Devilz79 | 2010

ฮ่ะๆ

เหมือนฉันจะโดนตัวละครตัวเองกลั่นแกล้งเอาซะแล้ว
ฉันทำเป็นเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง...

แต่ฉัน...ไม่เคยเข้าใจเลย

วันนี้ ฉันกลับไปเปิดต้นฉบับดู
ฉันพบประโยคสนทนาของตัวละครตัวหนึ่ง เธอพูดว่า

"การเป็นคนถูกลืมน่ะมันเจ็บปวด แต่คนที่ต้องลืม มันไม่เจ็บปวดกว่ารึไง? บอกตัวเองในใจว่าลืม แต่ความเป็นจริงก็ลืมไม่ได้"

หรือฉันจะโดนตัวละครตัวเองเล่นงานเอาซะแล้ว
ฉันเพิ่งจะรู้สึกถึงความรู้สึกนั้น ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา...ใจของฉันมันเจ็บยิ่งกว่าเวลาหัวใจกระตุก

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะ 'ฉันคิดไปเอง'
ตอนนี้เหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ลึกๆในใจฉันแล้ว ทุกอย่างมันกำลัง 'เปลี่ยนไป'
แต่ถ้าทุกคนสบายใจ ... ก็ไม่เป็นไร ฉันก็เป็นคนจดจำความผิดครั้งนี้เอาไว้

ถึงแม้จะไม่รู้สาเหตุ
แต่ฉันก็จะพยายามไม่ทำ อะไรๆ ให้เป็นเรื่องแบบนี้อีก....

ฉันร้องไห้อีกแล้ว ... ฉันร้องไห้บ่อยเหลือเกิน
ทั้งๆที่บอกว่าวันนี้วันดีของฉัน แต่ฉันก็ยังน้ำตาแตก เป็นนางเอกการ์ตูนอยู่ได้
ฉันมันแย่จังเลยเนอะ แต่ว่า...ฉันร้องไห้ ดีกว่าให้ฉันอาละวาด

แบบนั้น...ฉันดูแย่กว่าเยอะเลย

วันนี้ ฉันร้องไห้พร้อมๆกับหัวเราะ ร้องไห้ .... ฉันเสียใจ
หัวเราะ ... ฉันกำลังเยาะเย้ยตัวเอง กำลังหัวเราะให้กับความรู้สึกของตัวเอง
วันนี้ฉันต้องให้ตัวละครในนิยายออกมาสอนให้ฉันเจอกับความเจ็บปวด

ฉันไม่รู้หรอกว่านิยายกับชีวิตจริงแตกต่างกันยังไง
นิยายของฉันมันก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเอง

ถ้านิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องของการสูญเสีย
Whisper Love ก็คงจะเป็นนิยายของความรักที่ไม่สมบูรณ์...

จบ.

ฉันกำลังตกหลุมรักใครคนหนึ่งอยู่อย่างนั้นเหรอ?
อยู่แค่เอื้อมมือ แต่ยังไงก็เอื้อมไปไม่ถึง ใกล้แต่ไกล...

ฉันรักเขาจริงๆ หรือ ฉันพยายามจะรักเขาเพื่อสร้างอารมณ์ในการแต่งนิยาย?
บางทีอาจจะเป็นประเด็นหลัง .... ฉันแย่จริงๆ

เอาความรู้สึกตัวเองมาเล่นแบบนี้ ฮ่ะๆ

ฉันถามตัวเองมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ
บางทีก็เหมือนจะรัก บางทีก็เหมือนจะไม่รัก ฉันมันขึ้นๆลงๆจริงเลยนะ

ถ้าคุณรับรู้...ฉันกำลังรักคุณอยู่มั้งคะ ^^