Devilz79 | 2010

12 ตุลาคม 2550...

1 ปีแล้ว...1 ปีที่ชั้นยังไม่เห็นหน้าแก
ไม่สิ...เห็น แต่ไม่มอง

แกจำได้มั้ย...วันนี้ของปีที่แล้วมีความสำคัญยังไง
กับคนอื่นอาจจะบอกว่าเป็นวันที่อย่าจำไปเลย
แต่สำหรับเค้า...เค้ายินดีจะเก็บมันไว้

บอกไว้ก่อน...ทำใจได้ แต่ไม่ให้อภัย

เหมือนคนบ้า เหมือนคนเห็นแก่ตัว เหมือนคนยึดติด
แต่พูดตามความสัตย์ ทำใจได้ แต่ไม่ให้อภัย
ร้องไห้นิดเดียว แต่มันฝังรากลึกลงไปในใจ

ปากก็บอกไปว่าปล่อยให้แกเดินไปตามทางของแก
ทางที่แกเลือกที่จะเดินเอง เคารพการตัดสินใจของแก
ทั้งๆที่คิดว่าแกเลือก...แล้วแกจะเคารพทุกคนบ้าง

มันกลับตาลปัตร

แกทำแบบนั้น แกต้องให้มีคนเตือน ต้องมีคนว่า
แกโตแล้วนะ ไม่อยากจะบอก...แต่การกระทำแบบนั้น
มันทำให้เค้า...ไม่ไว้ใจแกอีกแล้ว

แกไม่เคารพเค้า แกไม่เคารพทุกคน
แกไม่เคารพคุณๆ แกไม่เคารพเพื่อนๆ

เค้าเสียใจ

ขอโทษนะ แต่วันนี้ยังให้อภัยไม่ได้
รู้มั้ย คำพูดของคนสำคัญของเค้าพูดว่าอะไร
แกได้ยินใช่มั้ย...

"6เดือนที่ผ่านมา ไม่ได้รู้สึกว่าฟ้ามันใสเลย "

ถึงจะได้ยินเสียงแก ได้เห็นหน้าแกแบบผ่านๆ
แต่แผลในใจที่มันเป็นรอยลึก...มันไม่ได้รักษากันง่ายๆนะ

รูปของแกตั้งแต่กลับมา เค้ายังไม่เคยดูเลย
ไม่เคยมองเต็มๆตาว่าตอนนี้แกสดใสหรือเปล่า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เค้าคงจะมองตาแกแล้วก็บอกว่าแกกำลังยิ้มอยู่หรือร้องไห้อยู่

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ...เค้าไม่กล้าแม้จะมองหน้าแก
แม้แต่รูปไรๆผม ยังไม่กล้ามอง ทุกครั้งที่มอง มันเจ็บ...

ไม่รู้ว่าวันไหนถึงแผลจะหาย ไม่รู้ว่าวันไหนใจจะยอมรับ
ถ้ามันไม่มีวันนั้นก็ขอโทษที

แด่ ...อาคานิชิ จิน

ปล. ถ้าอ่านมาแล้วมันแย่...ก็ทำใจเถอะค่ะ
มันเป็นเพียงความรู้สึกลึกๆของหัวใจ ที่บางครั้งมันก็เจ็บจริงๆ


โหมดพร่ำของจริง...ปิดไปเถอะเพราะแปะเอาไว้เฉยๆ (ถ้าไม่อยากเสียความรู้สึก)

วันที่ 12 ตุลาคม 2549...เป็นวันที่แทบบ้าตาย เป็นวันที่วุ่นวาย เป็นวันที่ยุ่งเหยิง
ร้องไห้...แต่ก็คิดว่าต้องตั้งสติ นั่งโหลดข่าวทุกข่าว โหลดคลิปมาดู

มันคิดถึง

คอมแทบระเบิดแน่ะ...วันนึงโหลดประมาณเกือบครึ่งกิ๊ก
สองวันก็ไปแล้วกิ๊กนึง แทบแย่...ไม่ดิ่ แย่ วันนั้นแย่...ร่างกายมันอ่อนล้ามาก
มองหน้าเขาก่อนจะไป แล้วยิ้มออกมาพร้อมน้ำตา

อดห่วงมันไม่ได้

ประมาณอาทิตย์นึงผ่านไป นั่งเอาคลิปเก่าๆพวกมินนะโนะเทเรบิมาดู
เหมือนว่าลืมหน้าเขาไปพักนึง...จำไม่ได้ เหมือนว่าสมองโดนล้าง
นั่งเขียนไดอารี่นับถอยหลังให้...แต่ละวันผ่านไปแบบเหนื่อยๆ

นั่งฟังเพลงก็อดเศร้าไม่ได้

ลืมผู้ชายที่ชื่อ "จิน" ไป...เรียกแต่ อาคา คุณอาคา อาคานิชิ
นานแล้วล่ะ ที่ไม่ได้เรียกคนคนนั้นด้วยชื่อของเขา
นานพอที่จะชิน...ชินที่จะเจ็บ แต่ก็ได้แต่เก็บเอาไว้

6 เดือนต่อมา

วันที่มีข่าวว่าเขากลับมา ทุกคนต่างโหลดไฟล์วีดีโอ นั่งดูรูป
แต่เรา...แค่เสียงยังไม่อยากฟัง ดูแย่จังเลยเนาะ
ทั้งๆที่ไม่ได้เกลียด รัก...รักด้วยซ้ำไป

แต่แค่อ่านบทสัมภาษณ์ของทุกคนแค่นั้น
แล้วก็หาอ่านตามบล็อก...ที่หลายคนอัพเรื่องที่เขากลับมา

ยิ้มไม่ออก น้ำตาไม่ไหล ทำหน้าไม่ถูก
แต่ความรู้สึกผิดที่มันท่วมท้น...

"6เดือนที่ผ่านมา ไม่ได้รู้สึกว่าฟ้ามันใสเลย"

ความผิดที่มันหล่นลงมาดังมาก...ความรู้สึกผิด
หลายคนคงรู้นะ...ว่าคำพูดนี้เป็นของใคร
คนที่ยิ้มเก่ง ซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ในแววตา

ที่ฟาร์มไม่เคยได้มอง ไม่เคยได้สังเกต
อยากจะขอโทษเขาคนนี้ดังๆ อยากจะเข้าไปกอด
มันรู้สึกเจ็บ...ที่เราไม่ได้ใส่ใจเขา

แล้วมีคนเล่าให้ฟังเรื่องตอนที่อาคาอยู่ที่ LA
ฟังแล้วรู้สึก...เกลียด...มันแค่ชั่ววูบนะ พอใจเย็นลง...ไม่ได้เกลียด
แต่ไม่เข้าใจ อยากเข้าไปถาม อยากเข้าไปกระชากเสื้อแล้วก็ถาม
อยากให้เห็นน้ำตาของแฟนๆที่เสียไป

ให้อภัยไม่ได้จริงๆ

มันหนักนะ...หนักกว่าที่จะให้อภัยได้
รู้สึกเหมือนโดนหักหลัง รู้สึกเหมือนโดนทรยศ
รู้สึกมันกระแทก มันเจ็บ

แต่ไม่ว่าจะยังไง...ต่อให้ให้อภัยไม่ได้
ก็ได้แต่ขอให้แกมีความสุข...เท่านี้แหละ

ที่อยากให้แกมี...