Devilz79 | 2010

CTRL+F5

1
เป็นอันรู้กันนะคะ

ถ้าใครยังเห็นธีมอีเย็นอยู่ล่ะก็ กดโลด (จากโสรยากลายเป็นอีเย็น ไม่ทันข้ามเดือน =[]=) ธีมอีเย็นนี่คือเห็นหน้าโกคุเทระฮายาโตะ เป็นธีมสีน้ำตาล...นะคะ ที่มันเขียนว่า Prisoner of Love น่ะค่ะ...ถ้ายังเห็นอยู่ก็ Ctrl+F5

//แต่ถ้าใครยังเห็นเป็นผู้ชายหน้าตาดี เหมาะแก่การเป็นสามีของประชาชีทั่วไปก็ Ctrl+F5 ด้วยค่ะ 

แสบตามั้ย? ถ้าแสบ...อนุญาตให้ไปหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาใส่ค่ะ

.
.

เห็นธีมสีส้ม สดใสวิบวับกันแล้วใช่มั้ยคะ? อย่าเพิ่งทำท่าอยากจะปิดอย่างน๊านนนน... 

ชื่อธีม... จะส้มไปไหน?
นั่งทำไปต้องขยี้ตาไปพลาง อะไรมันจะส้มปานนี้วะ? (แกถามใคร??) 55 แต่ด้วยความที่เราเป็นคนชอบสีส้มไง ชอบมากมาย ยิ่งคู่กับสีเขียวมะนาวด้วยแล้ว โอ้ววว...สะใจจอร์ช!!

ไม่เข้าใจว่ามันดูดีกว่าธีมที่แล้วตรงไหน ?? ถ้าธีมแบบนี้นะ ชอบเวอร์พิงกี้ซากุระมากกว่า สีมันสบายตามากกว่า แต่เราก็แค่อยากลองทำหลายๆแบบดูก็เท่านั้นแหละ 

ก็ธีมนี้...เราตั้งใจทำนะ *ทำตาวิ้งๆ* ถึงจะออกมาอย่างงี้ก็เถอะ - -* กร๊ากกกกกก นับวันยิ่งทำธีมจะยิ่งมีแต่ความเสื่อม ชีวิตข้าพเจ้า T-T เอาเป็นว่าจะพยายามพัฒนาตัวเองให้ได้มากกว่านี้ 

อยากลงฟิค XS ใจจะขาด~ แต่ไม่มีอะไรจะลง อยากแต่งไง เอิ๊กกกกก ลงฟิค 1859 ไปก่อนดีกว่า

Title: Matte ..
Paring: 1859
Rate: PG (??)
Author: Devilz79

Note: คาแรกเตอร์ของคุณฮิหลุดในช่วงหลังๆนะคะ 55 + มันเกิดขึ้นเพราะสปอยล์ตอนที่ 175 เล่าคร่าวๆตรงนี้นะ คือว่าในขณะที่ทุกคนนอนกันอยู่ก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง เลยเดินออกมาดู แล้วก็พบกับฮิบาริและเจ้าอุริ (แมวของโกคุ) ท่านฮิแกหิ้วเจ้าอุริมา...แล้วก็อะไรสักอย่างนี่แหละ โกคุก็เลยบอกว่า "แล้วหนี้ครั้งนี้จะใช้คืนให้" ... ท่านฮิก็เลยบอกว่า "จะรอ แต่ไม่คาดหวังนะ โกคุเทระ ฮายาโตะ"

..
.

.....จะรอ แต่ไม่คาดหวังนะ โกคุเทระ ฮายาโตะ...

...ประสาท...
...ประสาทที่สุด...
...ไอ้บ้าเคียวยะ!!!...

“มีอะไร?” ‘ไอ้บ้าเคียวยะ’ เปิดประตูออกมา ก่อนจะหรี่ตามองคนที่มาบุกรุกยามวิกาล ทอนฟาที่แขนลดลงจนอยู่ข้างๆตัว “ไอ้เจ้าอุริของนายก็กวนชั้นพอแล้วนะ” พูดออกมาโดยไม่ใส่ใจสีหน้าคนฟัง

“อย่ามาว่าอุรินะ!!” เถียงออกมาเสียงเขียว เจ้าอุริของเขาน่ารักที่สุด ออกจะเชื่อง (??) เฮอะ!! “ชั้นจะมาถามว่านายหมายความว่ายังไง”

“อะไร?” ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ มือยาวลากคนตัวเล็กเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูเช่นเดิม

“ก็ไอ้จะรอ แต่ไม่คาดหวังไง!! หมายความว่ายังไงฮะ” ฮายาโตะกอดอก จ้องหน้าคนตัวสูงที่ยิ้มคล้ายเยาะ “อย่ามายิ้มแบบนั้นนะ!! บอกมาว่าหมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความอย่างที่พูด ทำไม?” ตอบกลับเสียงเรียบ ดวงตาเรียวคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมๆของอีกฝ่าย ...นายน่ะ ไม่ว่าจะตอนไหนก็ดูใสซื่อตลอดเลยนะ ฮายาโตะ...

โกคุเทระขบฟันกรอด ก็เพราะไม่เข้าใจความหมายไม่ใช่รึไง ถึงถ่อมาถามน่ะ!! ไอ้บ้าเคียวยะ!!!!

“จะให้อธิบายรึไง?” เคียวยะถามกลับ แววตากรุ้มกริ่มจนคนโดนถามคิดอยากจะกลับห้องตัวเองเสียดื้อๆ “ชั้นว่านายชดใช้หนี้เมื่อกี๊นี้ไม่ดีกว่ารึไง?” ย่างสาม สี่ ห้า หก จะกี่ขุมเข้ามาก็เถอะ แต่ตอนนี้เซนส์ของโกคุเทระบอกว่าตัวเองชักไม่ค่อยปลอดภัยแล้ว

“ยะ...ยังไม่ถึงเวลานั้นซะหน่อย” ปฏิเสธเสียงสั่น เมื่อมือเรียวของอีกฝ่ายไล้บนใบหน้าช้าๆ “ฮิ...บะ...ยะ...อย่า...” ยกมือทาบอกแกร่ง ที่มือไม่ค่อยจะอยู่สุขแล้ว

“ลืมชื่อชั้นไปแล้วรึไง ฮายาโตะ” กระซิบแผ่วข้างๆหูคนที่เริ่มจะละลายทีละนิด

“...เคียวยะ....ปล่อยชั้น”

เคียวยะผละตัวออกมาแล้วหัวเราะเบาๆ “นายน่ะ...ยังไงก็ดูเป็นเด็กๆตลอดเวลาเลยนะ ฮายาโตะ” มือเรียวยังคงไล้หน้าเนียนเรื่อยๆ “ไม่ว่าจะอีกสิบปี หรือจะกี่ปี...” ทอดแววตาอ่อนโยนฉบับที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนให้คนตรงหน้า

“ชั้นไม่ได้แก่เหมือนนายซะหน่อย เฮอะ!!!” เมื่อรอดพ้นจากการกระทำอุกอาจแล้ว โกคุเทระก็เหมือนจะเริ่มมีปากมีเสียงได้อีกครั้ง

“หึ...ก็ชอบคนแก่กว่าไม่ใช่รึไง” ถามแล้วกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมา เป็นเพราะรู้คำตอบในใจของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“ประสาท...” ว่าใส่ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าจะกลับห้องนอนตัวเอง เกือบลืมความประสงค์ในตอนแรกซะแล้ว เฮอะ!! ในเมื่อไม่ได้คำตอบ จะอยู่ไปเพื่ออะไรเล่า!!

แขนยาวของฮิบาริยกขึ้นมาขวางประตูเอาไว้ “เข้ามาแล้ว คิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆรึไง...ฮายาโตะ” น้ำเสียงและการกระทำที่พาอีกฝ่ายตาโตด้วยความตกใจ “ออกไปง่ายๆ ก็ไม่ใช่ชั้นสิ”

ร่างบางเบ้หน้าไปมา “แล้วจะเอาอะไรอีก พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่จะต้องทำนะ” เอาเรื่องพรุ่งนี้ขึ้นมาอ้าง บางที...ก็แค่บางที เจ้านี่อาจจะยอมปล่อยตัวเขาไปก็ได้ “นายมันเก่งนี่...ยังไงก็ไม่ยอมร่วมทีมกับรุ่นที่สิบใช่มั้ยล่ะ ฮึ!!” สะบัดเสียงใส่เชิงหงุดหงิด

ไอ้บ้าเคียวยะ...เก่งแล้วเสือกหยิ่ง เชอะ!!!

“ชั้นไม่ชอบการสุมหัว” ตอบคำถามที่ไม่ได้ถาม (??) “...พวกสัตว์กินพืชที่อ่อนปวกเปียก...ยังไงก็ไม่ร่วมด้วยอยู่แล้ว” ตอบเสียงเย็นชา ที่พาให้มือบางผลักเข้าที่หน้าอก

“ถ้าไม่ชอบก็ปล่อยชั้นออกไปสิ!! ยังไง...ชั้นมันก็สัตว์กินพืชที่อ่อนปวกเปียกอะไรนั่นไม่ใช่รึไง” ก็...แค่หาเรื่องให้เคียวยะปล่อยเขาไปแค่นั้น กลัวกับการที่จะต้องอยู่กับมันสองคนทั้งคืน

ฮิบาริยิ้มมุมปาก “ไม่ใช่ไม่ชอบสัตว์กินพืช แต่เกลียดการสุมหัว...”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ!!” เถียงออกมาไม่ลดละ

“เด็ก...” ฮิบาริพึมพำอะไรออกมา “มานี่” ว่าพลางดึงแขนร่างบางให้นั่งลงข้างโต๊ะโคทัตสึ

“อะไร...?” ถามแล้วมองไปรอบๆตัว ห้องหมอนี่นี่เป็นแบบญี่ปุ่นขนานแท้เลยนะเนี่ย “อะ...แล้วจะไปไหน?” ถามอีกฝ่ายที่เดินลึกเข้าไปอีก

“ยุ่งน่า...” นั่นคือคำตอบที่ได้รับกลับมา

...ไอ้เคียวยะบ้า!! บ้าจริงๆ...
...ขอปาไดนาไมต์ใส่สักรอบสองรอบได้มั้ยเนี่ย!!...

ฮิบาริเดินออกมาพร้อมหมอนอิงใบเล็ก “เอ้า เอาไป” โยนให้อีกฝ่ายรับแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “ถ้ากังวลเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้ล่ะ ก็ไม่ต้อง...” ยกมือวางบนผมสีเงินอย่างอ่อนโยน

“ดมนี่ซะ แล้วนายจะผ่อนคลายเองนะ” ยกหมอนใบเล็กเมื่อครู่ให้เท่าระดับจมูกของร่างบาง ก็แค่หมอนใบชาที่ทำให้ผ่อนคลายความเครียดเท่านั้นแหละ

“เคียวยะ...”

ฮิบาริยิ้มอ่อนโยนออกมา “แล้วไม่ต้องห่วงว่าพวกนายจะแพ้ ถึงชั้นจะไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับนาย แต่ยังไง...โรงเรียนนามิโมริจำเป็นจะต้องมีพวกนายอยู่ เข้าใจมั้ย?” น้ำเสียงที่ดังออกมา ไม่ใช่เย็นชาแบบเมื่อก่อน แต่ก็ไม่ได้แสดงความอ่อนโยนมาชัดเจน

ร่างบางพยักหน้ารับคำ ก่อนที่บรรยากาศจะเงียบลง แม้ไม่มีเสียงพูดจา แต่ก็ไร้ซึ่งความอึดอัด

“นี่ ฮายาโตะ...ขอกอดหน่อยได้มั้ย?”

โกคุเทระหันหน้าไปสบตากับคนข้างๆ ความรู้สึกแปลกๆที่มันมวนอยู่ในท้อง บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคืออะไร แต่กับแววตาของเคียวยะตอนนี้แล้ว...รู้สึกเหมือนหัวใจมันจะเต้นแรงแฮะ

“ถือว่าชดใช้หนี้เมื่อกี๊ก็แล้วกันนะ” นัยน์ตาสีดำจ้องลึกลงไปข้างในสีมรกต แขนยาวโอบรอบตัวร่างบางเอาไว้ ซุกหน้าลงในเส้นผมสีเงิน “ทำไมในตอนนั้นฉันถึงชอบนายได้นะ...”

“คะ...ใครจะไปรู้นายเล่า!!” คนที่ตอนนี้หน้าแดงตอกกลับกับคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ

ฮิบาริหัวเราะออกมาก่อนจะพูดต่อ “นายยังเหมือนเดิมเลยนะ ฮายาโตะ...ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย”

“ก็นี่มันตัวฉันในสิบปีที่แล้วนี่หว่า” ก้มหน้าเถียง ไม่สนใจผู้ที่อมยิ้มเบื้องหลัง “แต่...ถ้าสมมติว่าฉันกลับไปในสิบปีที่แล้ว ฉันจะได้กอดนายแบบนี้มั้ย?” ถามพลางเกาะกุมแขนอีกฝ่ายแน่น

ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย...ในตอนนี้ของสิบปีที่แล้ว
...เขาเคยได้รับมันมั้ยนะ?...

“ใครจะไปรู้...” ตอบกลับเสียงเบา สูดกลิ่นหอมจากเส้นไหมสีเงิน “ตอนนี้ชั้นอยากจะหลับจังเลย ง่วงแฮะ” เปลี่ยนโพซิชั่นของใบหน้ามาเกยบ่าคนที่เกาะแขนตัวเองแน่น

“ก็หลับไปสิ” เสียงใสเปรยออกมา ในใจเต้นแรง...กับกลิ่นหอมของเคียวยะ

นอนหลับ...บนไหล่ของชั้นคนเดียวเท่านั้นนะ
......เคียวยะ

จมูกรั้นเกลี่ยแก้มใสไปมา “สิบปีที่แล้วนายอาจจะไม่ได้ยิน แต่ฉันอยากให้นายในสิบปีที่แล้วรู้ไว้...” เสียงเข้มหยุดครู่หนึ่ง “ฮายาโตะ...ฉันรักนายนะ”

“ฮื่อ...” ร่างบางรับคำเบาๆในลำคอ หัวใจที่เต้นแรงกลับแผ่วเบากลายเป็นปกติ ความสงบที่เกิดจากคำพูดคำเดียวของเคียวยะ ไร้ความตรึงเครียดในเรื่องของวันพรุ่งนี้...แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ

ชั้นก็รักนาย...นายเอง ก็รักชั้นแค่คนเดียวเท่านั้นนะ
.....เคียวยะ

มือหนารัดตัวบางแน่นขึ้น ปลายจมูกซุกเข้าซอกคอขาว “ถึงชั้นจะไม่ร่วมทีมกับซาวาดะ แต่ชั้น...จะปกป้องนายเอง ฮายาโตะ” เสียงกลืนน้ำลายที่ดูจะฝืดคอ แต่คนพูดพูดด้วยเสียงมั่นคง

“เคียวยะ...” เอ่ยชื่อออกมาเบาๆ แต่กลับดังในหูของคนฟัง “ขอบคุณ” ถึงจะช่วยเหลือตัวเองได้ ถึงจะบอกว่าเป็นมือขวาของรุ่นที่สิบ แต่ที่ยืนมาได้ถึงตรงนี้...ก็เพราะคนคนนี้

...ฮิบาริ เคียวยะ...

“มานี่!!!!” ร่างสูงกระชากโกคุเทระที่กำลังเคลิบเคลิ้มให้ยืนขึ้น “กลับไปที่ห้องซะ!!” ลากแขนเล็กให้ไปที่ประตูก่อนจะผลักออกไป

“เฮ้ย....!!!!” ทุกอย่างมันรวดเร็วจนแทบร้องออกมาไม่ทัน “อะไรของนาย เคียวยะ?” กระพริบตาถี่ๆอย่างสงสัย

“อยากจะช่วยรุ่นที่สิบของนาย ก็รีบกลับไปที่ห้องซะ!!!” สั่งเสียงเข้ม ก่อนจะเลื่อนปิดประตูดัง ‘ปัง’ ทิ้งความสงสัยให้คนที่อยู่ข้างนอก

...ถ้านายอยู่ที่นี่ นายจะต้องเจ็บตัวเป็นคนแรก...
...ไม่มีทาง ฮายาโตะ ชั้นจะไม่ปล่อยให้นายเป็นแบบนั้น...

...นายจะต้องปลอดภัย...
...โกคุเทระ ฮายาโตะ...

“อะไรของไอ้บ้านี่วะ” ขยี้หัวตัวเองด้วยความงง แล้วเปิดประตูห้องนอนไปอย่างหงุดหงิดเล็กๆ มาพูดให้ดีใจแล้วก็ไล่กันเนี่ยนะ เคียวยะ...ชั้นตามอารมณ์คุณแกไม่ทันจริงๆ

บึ้ม !!!

“เพราะอ่อนแอ ถึงได้สุมหัว....”

เพราะนายไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น...
...ฉันถึงอยากปกป้องนาย และไว้ใจให้นายไปปกป้องพวกนั้น

....นายจะต้องรอดกลับมา เพื่ออีกสิบปีข้างหน้า
เพื่อปัจจุบัน และ...เพื่อชั้น...

...โกคุเทระ ฮายาโตะ...

THE E.N.D
20.32 [23 เมษายน 2551]

* อ่านต่อได้ตามฉบับ Comic เน้อ...ตอนที่ 175 คึหึหึ -- ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฉบับคอมมิคตัดไปที่พวกโชจังอ่ะนะ

Devilz79 Talked: 1859 เรื่องแรกในชีวิต โฮวววว TAT ภูมิใจอ่ะ ดูจากวันที่แต่งแล้ว...เออ นานแฮะ - - มันเป็นอะไรที่เกิดจากคำพูดธรรมดาๆ ที่ท่านฮิแกก็ควรจะพูดใช่มั้ย? แต่...แต่อะไร? คนอ่านอย่างไอ้นี่ คำว่าธรรมดาไม่มีอยู่ในหัว = = กร๊ากกกก ... เอาเป็นว่าชอบไม่ชอบก็บอกกันได้เน้อ... เรา้เข้าใจว่าคู่นี้แรร์และหาคนปลื้มได้ยาก

//เจอคนปลื้มคนนึงนี่นั่งน้ำตาเล็ดไปค่อนวัน ซึ้งค่ะซึ้ง

จะรอ...แต่ไม่คาดหวังค่ะ กร๊ากกกกกกกกกก...