อารมณ์ค้าง .. กับบทเพลง

posted on 17 Feb 2008 22:25 by devilz79 in OTHER

อารมณ์ยังคงค้างอยู่ สองวันที่ผ่านมา พยายามแล้ว...แต่ทำใจไม่ได้ซะที
เฮ้อ...เหนื่อยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไปค้นๆเพลงในกรุขึ้นมาฟัง...ไอ้บ้า !! ใครสั่งใครสอนให้แต่งเพลงอย่างนี้? (แกว่าใคร?)

นั่งหน้าคอมฯ น้ำตาหยดแหมะๆ กลัวไฟมันจะช๊อตตาย
ปวดจิตปวดใจ มันบีบหนึบๆ โอมายก๊อดเดสสส !!

นั่งดูฮาจิคุโระ กะจะดูคุณนัทธ์ร้องไห้ (มายะมา) แต่คุณนัทธ์มันร้องไห้นิดเดียว
ทำไมในพรีวิวตอนห้าเหมือนคุณนัทธ์ ยามาดะ แล้วก็ทาเคะมันร้องไห้กันโฮกเลย
แอบเสียดาย ... แต่ก็เสียน้ำตาไปหลายแหมะเหมือนกัน (เป็นสาย *-*)

เฮ้อ...อะไรอีกล่ะ? วันนี้ไปเอาแว่นมา แว่นใหม่...ไฉไล...เลียนแบบคุณนัทธ์
ความจริงมันก็ไม่ค่อยเหมือนหรอกนะ แต่ก็มีความคล้ายสูงงงง...
ได้มานิดหน่อยก็ดีใจปางตายแล้ว ฮ่าๆๆ นั่งเพ้อคุณนัทธ์ คุณนัทธ์ทั้งวัน...

//ความจริงแว่นเหมือนลูกชายในอาเค่อด้วย (ชื่อเรื่องไรวะ? เรียกอาเค่อตลอด 55)

แล้วก็กลับมาบ้าน...พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา เหมือนกับไม่รู้ว่าปัจจุบันคนขาดน้ำมีเยอะแยะ
มันจะร้องไห้อะไรนักหนาวะ ทั้งๆที่เรื่องก็จบลงไปแล้ว (มั้ง) ไอ้นี่ก็บ้าอีกคน...

ฟังคนอื่นเค้าพูด เค้าเล่ากันแล้วลึกๆมันก็อิจฉา...อิจฉาที่ทำไมตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้
เพราะไอ้ก้างที่มันค้ำคอยักแย่ยักยันอยู่นี่แหละ .. ไอ้ทิฐิที่มันมาให้รำคาญใจ
เมื่อไรมันจะออกไปซะทีวะหะ? ไอ้อาการอยากรู้เพราะไม่อยากทำผิดซ้ำ
เมื่อไรที่เราจะเพิกเฉยต่อมันแบบคนอื่นๆได้วะ แล้วเมื่อไร...ที่จะเลิกเป็นคนแบบนี้ซะทีวะ !!!!!!!!???

ปวดท้องงงงงงงงงงง....

ยิ่งฟังเพลง แล้วนึกถึงวันนั้นก็จะร้องไห้อีกแล้ว...

อยากให้เธอลืมฉัน ... จะได้ไม่เสียใจ
ถ้าเธอลืมฉัน ... ลืมว่าเคยรักกัน

อยากให้เธอลืมฉัน ... อย่าเลยอย่าร้องไห้
ทำไมฉันต้องทำแบบนี้ ... สักวันเธอจะเข้าใจ

แล้วเมื่อไรกันวะคะ? ที่เค้าจะรู้เนี่ยย?? ตกลงกูทำผิดอะไรบอกหน่อยได้มั้ย?
เมื่อวันพฤหัสกับวันศุกร์ที่ผ่านมา รู้สึกว่าสองวันนี้เป็นวันที่ยาวนานเหลือเกิน
ยาวนานจนจำเหตุการณ์ของทั้งวันไม่ได้ ... เหมือนเวลาแบ่งเป็นช่วงๆ

เช้า ... เวลาของการร้องไห้ เวลาของความไม่เข้าใจ เวลาของการสะอื้น

บ่าย ... เวลาของความเข้าใจ (ของคนอื่น) เวลาของความไม่เข้าใจในตัวเอง เวลาที่ผ่านไปอย่างช้าๆ

เย็น ... เวลาของการพักผ่อน ลืมเรื่องร้ายๆ แล้วมานั่งอยู่กับน้องชาย ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์เบาๆ

หัวค่ำ ... เวลาของความสนุกสนาน เหมือนจะได้เข้าใจ เหมือนจะได้...รู้เรื่อง แต่...ก็ยังไม่เข้าใจ

กลางคืน ... เวลาของการปลดปล่อย (ตัวเองไปกับฮานะคิมิ) และการนอนหลับอย่างแท้จริง

ตืนมาตาหายบวม เพราะเมื่อวันศุกร์แม่ทักเลยว่าตาบวมมากๆ
แม่ก็รู้ ... ว่าเราร้องไห้หนักขนาดไหน แต่แม่แค่...ไม่อยากถามให้เจ็บมากกว่านี้
ขอบคุณนะที่เข้าใจฟาร์มในเวลาแบบนี้ .....

วันนี้วันอาทิตย์ ไปทำบุญมา ในใจอธิษฐาน อยากให้ทุกๆอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม
กลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกๆอย่าง ไม่มีการรื้อฟื้นความหลัง

เพียงแค่เก็บความเจ็บปวดไว้กับเราก็พอแล้ว
แค่เราเพียงคนเดียวเท่านั้น ทุกอย่างมันก็เกินพอ...

ยิ้มให้ความผิดหวังอย่างคนคุ้นเคย ยิ้มให้ความมืดมน อย่างคนรู้จักกัน
นี่คือเพื่อนเก่า ที่เราต้องเจอ...เจอกันอีกนานแสนนาน...

ปล. ไอ้ทิฐิน่ะมันแรง ... แรงจนเพื่อนทัก .... "ขนาดแรงนะ ร้องไห้คนแรกตลอดเลย" ฮ่ะๆ ทิฐิกับน้ำตาไม่เกี่ยวกันเว้ยย!!

1 Comments