[SF] xxx Kind of Prince xxx =B59=

posted on 06 Apr 2008 15:51 by devilz79 in FICTIONs, REBORN

Title: xxx Kind of Prince xxx
Pairing: Bel x Hayatii [B59]
BGM: รักเธอปานจะดม (ปานไหนเนี่ย?) - อ้น ศรีพรรณ

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

22nd December 20xx

เสียงผิวปากลั้นลา~ ของเจ้าชายวิปลาสเล่นเอาคนที่นั่งล้อมวงอยู่มองหน้ากันอย่างไม่เชื่อถือ แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แม้แต่ป๋าแสนศักดิ์ผู้เปรียบดังพระราชายังหวั่นๆในใจ

"วันนี้เจ้าชายใจดี~" แม้เจ้าตัวจะประกาศออกมาเยี่ยงนั้น แต่คนที่อยู่รอบๆเล่า จะเชื่อใจได้ฤๅ? มาม่อนผู้ที่เหมือนจะอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเจ้าชายมากที่สุดยอมเป็นหน่วยท้าตายเข้าไปถาม

"ทำไมถึงใจดี...ล่ะ?"

เบลไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยิ้มโชว์ฟันขาวไม่ยอมแพ้พรีเซนต์เตอร์สาวสวยยาสีฟันคอนเกตอัลตราเมต (!?) คนตัวเพรียวลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วยังกระโดดดึ๋งๆออกไป "เดี๋ยวเจ้าชายกลับมา ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าชายน้า~" ยังมีหน้ามาโบกมือแล้วส่งจูบอีก

ใครห่วงแก๊!!!!!!!!!!!!!!?????
เหล่าสมาชิกที่นั่งหน้าสลอนแอบกรีดร้องในใจ
ไม่ห่วงไอ้เจ้าชายวิปริตนี่หรอก แต่ห่วงไอ้คนที่ต้องเผชิญหน้ากับไอ้เจ้าชายต่างหาก

"อ๊ะ..." อยู่ๆ น้องม่อนก็ร้องออกมาเหมือนคนนึกอะไรออก

"อะไร?" สควอลโล่หันขวับไปถาม ยังไงก็จะได้ตั้งรับกับไอ้เจ้าชายถูกไง

มาม่อนยิ้มหน้าเลือด (!?) "อยากรู้...ก็จ่ายมาสิ" แบมือแล้วยังกระดิกเท้าดิกๆ กวนติง แต่การกระทำนั้นก็ต้องหยุดลงเมื่อรังสีการฆ่าฟันออกมาจากหัวบอสทันที "ก็วันนี้......." ทุกคนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ยกเว้นบอสผู้นั่งเก๊ก แต่ในใจก็อยากรู้น่ะน่าาาา...

"วันเกิดเบลไง!"

xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx

"...เลือด? มีด? ลวด? อะไรวะ..." มือบางขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ไอ้หัวที่เป็นปลาหมึก ก็ยิ่งกระเจิงเข้าไปใหญ่ คนตัวขาวลากเท้าแกรกๆผ่านร้านเค้ก ร้านชอปเล็กๆ "...ไอ้เจ้าชายเวรเอ๊ยยยย!!!"

.
.

เมื่อ 2 วันก่อน

"นี่...ไดนาไมต์ อีกสองวันวันเกิดเจ้าชาย หาของขวัญให้เจ้าชายด้วย" เสียงรั้นที่อยู่ๆก็สั่งขึ้นมาในระหว่างที่กำลังเล่น (!?) กันอยู่ สภาพสะบักสะบอมของโกคุเทระที่เกิดจากฝีมือเจ้าชายนั่นแล เงยหน้าขึ้นมามองคนสั่ง

"ทำไมชั้นต้องหาให้แกด้วยวะ!!" ว่าแล้วก็เฟี้ยงระเบิดลงไปอีกเซท แต่ระดับเจ้าชายน่ะ อัจฉริยะ ไดนาไมต์ทำอะไรเจ้าชายไม่ได้หรอก ชิชิชิ!!

"กล้าขัดคำสั่งเจ้าชายรึไง ชิชิชิ!!" นอกจากมันจะไม่ตอบคำถามแล้ว มันยังบังคับชาวบ้านอีกด้วย ริมฝีปากที่เหยียดเมื่อกี๊กลายเป็นยิ้มกว้างท้าลม "ถ้าเจ้าชายไม่ได้รับของขวัญจากไดนาไมต์ ก็คอยดูเถอะ..."

"แกจะทำไม!?"

เสียงหัวเราะสยองดังขึ้นมา เล่นเอาโกคุเราถึงกับขนลุกเกรียว "ก็ลองไม่หามาสิ จะได้รู้ไงว่าเจ้าชายจะทำยังไง"

.
.

ไม่ใช่ว่ากลัวหรอกนะ แต่มันก็อดจะหวั่นๆไม่ได้นั่นแหละ
ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าชายเบลบ้านั่นจะมาไม้ไหนอีก

แต่ตอนนี้...ที่มันเป็นปัญหาก็คือ
จะเอาอะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้มันล่ะ?

นี่ก็เดินขาลากหาให้มันมาสองวันแล้ว ไอ้ครั้นจะบากหน้าไปให้คนอื่นช่วยก็ไม่กล้า โว้ยยย !!!! ไอ้เจ้าชายประสาทหลอนเอ๊ยย หาเรื่องลำบากมาใส่หัวคนอื่นได้อีกนะ

"โกคุเทระ!!!" เสียงนุ่มๆ แต่ฟังดูหลอนในใจโกคุอย่างบอกไม่ถูก "นายจะไปไหนน่ะ?" ไอ้เจ้าของเสียงมันก็ดันเดินมาดักหน้าเขาซะอย่างงั้น

...ไอ้บ้าเบสบอลลลลล!!!!!!...

"เรื่องของชั้น!!" สะบัดเสียงใส่แล้วเดินเบี่ยงคนตัวสูงออกไป จะให้มันรู้ได้ไง ว่าออกมาเดินหาของขวัญให้ไอ้หัวทองอยู่ ขืนมันเอาไปบอกรุ่นที่สิบ เขาต้องเผชิญหน้ากับความอัปยศแน่นอน (!?)

"นี่...เดี๋ยวสิ" ด้วยสัญชาตญาณ (อะไร?) ของยามะโมโตะ ทำให้มือหนารั้งแขนเล็กๆของโกคุเอาไว้ คนอารมณ์ดียิ้มแหยออกมาเมื่อเห็นสัญญาณใกล้ตายของตัวเอง แค่เห็นหน้าโกคุแบบนั้น เหมือนมองไม่เห็นเงาหัวตัวเอง

"ก็แค่ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วย จะได้ช่วยๆกันไง" แก้ตัวไปอย่างเนียนๆ แต่โกคุก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก (//กรี๊ดดดดด โดนแม่ยก 8059 กระทืบ) ตอนนี้ที่ควรจะใส่ใจก็คือ ถ้าไม่มีของขวัญให้ไอ้เจ้าชาย อาจจะเป็นเขาเองที่ไม่มีเงาหัวให้เห็น

"ไม่มีให้ช่วยว้อย!! ชั้น-ไม่-ว่าง" เน้นคำอย่างชัดเจน ก่อนจะเดินงุดๆออกไป ถ้าเจ้านั่นรู้ รุ่นที่สิบอาจจะต้องรู้ด้วย ไม่ได้ๆๆ เป็นอย่างนั้นไม่ได้น้าาา~ แต่...ถ้าเป็นเจ้านั่น อาจจะมีหัวในการเลือกของขวัญก็ได้นี่หน่า (โกคุเริ่มหยุดเท้า แอบเหล่ตามองมาที่ยามะที่ยังยืนอยู่ที่เดิม)

เมื่อมองกลับไป ก็พบกับสายตาที่บอกว่า
~ฉันยังยืนที่เดิม เฝ้าคอยมองดูเธอเสมอไป~ (หลงมาได้ยังไง....เพลงนี้หลงเข้ามาในฟิคเรื่องนี้ได้ยังไง!????)

"เอ่อ..." โกคุเทระคุงที่เดินย้อนกลับไปยังยามะที่ยิ้มหน้าบาน "ฉันคิดว่าแกมีเซนต์พอที่จะช่วยฉันเลือกของขวัญได้นะ" สารภาพหน้าแดงๆ ก็มันน่าอายไม่ใช่รึไงเล่า!!!!! ฮึ่ย...แล้วไอ้บ้าเบสบอลยังมายิ้มแบบนั้นอีก

"ของขวัญ?" ทวนคำอย่างงงๆ

...แกคิดจะหลอกถามใช่มั้ยว่าเป็นของขวัญอะไร หึ ชั้นไม่บอกแกหรอกเฟร้ยย... ความในใจของโกคุ
ไอ้หน้าเนียนๆของแกมันใช้ไม่ได้ผลตอนนี้หรอกเฟร้ยยย

"อ๋อ ของขวัญวันคริสมาสต์น่ะเหรอ? โกคุเทระนี่รีบร้อนจังเลยน้า" แล้วยามะก็เริ่มพูดเองเออเอง เข้าใจเองอยู่คนเดียว หนำซ้ำยังถือวิสาสะกอดคอคนที่ยื่นมือมาให้เขาช่วยเหลือ "อีกตั้งสามวัน จะรีบเลือกไปให้ใครน้าา?"

xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx

"วันนี้เจ้าชายใจดี...เจ้าชายจะรอไดนาไมต์~~" เบลที่มานั่งกระดิกเท้าตากแอร์เย็นๆในร้านเค้กสุดหรูพูดกับตัวเองแล้วยิ้มอดทน ...เจ้าชายว่าเจ้าชายนัดเวลาและสถานที่เป็นที่เข้าใจกันแล้วนะ สงสัยไดนาไมต์จะลืม น่ารักจังเลย คริคริคริ...

อีกฝั่งที่ยังตระเวนหาของขวัญยังไม่เลิก

"อันนั้นก็ไม่ใช่ อันนี้ก็ไม่ได้...นายบอกชั้นไม่ได้รึไงว่าคนคนนั้นเป็นใคร?" ยามะที่เริ่มหมดแรงถามออกมา ก็ลากเข้าไปในร้านขายตุ๊กตาน่ารักๆ ก็บอกว่าไม่เหมาะ เข้าไปร้านนั้นก็ไม่ใช่ ร้านนี้ก็ไม่ได้

"ไม่ได้!!!" หันมาตวาดแทบจะทันที

ยามะขมวดคิ้ว ก็บ่นแค่นี้ต้องตวาดกันด้วย "ก็อยากจะรู้ เผื่อจะได้ช่วยตัดสินใจอะไรได้บ้าง"

...ช่วย...

โกคุคร่ำครวญคำนี้ในใจ มันอยู่ตรงหน้า ไอ้ของขวัญน่ะ มันอยู่ปลายจมูกแค่นี้เองนี่หว่า มือบางจับไหล่ยามะแน่น แววตาวาววับระยิบระยับอย่างบอกไม่ถูก "ยามะโมโตะ เอาซูซิชุดพิเศษจากร้านนายมาหนึ่งชุด จัดให้แบบดีๆ ถ้าจะแถมก็ไม่เกี่ยง!!!"

ไอ้เจ้าชายมหาปะลัยนั่นชอบกินซูซิ แล้วเขาก็ลืมชั่วขณะ (2 วันเนี่ยนะ!?)
แล้วไอ้ของที่มีก็อยู่ตรงหน้า โกคุเทร๊าาาาาาาาา~~~~~~~~~~~~~~

ด่วนทันใจยิ่งกว่าพิซซ่า ซูซิสุดพิเศษก็ส่งตรงมาจากร้านของพ่อยามะโมโตะแทบจะทันที โกคุอยากจะเข้าไปกราบเท้างามๆให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย อย่างน้อยๆ เงาหัวเขาก็ยังคงมีให้เห็นอยู่รำไรๆแหละวะ

"อื้มม...เก้าโมง ที่ร้าน...." โกคุนึกสถานที่และเวลาที่ไอ้เจ้าชายนัดเอาไว้ "เฮ้ยย!!" ร้องออกมาด้วยความตกใจ ขนาดยามะยังสะดุ้งแล้วมองหน้าคนข้างๆ ที่เดี๋ยวทำหน้าบาน เดี๋ยวทำหน้าซีด

"กี่โมงแล้ววะ?"

ยามะก้มมองนาฬิกาบนข้อมือก่อนจะยิ้มแล้วตอบ "สิบโมงครึ่งเอง"

เท่านั้นแล...เงาหัวของโกคุก็ดูจะหายไปอีกครา สิบโมงครึ่งเอง...เอง... ไม่ว่าวินแถวไหนจะเร็ว แต่ในตอนนี้คงไม่มีใครเกินโกคุเทระของเราไปได้หรอก เร็วเท่าไรยิ่งดี เงาหัวจะได้คืนกลับมาเร็วนาทีเท่านั้น โอ้ววว TAT

"เจ้าชาย....เจ้าชาย....จะรอไดนาไมต์..." เบลที่ตอนนี้พยายามข่มน้ำเสียงตัวเองให้ใจเย็นที่สุดนั่งตัวสั่นระริก แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ บีคอสไอ้มีดที่มันเอามาปักๆบนโต๊ะแทบจะทุกห้านาที...กุกลัวนะ!!

"เบล...ไอ้เบล!!" เสียงแหกปากตะโกนเรียกมาแต่ไกล น้ำเสียงนั้นช่างนุ่มละมุนเหลือหลาย (แน่ใจนะ?) เจ้าชายที่ทำท่าจะเครียดแด๊ก หันมายิ้มระรื่นโบกโบกมือให้คนที่เหงื่อเต็มตัว

ร่างบางที่เดินเข้ามาสัมผัสกับความเย็นของแอร์ วางกล่องซูซิสุดหรูลงบนโต๊ะดังปัง!!! ทั้งร้าน...ไม่มีใครกล้าแหยมโต๊ะนี้ ไอ้คนหัวทองก็เล่นมีด ไอ้อีกคนก็แหกปากมาแต่ไกล แถมยังรุนแรงอีกด้วย

"เอาไปซะ ของขวัญวันเกิดแกน่ะ!!"

เบลไม่รับเข้าไป แต่กลับกุมมือคนเอามาให้แน่น "เจ้าชายคิดว่าไดนาไมต์จะไม่มาหาเจ้าชายแล้ว" เสียงสั่นๆเมื่อครู่แปรเป็นยิ้มกว้างแบบที่ชอบทำ "ถึงไดนาไมต์จะสายไปบ้าง แต่เจ้าชายไม่ว่าอะไรหรอก เพราะวันนี้เจ้าชายใจดี"

คนฟังถึงกับกระตุกทีเดียว มันพูดว่าอะไรนะ...วันนี้มันใจดี...งั้นเหรอ? แสดงว่าวันนี้มันอาจจะประสาทกลับมากกว่าเดิมก็ได้ เขาควรจะทำไงดี ปาระเบิดใส่ให้หงาย หรือว่าเอาซูซิปาดี?

"...วันนี้เจ้าชายไม่ทำอะไรไดนาไมต์หรอกนะ แต่ไดนาไมต์ต้องตามใจเจ้าชาย" นั่นไง...ขนาดมันว่ามันใจดีแล้ว ยังไม่วายบีบบังคับชาวบ้านชาวช่องเขาอีกนะ "แต่ถ้าไดนาไมต์ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร"

เสียงอ่อยๆ เศร้าๆเหมือนลูกหมาตกน้ำอีกแล้ว

"ก็ตามใจแกสิ!" ด้วยพื้นฐานแล้วเป็นคนดีมาตั้งแต่กำเนิด (!?????????) เลยอดที่จะสงสารไอ้คนหงอยๆนี่ไม่ได้
ใบหน้าหงอยๆดูร่าเริงขึ้นมาทันที "แต่...."

"หือ?"

"แต่แกต้องเอามีดและอาวุธทั้งหมดของแกมาไว้ที่ชั้นเว้ย!!" ไม่ได้...ถ้ามันใจดีจริง มันก็ต้องยอมสิ หนึ่ง เพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง วิ่งเหนื่อยมาแทบตาย ไม่มีอารมณ์จะไปตีกับมันหรอก!! สอง เพื่อความปลอดภัยของคนรอบข้าง ก็บอกแล้วไงพื้นฐานเป็นคนดีมาตั้งแต่กำเนิด ยังไงวันเกิดมันก็อย่าทำบาปเลย

"ได้สิ"

xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx

"ฮายาโตะ..." เสียงแผ่วๆ เหมือนเขินอายแต่ก็ชัดเจนสำหรับหูดีๆของโกคุ

"หือ? แกเรียกชื่อชั้นงั้นเหรอ?" ถามคนข้างๆกลับ ก็ได้แต่ถาม ไม่มีแรงจะมาลงไม้ลงมือกับมันหรอก ยิ่งเห็นหน้าเขินๆของเบลแล้ว โกคุเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน สงสัยจะเป็นเพราะเล่นโรลเลอร์ โคสเตอร์แน่ๆ (!??)
"จะเรียกก็เรียกไปสิ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"

เบลถึงกับยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว "ฮายาโตะ...ขอจูบหน่อยสิ"

โกคุหันขวับมองทันที อาเพทแน่ๆ...ปกติแล้วถ้ามันจะทำ มันก็จะทำเลย
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าชายประสาทกลับเนี่ยยยยยยยย?? *กรีดร้องในใจ*

"ไม่ได้เหรอ?" ถามโดยที่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายที่ยังคงอึ้งไม่หาย มือเพรียวเกาหัวทองๆของตัวเองแกรกๆ เจ้าชายสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะทำดีกับไดนาไมต์ไง ชิชิชิ!

"ปะ...เปล่า" คนโดนถามอึกๆอักๆ ถ้าปฏิเสธเขาจะโดนอิเจ้าชายฆ่ามั้ย?
แต่เอ...มีดมันก็อยู่กับเขาแล้วนี่หว่า แต่ทำไงได้ล่ะ บอกมันว่าเปล่าไปแล้วนี่หน่า

ยิ้มใสซื่อของเบลเข้ามากระชั้นชิดใบหน้าขาวๆของโกคุเทระอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จูบบางๆจะมอบให้อีกฝ่าย แค่กลีบปากแตะกัน ความหอมหวานจากริมฝีปากอีกฝ่าย ไม่ได้ทำให้เจ้าชายอยากจะถอนจูบออกเลย

"แก...เป็นอะไรมากรึเปล่า?" รู้ถึงกลีบปากหวานๆนั่น รอยจูบเบาๆแบบนั้น...ไม่เคยได้รับมาก่อน ก็เพราะว่าแบบนี้...ถึงได้แปลกใจยังไงล่ะ

"เจ้าชายบอกแล้วไง ว่าวันนี้เจ้าชายจะใจดี แล้วก็จะใจดีกับฮายาโตะให้มากๆเลยด้วย" เบลตอบแล้วยิ้มทั้งที่ใบหน้ายังอยู่ห่างจากโกคุไม่ถึงเซนต์ด้วยซ้ำ

"ใจดี?" โกคุทวนคำ จะว่าไปแล้วก็ตั้งแต่แรกเลยนี่หน่า เบลมันดูแปลกๆไปตั้งแต่แรกเลย ถ้ามันอยากจะใจดีแบบนี้...ก็ต้องตามใจมันอย่างเดียวแหละนะ

เบลพยักหน้า "ใช่ เจ้าชายจะใจดี" พูดซ้ำอีกรอบก่อนจะโน้มตัวทับอีกฝ่ายลงไปบนสนามหญ้าที่มานั่งพักกัน จมูกรั้นๆแตะลงบนใบหน้าขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ "ฮายาโตะไปกับเจ้าชายนะ"

"เบล..." เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยท่าทีเขินอาย ปกติเรียกแต่ 'แก แก แก' พอเรียกชื่อแล้วกระดากปากแฮะ กระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเด้งตัวขึ้นมา เป็นผลให้อีกฝ่ายลุกขึ้นตามด้วย "จะไปไหนก็ไปสิ วันนี้ชั้นยกให้แกวันนึง" เห็นว่ามันทำตัวเป็นคนแบบคนปกติ (แต่สำหรับมันแล้ว เป็นอะไรที่ชวนคนรอบข้างสยองมาก)

xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx xx

ถ้าท้ายที่สุด เรื่องมันไม่ได้จบลงบนเตียง มันก็ไม่ใช่เจ้าชายน่ะสิ (กรี๊ดดดด - เห็นเจ้าชายเป็นคนยังไงฮะ?)

"เบล...ความจริงแล้วนายเปิดผมตั้งแต่แรกก็ดีออก" โกคุที่อยู่ภายใต้ร่างเพรียวพูดแล้วลูบใบหน้าคมเบาๆ ผมหน้าม้าที่ถูกมัดขึ้นไป เผยให้เห็นดวงตาใสซื่อ แต่ก็ปนแววหลอนอยู่นิดๆ

"ถ้าฮายาโตะชอบ เจ้าชายก็ทำไปนานแล้วล่ะ" เจ้าชายพูดเอาใจคนที่ทำหน้าแดง ริมฝีปากบางแตะลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา "แล้วอย่างงี้ชอบมั้ยล่ะ?" ไม่มีคำตอบจากโกคุเทระ มีเพียงใบหน้าเขินอายเท่านั้นที่พอจะเดาความหมายได้

"วันนี้เจ้าชายไม่ทำอะไรฮายาโตะหรอก เจ้าชายแค่ขอนอนกอดฮายาโตะเท่านั้นแหละ" เบลทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วกอดร่างกายบอบบางไว้หลวมๆ "วันนี้เจ้าชายใจดีใช่มั้ยล่ะ?"

โกคุพยักหน้าตามคำถามนั่น ใช่...มันใจดีจนบางทีก็แอบหลอนๆ "ถึงมันก็รู้สึกแปลกๆ แต่ก็รู้สึกดีด้วยแหละนะ" ไหนๆก็ไหนๆ ลองงัดความเป็นคนดีมาใช้หน่อยละกัน

"ถ้าเจ้าชายเป็นอย่างนี้ทุกวันล่ะ?"

โกคุพลิกตัวมองคนข้างๆตาโต "อย่านะเว้ย!! เป็นแค่วันพิเศษๆพอแล้วล่ะ" ถ้าเจ้าชายมันหันมาเป็นคนปกติได้ วันนั้นญี่ปุ่นคงจะเลื่อนไปติดกับอิตาลี่น่ะนะ (ก็ดีสิ) นอกจากจะสงสารตัวเองแล้ว ยังสงสารคนรอบๆข้างๆที่มารองรับกับอารมณ์ปกติของมันอีก (!??)

"แหงแหละ เจ้าชายเป็นอย่างนี้ทุกวันไม่ได้หรอก เจ้าชายรู้...ความจริงฮายาโตะชอบเลือดมากกว่าใช่มั้ยล่าา~" ลากเสียงถามเจ้าเล่ห์ จมูกซนๆสูดกลิ่นจากซอกคอร่างบาง

กรรม! ว่าเข้าไปนั่น เขาไม่ใช่พวก M หรอกนะที่จะชอบเลือด ชอบความรุนแรงน่ะ (จริงอ่ะ?)
ถ้าให้เบลเป็น S ละก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่...ถ้าเบลเป็น S เขาก็ต้องเป็น M น่ะสิ ไม่จริ๊งงงงงง TAT

"เออ นี่เบล..."

"หือ?" เบลหยุดการกระทำของตัวเองเพื่อฟังในสิ่งที่ร่างบางกำลังจะพูด โกคุยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆหูของเจ้าชาย ก่อนจะเป่าลมเบาๆใส่

"สุขสันต์วันเกิดนะ เจ้าชายจิตกลับ"

.
.
.

The E-N-D !!

ชิชิชิ บอกแล้วไง ว่าวันนี้เจ้าชายใจดี เจ้าชายไม่จับไดนาไมต์กดหรอก
แต่คอยดูพรุ่งนี้เถอะ...เจ้าชายจะจับไดนาไมต์กดให้อยู่หมัดเลย ชิชิชิ

0.45 AM [2008.04.06]

- xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx - xx -

ฟิครีบอร์นเรื่องแรก แต่งสนองตัวเองแท้ๆ
ลองคิดว่าถ้าเจ้าชายมันไม่จิต (!?) แล้วมันจะเป็นยังไง คึหึหึ