Devilz79 | Easy

ไปนั่งขุดฟิคเก่าๆขึ้นมา (จนได้) 55 ฟิคเรื่องนี้เป็นตอนที่ไอ้ท่านชายคนนั้นไปเรียนต่อ TT-TT
(ยังสติลงอนอยู่เช่นเดิม ฮ่าๆ คงประมาณปีสองปีมั้ง แผลอาจจะดีขึ้น...)

ไปอ่านกันดีกว่า เดี๋ยวได้พล่ามยาว -[]-

T I T L E : : : : JUST SAY ' I LOVE YOU '
C A S T : : : : : K A M E X J I N
R A T E : : : : : G
A U T H O R : : : : : K U - S H I


_________________________________________________________



"ไอ้หมูอ้วน!!!!!!!!! ตื่นได้แล้ว" น้ำเสียงกระชากอย่างโหดๆของร่างบางดังขึ้นพร้อมอุปกรณ์ในการปลุกหมูอยู่ในมือ


"เด๋วเด้...อีกห้านาทีๆ" มือใหญ่โบกไปมาก่อนที่จะหล่นลงบนที่นอนอย่างหมดแรง ขาสวยท้าวขึ้นไปบนเตียงอย่างเอาเรื่อง ตะหลิวที่อยู่ในมือควงไปควงมาดูเหมือนพร้อมจะพลาดไปโดนหัวคนที่นอนอยู่ทุกนาที


"อีกเท่าไรนะ" เสียงเข้มบ่งบอกให้รู้ว่าอารมณ์ถึงขีดสุด "ไอ้อ้วน!!!!!!!!!! ถ้าไม่ลุกตอนนี้ตะหลิวได้ฟาดหัวนายแน่ จะลุกไม่ลุก!!!!!" น้ำเสียงหื่นกระหาย เอ๊ย!!! น้ำเสียงโหดเหี้ยมถูกจูนเข้าสู่สมองคนตัวใหญ่โดยอัตโนมัติ


"จ๋า...คาเมะจัง" ลุกขึ้นมานั่งโดยอัตโนมัติพลางส่งเสียงพลางสายตาอ้อนระริก แต่มีสักครั้งหรอ...ที่คาเมะยอมใจอ่อนน่ะ - -"


ร่างบางมองคนตัวใหญ่ตาโต "ไปอาบน้ำ จะไปมั๊ย ไอ้เรียนเมืองนอกเมืองนาเนี่ย ไม่ไปจะได้ไปยกเลิกสายบิน" เสียงใสท่าทางดุเอาเรื่อง มันเป็นเหตุให้คนตัวใหญ่ต้องรีบกุลีกุจอไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเร็ว ขืนช้าไม่ต้องไปเรียนต่อกันพอดี แล้วออกเดินทางวันนี้ด้วย...


เฮ้ย!!!!!!!!


วันนี้หรอวะ! อ๊ากกกกกก ทำไมอาคานิชิถึงตื่นสายได้วะเนี่ย ทั้งๆเป็นวันสำคัญของชีวิตเลยนะเนี่ย ไอ้อาคานิชิเอ๊ย!!!!


โครม!!!! เสียงอะไรสักอย่างกระแทกกับประตูห้องน้ำ "จิน...จะเสร็จรึยัง มันสายมากแล้วนะเนี่ย นายต้องเดินทางก่อนเก้าโมงเช้านะ ไอ้หมูอ้วน" อะ...เอ่อ มันคือเท้าของคาเมะนั่นเอง ร่างบางเริ่มหงุดหงิดกับไอ้คนตัวโตที่ทำตัวเป็นเด็กๆ ไม่รู้จักรับผิดชอบต่อหน้าที่ มันน่าโมโหมั๊ยล่ะ


"คะ...คร๊าบบบบ จะเสร็จแล้วครับ" ตอบเสียงสั่นๆก่อนที่จะอาบน้ำแล้วเผ่นแผล็วไปข้างล่างอย่างรวดเร็วเพราะไม่งั้น สิ่งที่รองรับความโมโหของคาเมะอาจจะไม่ใช่ประตูห้องต่อไป แต่จะเป็นเนื้อที่อุดมไปด้วยไขมันของเขาน่ะเอง


"อรุณสวัสดิ์คาซึจัง" จินทำปากอ้อนๆพร้อมช้อนสายตาไปคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู


"อรุณบ้าบอไรเล่า! ข้าวปลาน่ะจะกินมั๊ย มั่วแต่มองอยู่นั่นแหละ!!!! กิน!!!" คนโดนมองกลับไม่เล่นด้วยซะนี่ "โตแล้วนะจิน..." พูดเบาๆพร้อมมองไอ้อ้วนที่นั่งกินข้าวสีหน้าจ๋อยๆ


คนที่นั่งกินข้าวอยู่วางช้อนลงกับจานเบาๆ พร้อมเอ่ยปากถามคนที่นั่งตรงข้าม "นี่ๆ คาซึจังจะไม่ไปส่งจินจริงๆหรอ" จินถามเสียงน้อยใจอย่างรุนแรง ก็...ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว ทั้งๆที่จะไม่อยู่ด้วยกันแล้วแท้ๆ ยังไม่ไปส่งอีก....อาคานิชน้อยใจ ฮึ!!!


"ไม่อ่ะ" ตอบสั้นๆพลางเบือนหน้าไปทางอื่น ไอ้อ้วนเอ๊ยยย! ไม่รู้บ้างรึไงว่าอยากไปใจจะขาด แต่กลัวจะร้องไห้ต่อหน้านายนั่นแหละ ไอ้สมองหมูเอ๊ย "ติดถ่ายละคร" หันหน้ากลับมาพร้อมทำสีหน้าเป็นปกติ ป๊าบ!!! ตบโต๊ะเสียงดัง "กินไป ข้าวน่ะ...กินเข้าไปเยอะๆ" น้ำเสียงสั่นคลอนที่ใครฟังก็ต้องจับได้...ยกเว้นอาคานิชิ


"อื้อ" นั่งนิ่งพลางตักข้าวใส่ปากด้วยอาการที่เบื่อๆ ก็จะไม่ให้เบื่อได้ยังไงล่ะ...กับข้าวมีแต่เมนูผักทั้งนั้นเลยอ่ะ!!!!!!!! คาเมะจังใจร๊ายยยยยย


...ก็จินน่ะเป็นคนแพ้อากาศ ก็ต้องกินพวกผักนี่แหละจะได้ไปสร้างภูมิต้านทาน กินแต่เนื้อจะได้อ้วนตายน่ะสิ... น้ำเสียงโหดๆนั้นเขายังจำได้ดี ไม่รู้จะพูดว่าห่วงได้รึเปล่า เพราะบางทีก็ชอบดุ ชอบด่า ชอบว่า แต่ยังไม่เคยทำร้ายร่างกายสักครั้ง - -++


คาเมะจ้องใบหน้าหงอยๆของจินด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย ต่อไปก็จะไม่มีคนตัวใหญ่เอาไว้ให้กอดตอนฝันร้ายแล้วล่ะสิ ต่อไป...จะไม่มีใครมาคอยกวนใจอีกแล้วเนาะ ต่อไป...ก็คงจะไม่มีผ้าห่มที่ไหนดีเท่าผ้าห่มเคลื่อนที่ได้ ต่อไปก็...คงจะไม่มีคนไหนที่จะยอมมากินอาหารฝีมือของเขาโดยที่ไม่บ่นสักคำ จะไม่มีใบหน้าเข้มๆ....เอาไว้ให้แกล้งอีกแล้วล่ะสิ


ร่างบางกัดฟันแน่นสนิท ไม่อยากให้หลุดเสียงสะอื้นออกมา อยากให้จินไปตามความฝันของจิน...อนาคตของจินอยู่แค่เอื้อม เขาไม่ควรที่จะให้น้ำตาของเขาทำลายอนาคตอันสวยงามของจิน


คนที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองคาเมะที่ตัวสั่นเพราะการกลั้นสะอื้นทั้งๆที่ข้าวก็ยังคาปากน่ะแหละ


"คะ...คาซึ นายร้องไห้ทำไมอ่ะ" จินถามเสียงสั่นๆ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยร้องไห้ให้เห็น แล้วไหงมาวันนี้จะมาร้องไห้ล่ะ...หรือ....หรือว่าเสียใจที่เขาจะไปเรียนต่อ


คาเมะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมทำหน้าบึ้งตึง "ฉะ...ฉัน ฉันสงสารเทซก ฮือ...." ร่างบางแกล้งตีหน้าเศร้าแล้วพูดถึงหนังเกาหลีที่นั่งดูด้วยกันเมื่อคืนนี้ "ถ้าฉันเป็นอึนโซนะ ฉันจะเลือกเทซก ถึงแม้รู้ว่าตัวเองจะตายก็ตาม..." ใช่...ไม่กล้าพอที่จะยอมรับว่าเสียใจที่จินไป...


ไอ้อ้วนมองร่างบางอย่างขัดใจ โธ่เอ๊ย! ไอ้เราก็นึกว่าร้องไห้เพราะว่าเราจะไปเรียนต่างประเทศ ที่แท้เพราะไอ้ตี่วอนบินน่ะเอง "ทำไมนายถึงเลือกเทซกล่ะ" จินถามพร้อมตักข้าวใส่ปากต่อ


"ใครสอนให้นายพูดเวลาเคี้ยวข้าวน่ะ!!!! อาคานิชิ จิน" กลับมาสู่คาซึจังโหมดโหดเหมือนเดิม ร่างบางค้อนขวักอย่างน่าเอ็นดู "ที่ฉันเลือกเทซกเพราะว่า...เทซกหล่อ ฮ่ะๆ" เสียงใสหัวเราะขึ้นมาพลางเอียงคอนิดๆ นานแค่ไหนกันน๊อ...ที่เห็นแต่หน้ายักษ์ของคาเมะตลอดเวลาเนี่ย เห็นภาพแบบนี้แล้วก็เบาใจขึ้นเยอะ...เวลาไปอยู่ที่นู่นก็ไม่ต้องกลัวว่าไอ้คนที่นั่งหัวเราะอยู่เนี่ยจะร้องไห้


"โหย...ขี้โกง แล้วจินกับเทซกใครหล่อกว่ากัน" ไอ้อ้วนตั้งคำถามขึ้นมา และคิดว่าคาเมะจะตอบใครล่ะ...ถ้าไม่ใช่....


ร่างบางอมยิ้มนิดๆ "เทซกสิ" ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย "มาทำหน้าอย่างงั้นทำไม จะกินมั๊ยข้าวน่ะ จะได้เอาไปเก็บ!!!!" ให้ตายเถอะคนเรา ทำไมคิดจะเปลี่ยนอารมณ์ก็เปลี่ยนกันง่ายซะขนาดนี้...อาคานิชิตามไม่ท๊านนนน


ซ่า....เสียงน้ำจากก๊อกไหลลงสู่ซิงค์น้ำแสตนเลสสำหรับล้างจาน มือเล็กถูจานไปมาด้วยอารมณ์เอื่อยๆ


"คาซึ...จินจะไปแล้วนะ" น้ำเสียงเหงาๆปนอ้อนของคนตัวใหญ่ดังขึ้นมาจากประตูครัว คาเมะหันไปตามเสียง แต่ก็ต้องเห็นภาพทีทำให้ยิ้มออกมา ก็จะอะไรล่ะ คนตัวบะเอ๊กอย่างอาคานิชิเกาะประตูครัวอย่างก๊ะกลัวว่าประตูมันจะหายไปถ้าเขาปล่อยมัน


"อื้อ แล้วเตรียมของครบรึยัง ไม่ใช่ว่าไปถึงนู่นแล้วจะโทร.มาบอกนะว่าลืมนู่นลืมนี่น่ะ" ตาสวยมองจินด้วยความเอ็นดู ออกจะเหมือนลูกซะขนาดนี้~ พลางเดินเข้าไปหา ไหนๆก็ไหนๆแล้วพูดดีๆสักครั้งคงไม่ตายมั๊งคาซึยะ เหอะๆ แม้อยากจะดุมันแค่ไหนก็ตาม


"ครบแล้วล่ะ แต่ไม่ไปจริงๆหรอ" จินทำหน้าเหมือนหมาอ้อน...แต่นี่หมูอ้อน "เต่าน้อยของจินจะไม่ไปส่งจินจริงๆหรอครับ" ทำตาบ้องแบ๊วเป็นประกายระยิบระยับ


"ไปนู่นแล้วตั้งใจเรียนนะ"


"ครับ"


"อย่ามัวแต่หลีสาวๆนะ"


"อย่ากินเยอะด้วยเดี๋ยวอ้วน"


"กินยาแก้แพ้ก่อนนอนด้วยนะ"


"เวลาออกไปข้างนอกอ่ะใส่แจ๊คเก็ตไปด้วย"


"อย่าไปกวนประสาทอาจารย์นะ"


"นอนให้เต็มที่ล่ะ อย่านอนดึก"


"อย่าลืมแปรงฟันนะก่อนนอนนะ"


"ห้ามออกไปเดินเล่นไหนตอนกลางคืน"


"ก่อนนอนห่มผ้าด้วย"


"อย่าตื่นสายนะ ถ้าไม่มีเสียงดังๆของฉันไปปลุก"


"แล้วก็...อย่าลืม..."


คนตัวเล็กตาโตกับการกระทำของร่างสูง ริมฝีปากอุ่นที่ประทับตราถึงความเป็นเจ้าของ แม้จะไม่ใช่จูบที่ร้อนแรง ไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยความใคร่ แต่นี่เป็นจูบที่บางเบา...รสชาติหวานราวกับความรักที่ทะนุถนอมมาอย่างดี และเป็นสัญญา...สัญญาว่าจะกลับมาหาเจ้าของริมฝีปากบางดั่งกลีบกุหลาบ


"จินรักคาซึมากนะ...ถ้าจินไม่อยู่ ดูแลตัวเองให้ดีๆ ถ้ามีปัญหาอะไรคาซึก็โทร.มาหาจินได้ตลอดนะ ถึงแม้ตอนนั้นจะเป็นเวลาที่จินนอนแล้วก็ตาม แต่จินพร้อมที่จะอยู่กับคาซึนะ เหงาเมื่อไร...โทร.มาหาได้ อยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าจะบ่นใคร ไม่รู้ว่าจะว่าใคร โทร.ไปว่า ไปบ่นจินก็ได้นะ" มือใหญ่จับใบหน้าเล็กเอาไว้


"อย่าร้องไห้คนเดียวนะ ห้ามร้องไห้ด้วยถ้าจินไปแล้ว..." ประคองหน้าเล็กเอาไว้ด้วยความรัก ไม่อยากปล่อยไปเลย....อยากอยู่ด้วยกันนานๆ "แต่ที่จินอยากให้คาซึสัญญาก็คืออย่าร้องไห้คนเดียวได้มั๊ย" สายตาเข้มแข็งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา นิ้วโป้งสวยปาดน้ำตาออกจากใบหน้านั้นเบาๆ


ร่างบางหลับตาพริ้ม...ขนตาที่หนาเป็นแพมีน้ำตาติดจนดูเหมือนมันจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้ ประทับจูบเบาๆบนเปลือกตาคนตัวเล็ก...อีกตั้งหกเดือน...หรืออาจจะมากกว่านั้น ที่จะไม่ได้อยู่ข้างๆคนตัวเล็กนี้อีกแล้ว...แม้นี่จะเป็นเวลาหนึ่งนาที...แต่ก็เป็นหนึ่งนาทีที่มีความหมาย...หนึ่งนาทีที่อยากจะเก็บเอาไว้ในความทรงจำอีกนานแสนนาน





"จิน...โชคดีนะ" พูดเสียงนุ่ม แค่นั้นก็ทำให้คนที่ลากกระเป๋าออกจากบ้านคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ คาซึจังพูดดีๆด้วยแค่นี้ก็โชคดีตลอดปีแล้วโว้ยยยยยยยย!!!!


ปัง!!!!


เสียงประตูบ้านปิดดัง จนคนข้างนอกแอบซี๊ดปากเบาๆ นี่แหละมั๊งที่เสมอต้นเสมอปลายกับไอ้อะไรที่ชอบทำเสียงดังๆ


"จิน...กลับมาหาฉันเร็วๆนะ...ฉันจะรอวันที่นายได้ดีกรีถึงเป็นนักเรียนนอก...ฉันจะรอวันนั้นนะ....อาคานิชิ จิน"


น้ำตาที่เหมือนว่ามันจะหายไปแล้วกลับรื้นมาอีกรอบ...เหงานะ ถ้าคนที่เคยอยู่ด้วยกันมาเจ็ดแปดปีต้องมาทั้งห่างกันแบบนี้~ แต่เพื่ออนาคตของไอ้หมูอ้วนแล้ว ไม่ว่าจะให้เหงาเท่าไรคาซึยะก็ยอม...ก็ไปแค่แป๊ปเดียวเอง เดี๋ยวก็กลับมา ก็ทำงานวันนี้รอจินน่ะแหละ เหงาเมื่อไรก็โทร.ไป หึหึ อาคานิชิ ชีวิตนายไม่สงบสุขแน่ๆ ฉันจะโทร.จิกนายตลอดเลย ร่างบางคิดในใจพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ คิดถึงไอ้หมูอ้วนจัง~





"ไอ้จิน~~~" เสียงสั่นเครือเข้มๆของพี่ใหญ่ของวงอย่างยูอิจิดังขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่มันไหลพรากๆอย่างน่ากลัว ยิ่งมีแรปเปอร์อย่างโคคิที่โดดงานมาส่งเนี่ย~~ อาคานิชิสยอง "ไปแล้วโทร.มาหามั่งนะเว้ย เป็นตายร้ายดียังไงก็บอกให้รู้ด้วย"


"คร๊าบบบบบ ท่านยูอิจิ มีใครจะสั่งอะไรผมมั๊ยเนี่ย" จินมองไปรอบๆที่ล้อมด้วยเพื่อนๆ


"ฮือ....จิน~~~~ อะฮือ... ฮือ.... ฮือ" โคคิที่น้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุดพูดอะไรไม่ออกจึงหันหน้าไปกอดกับพี่ยูแล้วประสานเสียงกันร้องไห้อย่างไม่อายประชาชี


จินทำหน้าแหยๆก่อนจะเดินออกห่างๆจากสองคนนี้ "ไอ้โนะ ทัตจัง ไอ้พี ฉันไปตายหรอวะ" จินถามน้ำเสียงแหยสุดๆ อับอายก็อับอาย...ไอ้คิ ยูอิจิทำอาคานิชิอายยยยย


สามคนที่เหลือได้แต่ทำหน้าแหยตาม... "เฮ้ย!!!!! จิน ไปเถอะว่ะ ก่อนที่นักข่าวจะจิกหัวแกแบบไม่ยั้ง" ยามะพีออกปากไล่พร้อมตบเข้าที่หลังเบาๆสองสามอั๊ก!!!


"ดูแลตัวเองดีๆและกันจิน นี่ๆ อย่าไปกัดใครที่นู่นนา....เดี๋ยวขึ้นโรงขึ้นศาลล่ะเสียชื่อหมด" อุเอดะกัดเพื่อนเบาๆ แน่ะ! จะไปแล้วยังไม่เลิกอีก "ถึงฉันจะเหงานะ...แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปกัดกับเรียวพลางๆได้ กลับมาแล้วสอนฉันกัดแบบอินเตอร์มั่งนะเว้ย" ขยิบตาข้างเดียวก่อนจะต่อยเบาๆเข้าไปที่อกซ้ายเพื่อนกึ่งล้อกึ่งเล่น


"ได้เลย!"


"จิน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรล่ะนะ ยังไงก็...ก็อะไรดีอ่ะ ของฝากนะ...เออ เอาของฝากอ่ะนะ แค่นี้แหละ~" จุนโนะยิ้มจนตาปิด อยากให้เพื่อนไปแบบมีความสุขที่สุดแล้ว ไม่อยากให้เห็นน้ำตา เอ่อ...ยิ่งถ้าเป็นน้ำตาของนากามารุกับโคคิแล้วล่ะก็...ไม่เห็นจะเป็นดี พี่แกร้องไห้ซะแบบ...


"เออ ไอ้โนะ ฝากบอกสองคนนั้นด้วยนะว่าฉันไปเรียน ไม่ได้ไปตาย อย่าร้องไห้ขนาดนั้น เดี๋ยวฉันฝันร้ายก่อนนอน" จินพูดอย่างอารมณ์ดี "ฝากดูแลคาซึด้วยนะ ให้คาซึกินข้าวเยอะๆนะ...เดี๋ยวกลับมาอ้วนไม่ทันฉันล่ะยุ่ง" ยิ้มนิดๆก่อนที่จะเผ่นขึ้นไปนั่งสบายใจเฉิบบนเครื่องบิน เพราะว่าเริ่มเห็นฝูงนักข่าวที่ลอกไปแลกมาแล้ว เหอะๆ ปล่อยให้สี่คนนั้นพูดกันเองแล้วกัน ไอ้จินนั่งสบายอยู่บนเครื่องนี่แหละ...นิสัยโคตรดีเลย


มือใหญ่คลำไปเรื่อยๆ เอ่อ...คลำรอบๆตัวน่ะนะ จนเจอกับไอพอทเครื่องบางที่คนตัวเล็กแอบสอดเข้ามาในกระเป๋าเสื้อเมื่อเช้า ทั้งๆที่รู้น่ะนะ แต่ทำเป็นไม่รู้จะปลอดภัยกว่า


เอียร์โฟนถูกยัดเข้าสองหู


'To Jin.wma' ไฟล์ชื่อแปลกตาที่จินเปิดขึ้นมาต้องแอบงง มือกดเพลย์เร็วดังใจสั่ง


น้ำเสียงใสๆของคนที่ดุตัวเองทุกเช้าดังขึ้นมา


"จิน...ตอนนี้นายอยู่บนเครื่องแน่เลย นายต้องค้นกระเป๋าเสื้อนายว่ามีอะไรที่จะกินได้มั่ง แล้วนายก็ต้องเจอไอพอทที่ฉันแอบใส่ไปให้ แล้วนายก็ต้องเจอไฟล์นี้ ด้วยความที่นายเป็นคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนายก็จะต้องเปิดฟังทันที ฮ่ะๆ ฉันเก่งมั๊ย"


เก่งมาก...คาซึยะ นายเก่งมาก


"ไปอยู่ที่นู่นแล้วฉันคงจะเหงาน่าดู เพราะว่าต่อไปก็ไม่มีใครนอนกอดฉันตอนกลางคืน แล้วใครล่ะจะมาห่มผ้าให้ฉันตอนที่นอนแล้วฉันถีบผ้าอ่ะ...เฮ้อ....คิดถึงนายจังไอ้หมูอ้วน นายอย่าร้องไห้นะจิน ถ้าไปอยู่ที่นั่นแล้วปรับตัวเข้ากับใครไม่ได้อย่าโวยวายนะ....ฉันอยากอยู่ปรามนายจัง อาคานิชินะอาคานิชิ ไปที่นู่นแล้วตั้งใจเรียนล่ะ ถ้าไม่ตั้งใจเรียนฉันจะโทร.ไปโขกสับนายให้เป็นหมูขึ้นเขียงเลย ฮึ่มมม...แล้วถ้ามัวไปหลีสาวๆนะ ฉันจะเอามีดจากโตเกียวนี่แหละ ไปเฉือนนายให้เป็นหมูบะช่อเมืองยุโรปน่ะ เชื่อฉันมั๊ย ไม่เชื่องั้นหรอ!!!!!! ฮึ่ม!!!!"


"นายน่ะมันคนแพ้อากาศ แต่ก็ยังดันทุรังไปอีกอ่ะเนาะคนเรา...จริงๆเล้ยยยยย อีตาคุณอาคานิชิบ้าเอ๊ยยยย!!! นี่ๆอย่าลืมกินยานะ ที่นู่นมีผักให้กินฉันรู้ ถ้ามัวกินแต่เนื้อ นม เนย นายมันจะมีแต่ไขมันเต็มร่างกายเลย...โอ๊ยยยย ฉันอยากกอดจินที่มีแต่เนื้อนะ ถ้านายกลับมาแล้วอ้วนแบบนั้นน่ะ ฉันจะได้โดนนายทับซะแบนน่ะสิ เฮ้อ...อยากพูดอะไรอีกเยอะเลยนะจิน...แต่ฉันพูดไม่ออก ฉันคิดถึงนายนะ ฉันจะรอนายนะ พ่อบัณฑิตหัวนอก....นายต้องเอาภาษามาเถียงกับฉันให้ได้นะ นายต้องสอนฉันด้วย...เข้าใจมั๊ย! นี่คือคำสั่ง ห้ามขัดขืน ขัดขืนฉันจะเอามีดไปกระซวกพุงนายจริงๆด้วย ฉันไม่ได้โหดนะ!!!!"


ขณะนี้เครื่องจะออกเดินทาง ท่านผู้โดยสารกรุณารัดเข็มขัดและปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิดด้วยค่ะ


"คุณคะ...ปิดเครื่องมือสื่อสารด้วยค่ะ" แอร์โฮสเตสสาวเดินเข้ามาเตือนเมื่อเห็นคุณชายยังนั่งใส่ฟังอยู่


"จินฉันอยากจะบอกอะไรนายสักอย่างน่ะ"


"คุณคะ...!!!!" เสียงหวานชักโหด


"นายฟังฉันให้ดีๆนะจิน"


"คุณ..." เสียงแอร์โอสเตสเงียบไปเมื่อถูกมือใหญ่ของอาคานิชิ จินปิดเข้าที่ปาก ราวกับว่าเธอนั่นแหละที่ผิดกฎกติมารยาทสากล


"ฉันรักนายนะ จิน"


ติ๊ด!!!!


"อะไรครับ" จินหันไปถามด้วยหน้าตาที่ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ให้ตายสิ...นี่หรอ เสียงเมนวงคัตตุน ทำไมมันกวนประสาทขนาดนี้ (ฟร่ะ) แอร์สาวคิดอย่างงงๆ - -


"เปล่าค่ะ"


"เปล่าก็ไปสิครับ" ออกปากไล่หน้าตาย...อ่ะโห คุณอาคานิชิไม่ค่อยเลยเนาะ หล่อนคนที่ดูเหมือนว่าผิดในสายตาจินเดินออกไปอย่างงงๆ







"ฉันก็รักนายนะ...คาซึยะ"





- - - - - - - - - T H E    E N D - - - - - - - - -

17 OCT. 2006 [5 วันหลังจากที่อีอ้วนไป]