่าคนโดนขอร้องไม่ได้เห็นใจกันสักนิด เด็กน้อยพองลมในแก้มแล้ววิ่งวนไปมา ส่งเสียงหัวเราะร่าเริง

“ถ้าเกิดรอแกมม่าทำงานเสร็จ ฉันก็คงจะต้องแต่งงานไปแล้วแน่ๆเลย” หยุดแล้วพูดกับคนตรงหน้า ราวกับว่าแกมม่านั้นเป็นเด็กตัวเล็กๆ “...แกมม่าน่ะ บ้าทำแต่งาน”

คนบ้าทำงานส่ายหัวนิดๆ “ทำทั้งหมดเพื่อแฟมิลี่นะ...” ว่าแล้วก็จดจ้องไปกับหน้าจอโน้ตบุ๊คส่วนตัวต่อ ถึงแม้ในใจจะแอบหงุดหงิดกับคำว่า ‘แต่งงาน’ ขององค์หญิงก็เถอะ

“บู่...แกมม่าก็ชอบอ้างแบบเนี้ย” ปากเล็กบู้บี้ ยื่นหน้าเข้ามาจนเกือบจะประชิดกับผู้ที่สนใจแต่ตัวหนังสือในจอคอมพิวเตอร์ “อะไรๆก็เพื่อแฟมิลี่ ไม่เห็นแกมม่าจะทำอะไรเพื่อชั้นเลย...”

“องค์หญิง...ทุกอย่างที่ผมทำไปก็เพื่อองค์หญิงทั้งนั้นนะ” แล้วมันก็เป็นประโยคเดิมๆที่ชายหนุ่มตอบเด็กหญิง ยามประโยคตัดพ้อนั้นถูกส่งออกมาวันละนับครั้งไม่ถ้วน

“อีกล่ะ...แกมม่าเปลี่ยนประโยคมั่งก็ได้นะ” มือเล็กจับหมับเข้าที่หน้าของผู้มากวัยกว่าตน แล้วรั้งเข้าหาตัวเอง

“ฮะ...เฮ้ย!! องค์หญิง...” แกมม่ายื้อหน้ากลับ เมื่อปลายจมูกของตัวเองเกือบจะฝังไปยังจมูกเล็กๆตรงหน้า “อย่าทำแบบนี้สิ...” ดุออกมา หน้าตาจริงจัง

คนโดนดุไม่สลด แต่กลับยิ้มอย่างครุ่นคิด “ฉันก็แค่อยากให้แกมม่ายิ้มบ้าง...ทำยังไงดีน้า~”

ชายผมทองเกาหัวตัวเองแกรกๆ ไม่ว่าจะพยายามดุยังไงก็ไม่เคยสำเร็จเลยนะ “ก็ปล่อยให้ผมทำงานให้เสร็จนั่นแหละ...” ไม่ว่าเปล่า ยังคงจดจ้องกับงานไม่ยอมละสายตาให้เสียเวลาไปอีก ตั้งแต่ที่บอสไป...เขาเองก็ต้องแบกรับหน้าที่เกือบทุกอย่าง จนเรียกว่าผู้สำเร็จราชการแทนคงจะไม่ผิด

“เอ๊...ก็บอกแล้วไง ว่าถ้าฉันรอแกมม่าทำงานเสร็จ ฉันก็คงได้แต่งงานไปก่อนนั่นแหละ”

“งั้นองค์หญิงก็อย่าแต่งงานสิ”

“เอ๊า! เธออยากให้ฉันขึ้นคานเหรอ?” องค์หญิงตัวน้อยว่าเสียงลั่น

“ผมรับผิดชอบคุณได้น่า...อึ๊!!” ตาเรียวเบิกโตก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง จ้องดูปฏิกิริยาของคนที่อยู่ตรงหน้า ที่ตอนนี้ยังคงทำตาบ้องแบ้ว เอียงคอเหมือนกับว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี๊เป็นเรื่องธรรมดา

ริมฝีปากบางวาดยิ้มกว้าง “ขอให้จริงเถอะนะ แกมม่า~” เสียงใสเอ่ยออกมาก่อนที่หันหลังแล้ววิ่งไปทางปราสาทหลังโตที่ตั้งตระหง่านต้อนรับองค์หญิงตัวน้อยๆ

“องค์หญิง...!!” รั้งไว้ไม่ทันเสียแล้ว “บ้าเอ๊ย...ฉันพูดอะไรไปบ้างเนี่ย?” ตอนแรกก็คิดว่าแค่พูดเองในใจ ถึงว่าทำไมเหมือนมันได้ยินเสียงตัวเองนะ...โธ่เอ๊ยย!

.
.

“โอคาเอริ...” เสียงใสดังก้องเพราะผนังปราสาท พาให้ชายผมทองทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำหน้ายังไงดี “แกมม่าๆ โอคาเอรินะ...”

เจ้าของชื่อเดินผ่านประตู แล้วพยักหน้ารับกับคำเอ่ยต้อนรับขององค์หญิงตัวน้อย “โอคาเอริก็โอคาเอริ...” ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กคนนี้ไปร่ำเรียนภาษาญี่ปุ่นมาจากไหนกัน

“แกมม่าทำงานเสร็จแล้วใช่มั้ย?” ถามออกมาหน้าตาร่าเริง ถ้าอีกฝ่ายตอบว่าใช่ นั่นก็หมายความว่าเธอกำลังจะได้เล่นแล้ว

“ถ้าตอบว่ายังล่ะ?”

“ชิ!” องค์หญิงน้อยจิ๊ปากอย่างขัดใจ “งั้นก็ทำไปจนแก่ตายเลย...ชั้นน่ะจะหนีแกมม่าไปแน่ๆ” ไม่เพียงแค่พูด แต่เท้าเล็กยังทำท่าจะเดินหนีคนตัวสูงกว่าไปอีก

แกมม่าน่ะไม่เข้าใจชั้นเลยนะ...ชั้นก็น้อยใจเป็นเหมือนกัน
สนใจแต่งาน...ไม่เคยสนใจชั้นเลย

“องค์หญิง...” ลากเสียงยาวเรียกคนที่เดินออกไป แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเหมือนทุกครั้ง “องค์หญิง...หยุดก่อนสิ!” ก้าวเท้ายาวเดินตามหลังคนขาสั้นกว่า

“แกมม่าก็ทำงานไปสิ ไม่เห็นจะต้องสนใจชั้นเลย”

“โธ่...องค์หญิง” แกมม่าจะคว้าแขนคนที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กข้างหน้าจะรู้ใจไปซะเกือบทุกอย่าง หลบแขนได้อย่างดีจนน่าหมั่นไส้...

เธออ่านใจชั้นไม่ออกรึไง? ว่าตอนนี้ชั้นกำลังคิดอะไรอยู่...

“องค์หญิง!!” คราวนี้เอื้อมมือเข้าไปล็อคไหล่คนตัวเล็กไม่ให้หลุดหรือเดินหนีไปไหน ก่อนจะช้อนตัวขึ้นมาให้อยู่ในอ้อมกอด

“ฮึ! มาอุ้มชั้นไว้แบบนี้ไม่เสียเวลาทำงานเหรอ?” ประชดออกมา ตากลมโตแฝงแววขุ่นเคืองไม่มากก็น้อย

แกมม่าฉีกยิ้มกว้าง “ก็กำลังทำงานอยู่ไง...”

“เห?”

“ก็บอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบองค์หญิงเอง...เด็กดื้อแบบนี้ มีแค่ผมคนเดียวล่ะมั้งที่ทนได้น่ะ” ยกมือดึงจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว “...ยูนิจัง~”

ตากลมเบิกโตขึ้นกว่าเดิม “แกมม่า...”

“ครับ องค์หญิง?” แสร้งทำหน้าตายให้อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล่น

แล้วเสียงอุ๊กก็ดังขึ้นมาแทบจะทันทีที่แกมม่าพูดจบ มือเล็กฟาดลงไปบนอกหนาอย่างหมั่นไส้ “พูดอะไรแล้วอย่าคืนคำล่ะ ไม่งั้นชั้นจะหนีแกมม่าไปจริงๆด้วย”

“ผมไม่ปล่อยให้มีวันนั้นหรอก องค์หญิง”

.
.

เวลาผ่านไป คำสัญญายังคงอยู่
แต่ผู้ที่ถือคำสัญญากลับแปรเปลี่ยน
....
ไม่มีใครล่วงรู้อนาคตได้ว่ามันจะเป็นเช่นไร
ใครสุข ใครทุกข์ ใครหายไป หรือ...ใครเข้ามา

THE E.N.D
21.14 [15 June 2008]

Devilz79: นอมอลเรื่องแรก...รักแกมม่าจนแทบทุบโต๊ะ (?) โอ้ยยย ออฟฟิศเชียลอาจารย์ตอนที่ 197 พาไอ้ฟาร์มอยากโฮกมากมากมาย นับวันคู่นี้จะยิ่งคะแนนพุ่งขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องนี้แต่งด้วยความอยากล้วนๆ ไม่มีพล็อตแต่อย่างใด - -“ คืออยากอ่าน แต่หาอ่านไม่ได้ T T น่าสงสารเนอะ...ใครที่ชอบคู่นี้ก็แต่งเถอะค่ะ...ไอ้ฟาร์มมันวอนท์เท็ตอย่างรุนแรง ฮ่าๆๆ

ปล. Happy Birthday คุณป๊ะป๋า อิเอมิทซึน้า~ (ค้นโดป๋าขึ้นมาอ่าน อา~ ฮายาโตะน่าร๊ากกกกก *??*)