Devilz79 | Easy

Title: เถียงกันทำไม???
Cast: NewS
By: Kusashita & [I]-Xnor [i-Shi]
Soundtrack:  เพลงเ ถียงกันทำไม

“จิน...มันเกิดอะไรขึ้น บอกฉันเถอะ” คาเมะกัดปากแน่นสนิท





“อ๊า!!! คิดออกแล้ว” เสียงของยามาชิตะตะโกนดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงเบาๆ คนแรกที่เขาจะบอก
...อาคานิชิ จิน...

“เฮ้ยๆ จินอย่าเพิ่งนอนนะเว้ย ฉันพอจะคิดแพลนงานใหม่ออกแล้วล่ะ”
พูดโทรศัพท์ไป เท้าก็เหยียบคันเร่งไป “เฮ้ย ฟังกันก่อนนะเพื่อน....”

ตุ๊บ!!!

กระดาษแพลนงานร่วงลงไปที่รองเท้าทางฝั่งคนนั่ง

“แปปนะจิน เดี๋ยวเก็บงานแป๊ป”
มือที่ควบคุมพวงมาลัยอยู่ข้างเดียวนั้นไม่ได้ทำให้การขับรถของยามาชิตะดีขึ้นเลยสักนิดเดียว

มองทางแล้วไม่ปรากฏว่ามีรถใดสวนมา ก็แหงล่ะ...ก็นี่เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆแล้วนี่
ก้มหน้าลงไปเก็บงานที่ร่วง “เฮ้ย! อย่าเพิ่งหลับนะไอ้จิน” ตะโกนเข้าไปในโทรศัพท์ที่เอาวางไว้ตรงเกียร์

วื๊ดดดดดดดด!!! โครม!!!

“เฮ้ยๆๆๆๆ เสียงอะไรอ่ะพี”
“.........................”
“พี...”

“ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...แต่มันก็ไม่มีเสียงอะไรเลย สายโดนตัดไปดื้อๆ”
จินกัดริมฝีปากหนา “แล้ว...แล้วฉันก็เลยขับรถ แล้วก็เจอมือถือมันตกอยู่” อาคานิชิเสียงสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ส่วนตัวพีกับรถมัน...อยู่ตรงไหล่ทาง” ร่างสูงเหมือนหมดแรงที่จะนั่งต่อไป แม้แต่แรงที่เขาจะนั่งเขายังไม่มีแรง

จินหยิบเศษมือถือของเพื่อนออกมา มือถือสีแดง สีนำโชคของยามะพี...
ตอนนี้มันกลายเป็นซากอะไรก็ไม่อาจทราบได้หากไม่พิจารณาให้ดีๆ

คาเมะนั่งสะอื้นเงียบๆ ไม่มีเสียงร้องคร่ำครวญ ไม่มีเสียงเอะอะอึกกระทึก มีแต่ความเงียบ
ความเงียบเท่านั้น ทัตสึยะนั่งคิ้วขมวด ใบหน้าสวยดูไม่มีความสุขเอาซะเลย

แม้แต่คนที่ร่าเริงและมีรอยยิ้มเป็นเสน่ห์ยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ตอนนี้...ในขณะที่ทุกๆอย่างกำลังจะเดินไปได้ด้วยดี แต่ทำไมมันจะต้องมีอุปสรรคมากมายและหนักหนาขนาดนี้

มันยังไม่พออีกหรือ...มันยังไม่พออีกหรอที่จะให้เด็กทั้งแปดคนต้องเดินผ่าฝนเม็ดใหญ่ขนาดนั้น
หากแม้เขาผ่านมาได้ แต่ก็มีโอกาสที่เค้าจะล้มลงในตอนจบ

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า...หากพระองค์มีจริง ลูกขอให้พระองค์จงคุ้มครองพวกเขาจนกว่าจะไปในทางที่เรียบสงบ...
อยากให้พวกเขาทำงานโดยที่ไม่มีอุปสรรคใดขัดขวางอีก ลูกขอภาวนา...

“แล้วพวกนายจะไม่บอกคนอื่นๆในวงซะหน่อยหรอ” โคคิที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยปากขึ้นบ้าง

จินหันหน้ามามอง น้ำตาคลอเบ้า “นายว่าฉันควรจะบอกดีมั๊ย...ตอนนี้คนที่รู้เรื่องนี้ก็มีแค่พวกเราหกคนเท่านั้น
แล้วก็พวกหมอกับพยาบาล แต่ฉันสั่งเอาไว้แล้วล่ะว่าอย่าบอกนักข่าวเรื่องนี้”

“ฉันกลัวว่าพวกนั้นจะหมดแรงไปซะก่อนที่พีมันจะตื่นขึ้นมา” จินพูดเสียงเรียบ

“แต่มันก็น่าจะดีนะ ถ้านายบอกให้พวกนั้นรู้เพราะอย่างน้อยโทโมะก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งในวง”
แร็ปเปอร์พูดปลอบใจจิน “แต่ฉันกลัว ฉันยอมรับว่าคนที่ฉันกลัวที่สุดคือคุซาโนะ เพราะเจ้านั่นยังเด็กเกินไป
เจ้านั่นสมควรที่จะได้รับชีวิตที่สดใสของเจ้านั่นคืนมา”

คาเมะนั่งสะอื้นหนักขึ้นอีกเมื่อพูดถึงคุซาโนะ...สงสาร สงสารจับใจเลย

“ตะ...แต่...” เสียงเข้มๆของตนใบหน้าสวยอย่างอุเอะดังขึ้นมา
“คนที่ฉันห่วงที่สุดคือเรียว ฉันกลัวว่าเจ้านั่นจะต้องโทษตัวเอง ฉันไม่อยากให้เรียวคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ...”

ยูอิจิลุกขึ้นมา “แต่ไม่ว่ายังไงเราก็จะต้องบอกทุกคนให้รู้เรื่องนี้ มันเจ็บปวดกว่านะ
ถ้าในเวลาที่เพื่อนของตัวเองเป็นอะไรแล้วเราไม่ไปสนใจน่ะ” พี่ใหญ่ของวงหน้านิ่ว “จุนโนะ นายไปกับฉันหน่อย”

===========================================

..NewS..

ป้ายหน้าห้องถูกป้ายขนาดใหญ่จากฝีมือของทั้งแปดคนแขวนอยู่อย่างเด่นชัด มองไกลๆก็ยังรู้ว่าของวงอะไร
ยูอิจิและจุนโนะที่มาถึงบริษัทยังแอบน้ำตาตกไม่ได้เมื่อมองเห็นความสนุกสนานของวงข้างเคียง ที่อยู่ข้างๆเขามาตลอดเวลา

แกร๊ก!

เสียงลูกบิดที่บิดประตูเข้ามา ทำให้เจ็ดคนที่นั่งในห้องมองตามกันไม่วางตา...มาแล้วใช่มั๊ย

ไม่เพียงแต่ร่างที่ปรากฏนั้นไม่ใช่ร่างของลีดเดอร์ของวง แต่กลับเป็นของเพื่อนข้างวงที่มีใบหน้าเศร้า...
แม้แต่ทางุจิที่ร่าเริงยังเศร้าไปด้วย

คุซาโนะเบือนหน้าหนีทั้งคู่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...ทำไมคนทั้งคู่ทำหน้าแบบนั้น

“เอ่อ ยูอิจิ จุนโนะมีอะไรหรอ” โคยาม่าพี่ใหญ่ของวงพยายามทำหน้าสดชื่นเมื่อเห็นบรรยากาศไม่ค่อยจะดี
“ทะ...ทำไมทำหน้ากันแบบนั้นล่ะ” พูดเสียงสั่น

อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย...ไม่ชอบเรื่องแบบนั้นเอาซะเลย

ยูอิจิหลับตาลง ใบหน้าสวยของคนที่นอนสลบอยู่ที่โรงพยาบาลเข้ามาในสมองเค้าอย่างไม่คาดการณ์
การโตของเด็กคนนั้น รุ่นน้องคนนั้นที่โตมาด้วยกัน พัฒนาอย่างรวดเร็วโดยไม่น่าเชื่อ ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือฝีมือ

จุนโนะลูบหลังพี่ใหญ่เบาๆ ทั้งๆที่บอกให้มาด้วยกันแท้ๆ ทำไมถึงปลอบเขาไม่ได้นะ

“มีเรื่องอะไรกันหรอ” อุจจี้ถาม กัดริมฝีปากแน่น ทำไมใจมันสั่นๆพิกลแฮะ

“คือว่า...” จุนโนะเริ่มด้วยเสียงที่เบาหวิว “ยะ...ยามาชิตะคุง...” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบ คุซาโนะปล่อยโฮออกมาดังลั่นห้องอัด

“ยามะทำไม รุ่นพี่เป็นอะไร” ตะโกนดังขึ้นมา ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

มือที่สั่นเทาของเรียวถูกเกาะกุมด้วยมือสวยอย่างอุจจี้ เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“พีเกิดอุบัติเหตุ รถตกไหล่ทาง...มัน...สลบไปแล้ว” ยูอิจิตัดสินใจพูดออกมา
พยายามหาประโยคที่จะทำให้เข้าใจเร็วและคงจะไม่ช๊อคมากนัก

มัสสึดะเบิกตากว้าง “ไม่ตลกเลยนะครับ มะ...มันไม่ตลกเลยนะ” ไม่อยากจะเชื่อ ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกใช่มั๊ย
มือที่สั่นลูบหัวยูยะที่ซบอกของเขาอยู่

“ไม่จริง ไม่จริงใช่มั๊ย ยามาชิตะคุงไม่เป็นอะไร อย่ามาล้อเล่นกับผมนะครับ ทุกคนโกหกผมใช่มั๊ย”
ร่างบางลุกพรวดไปคว้าคอเสื้อจุนโนะที่ยืนกัดปากตัวเองอยู่

“ทางุจิคุงครับ นี่เป็นเรื่องล้อเล่นที่พวกคุณจะทำให้พวกผมร้องไห้กันเล่นๆใช่มั๊ย”

จุนโนะหลับตาช้าๆ “เทโงชิ...” เรียกเสียงเบา อยากจะคิดอย่างนั้นเหมือนกัน
อยากให้มันเป็นเรื่องตลกเหมือนกัน แต่ในเมื่อมันเป็นความจริง...ที่ทุกคนไม่อยากจะยอมรับมัน

เรียวนั่งนิ่ง ร่างกายไม่มีส่วนไหนที่ขยับ แม้แต่กระพริบตา...ทั้งๆที่กำลังจะได้งานอยู่แล้ว มันเกิดอะไรขึ้น...
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะใครกัน...เพราะว่าใคร!!!

คนตัวเล็กสะบัดมือออกจากอุจจี้ “ยูอิจิ บอกฉันมานะ ว่าพีอยู่ที่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ...
ถ้านายกล้าหลอกฉันเล่นๆเราได้เห็นดีกันแน่” มือที่กุมคอเสื้อคนตัวสูงกว่าอยู่บีบแน่น แต่ส่วนที่มันแน่น
มันอึดอัดมากกว่า...มันที่นี่ต่างหาก...ที่ใจต่างหาก

โคยาม่าและชิเงะที่ไม่กล่าวอะไรนั้นไม่ใช่ไม่เสียใจ แต่เพราะว่ามันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
ตอนนี้แม้ร้องไห้ไปก็คงไม่ได้ผลดีอะไรขึ้นมา ถ้าทุกคนร้องไห้
แต่ไม่มีคนปลอบ...มันก็คงจะไม่ได้ทำให้ทุกๆอย่างดีขึ้นมาหรอก

“ละ...แล้วพวกนายรู้กันตอนไหน” ชิเงะถามพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ถ้าจะอยู่กับโคยาม่าก็ต้องเข้มแข็งเข้าสิ
เป็นที่รองรับน้ำตาให้กับคนอื่นได้...เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

“เมื่อเช้า...” ปากสั่นเทาของจุนโนะตอบ “จินโทร.มาบอก เมื่อคืนนี้จินอยู่กับพีทั้งคืน”

คุซาโนะและเรียวกัดปากสนิท “ทะ...ทำไมถึงไม่มีใครมาบอกพวกเรา” เรียวถามน้ำตาเอ่อล้นใบหน้า

นี่สินะ...ที่ยูอิจิเรียกว่าเจ็บปวด มันเจ็บมากขนาดนี้นี่เอง
หากเขาไม่บอก...ก็คงจะต้องมีคนที่เจ็บปวดกว่านี้ ยูอิจิพูดถูกแล้ว

“ในขณะที่ยามะพีนอนที่โรงพยาบาล ทำไมถึงไม่มีใครบอกพวกเราสักคนเลยล่ะ?
กลัวพวกเราจะเสียใจงั้นหรอ ฉันเจ็บมากกว่านะ ที่ไม่มีใครบอก...ทั้งๆที่เขาก็เป็นคนสำคัญของเรา
ทำไมเราถึงไม่มีสิทธ์รับรู้เรื่องของเค้าล่ะ” อุจจี้พูดออกมา ความเจ็บปวดที่เก็บไว้มานาน ความรู้สึกตั้งแต่ที่ทั้งสองคนเดินเข้ามา

“อย่าเพิ่งมาเถียงหรือว่าอะไรกันตอนนี้เลย...ยูอิจินายนำทางนะ” โคยาม่าตัดสินใจสงบเหตุการณ์ทุกอย่างลง
มือสวยประคองร่างของคุซาโนะให้ยืนขึ้น จุนโนะกอดยูยะพลางพาเดินไปที่รถ
เรียวเดินตามยูอิจิไป อุจจี้และมัสสึดะต่างรีบตามโคยาม่าไปเช่นกัน

===========================================

“อยากร้องไห้มั๊ย” โคยาม่าถามชิเงะเมื่ออยู่ในโรงพยาบาล เขาเห็นว่าดวงตาคู่นี้ชื่นฉ่ำไปด้วยน้ำตา
หากแต่ว่าน้ำตามันไม่ได้ไหลออกมาเท่านั้นเอง

“นายไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดนี่หน่า...คนเราน่ะ มีบางครั้งที่ต้องอ่อนแอ
ร้องไห้ออกมาเถอะนะ ถ้าอยากจะร้องไห้”

ร่างบางเอามือปิดปากสนิท แต่โดนมือของโคยาม่าเอาออกมาซะก่อน
“อยากร้องก็ปล่อยมันออกมาเลยนะ ไม่จำเป็นที่จะต้องเข้มแข็งเพื่ออยู่เคียงข้างฉันหรอกนะ”
ใช้มือกดหัวชิเงะให้ซบกับไหล่ของตัวเอง “เหนื่อยก็ปล่อยออกมาเถอะนะ”

น้ำอุ่นๆถูกตัวโคยาม่าโดยที่ผ่านผ้าเนื้อบางมาก่อน “ฉันพร้อมจะเป็นผ้าเช็ดหน้าให้นายเสมอนะ”
น้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆโดยที่ไม่มีการสะอื้นของร่างบางก็ถูกเสื้อของเคย์จังซึมซับไปเรื่อยๆ

“ฉันเชื่อนะ...ว่ายังไงยามะพีก็ต้องตื่นขึ้นมาอยู่แล้ว เขาไม่ชอบอยู่นิ่งๆนานๆหรอกคนนั้นน่ะ...
ขาชอบจะตายการออกมาเต้น การเคลื่อนไหว” โคยาม่าปลอบทั้งๆที่ลึกๆแล้วก็กลัวเหมือนกัน
ถ้าเวลาอย่างที่จินบอกจริงๆ ก็เป็นเวลาเกือบสิบสองชั่วโมงแล้ว ที่ชายหนุ่มในห้อง ICU นอนโดยที่มีสายระโยงรยางค์เต็มไปหมด


ทัตจังที่กอดเรียวอย่างใจเย็นพลางพูดปลอบไปพลาง

“ไม่ใช่นายหรอกนะเรียวจัง ยามาชิตะคุงเค้าไม่ได้เป็นอย่างนี้เพราะนายนะ ไม่มีใครที่จะเกลียดนายลงหรอกนะ...
ไม่มีใครเกลียดนายเพราะนายไม่ใช่คนที่ทำผิดหรอกนะ” ในเวลาที่เรียวอ่อนแอ เขาใช่มั๊ยที่จะต้องเป็นส่วนที่เข้มแข็ง

แต่นายไม่ผิดหรอกนะเรียว...ไม่มีใครผิดหรอก มันเป็นเพียงอุบัติเหตุที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ไม่มีสักคนที่อยากให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น

“แล้วคุณจอห์นนี่รู้เรื่องรึยังล่ะ” โคคิถามจุนโนะที่กำลังปลอบยูยะอยู่

จุนโนะส่ายหน้า “ยังหรอกเพราะว่าตอนนี้คิตะคาวะคุงไปนิวยอร์คกระทันหัน”
ข้างๆเขา คุซาโนะและคาเมะที่แข่งกันร้องไห้โดยที่มีอุจจี้คอยลูบหลังอยู่

แต่คนที่น่าห่วง...จะมีอยู่สองคนน่ะสิ จินกับมัสสึดะ ทั้งคู่ต่างนั่งซึมอยู่กันคนละมุม
ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีอะไรจากทั้งสองคน แม้แต่ความรู้สึก...มันหายไปจริงๆ

จินนั่งมองทุกคนร้องไห้ด้วยสายตาว่างเปล่า ตอนนี้อะไรกัน
อยากร้องไห้เหมือนกันแต่มันบีบหัวใจซะจนมันร้องไม่ออก อะไรคือสิ่งที่หายไปตอนนี้...มันน่าใจหายจริงๆ
ถ้าจะคิดว่าคนในห้องต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เป็นเพื่อนกันมากี่ปี...เคยโกรธกันกี่ครั้ง...แต่ไม่เคยสักครั้งที่จะเกลียดกัน

ร่วมงานกันมากี่ปี ซัมมารี่มากี่ครั้ง ไม่ว่าปัญหาทุกอย่าง เรื่องทุกเรื่องก็จะมาปรึกษากันตลอด
แม้จะเป็นแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆยังโทร.หากันตลอด แล้วเขาจะยืนอยู่ได้มั๊ย...เขายังจะสามารถยืนตรงอยู่อีกได้มั๊ย...ยามะพี

มัสสึดะก้มหน้ามองพื้นด้วยความรู้สึกหลากหลายจนไม่สามารถแสดงออกมาได้
ทั้งเศร้า เสียใจ โกรธ ทุกๆอย่าง...ทั้งๆที่คิดว่าเป็นเรื่องโกหก ทั้งๆที่คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น
ที่ยูอิจิและจุนโนะแต่งให้พวกเขาร้องไห้ออกมา พอพวกเขาร้องไห้...ทุกคนต่างก็จะบอกว่าล้อเล่น เท่านี้ก็จบ

แต่นี่มัน...โกรธ โกรธยามาชิตะที่ทำแบบนี้ โกรธที่ยามาชิตะคุงไม่ยอมตื่นขึ้นมาเต้นเร็วๆ
ไม่ว่าปาฏิหารย์ที่ไหนมีจริง...ก็อยากจะขอให้คุ้มครองเขา...อยากให้คุ้มครองคนที่นอนหลับใหลอยู่ในห้องนั้นตื่นมาโดยเร็ว

“คุซาโนะ คุซาโนะ” เสียงเรียกเบาๆกระซิบที่ข้างหูของคุซาโนะที่หลับไปด้วยความเหนื่อย

คุซาโนะตื่นขึ้นมาพลางขยี้ตาด้วยความงัวเงีย พลางมองไปข้างๆ ทุกคนหลับหมดแล้ว...และ...
แล้วใครล่ะที่เรียกเขาเมื่อกี๊ น้ำเสียงคุ้นจังเลย

“คุซาโนะ...” เสียงนั้นเรียกขึ้นมาอีกครั้ง คนโดนเรียกหันไปมองข้างหน้า
แต่ก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ชู่ว์” คนตรงหน้าจุ๊ปาก

“ยะ...ยามาชิตะคุง” เรียกอย่างยากลำบากเหลือเกิน

“อย่าร้องไห้เพราะฉันอีกเลยนะ” ยามะพีกัดริมฝีปาก “นี่...นอตตี้ นายต้องเข้มแข็งเอาไว้ให้มากๆนะ...
ยังไงงานนี้พวกเราก็จะต้องทำต่อไปเข้าใจมั๊ย” มือบางลูบหัวคนข้างหน้าด้วยความเอ็นดู

“ถ้าวันนึง ไม่มีฉันพวกนายก็ต้องอยู่ให้ได้นะ...” พูดเบาๆ

“แล้วโทโมะจะไปไหนอ่ะ”

“ไม่รู้สิ...แต่นายต้องเข้มแข็งเอาไว้มากๆนะ อย่าดื้ออย่าซนกับเคย์จังและสตาฟล่ะ นายโตขึ้นแล้วนะ...”
เสียงขาดชะงักไปเพราะน้ำตาที่มันไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“ดูแลตัวเองให้ดีๆ อย่าหักโหมกับงานล่ะ ฝากบอกเรียวด้วยนะ...ว่าเขาไม่ผิดหรอก...ฝากบอกด้วยนะ”

“ถ้าตื่นขึ้นมา...แล้วไม่เจอฉัน อย่าร้องไห้นะ...ฝากบอกทุกๆคนด้วยว่า ขอบคุณมาก...
ที่เห็นฉันเป็นคนสำคัญ ขอบคุณที่ทุกคนยังรักฉันเหมือนเดิม สู้ๆเข้านะนายน่ะ”

คุซาโนะที่สะอื้นอยู่เงยหน้าขึ้นมามองยามะพีแล้วกำชายเสื้อแน่น “ถ้าผมไม่ให้รุ่นพี่ไปล่ะครับ”

“วันนึงนะ...คนเราก็ต้องสูญเสีย ขอให้นายรับมันให้ได้นะ
แต่ถ้าวันไหนที่นายเหนื่อยหรือเหงาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้านะ...เพราะฉันกำลังมองนายอยู่ อย่าลืมนะ...คนเราก็ต้องสูญเสีย”

“ฉันยืดเวลาออกไปไม่ได้แล้วล่ะ ฝากบอกทุกคนนะว่าอย่าร้องไห้ให้กับฉันอีก แต่อยากให้ทุกคนเก็บฉันไว้ในความทรงจำ”
มือของคุซาโนะตอนนี้ก็กลับกำแต่เพียงอากาศเปล่าๆ

“ยะ...ยามะพี”

“อย่าไปเลย กลับมานะ...กลับมานะ...ขอร้อง กลับมาเถอะ...ฉันอยู่ไม่ได้นะ...กะ...กลับมา”

Tululu Tululu…lululu

“คะ..ครับ” เสียงสั่นเมื่อรับโทรศัพท์ น้ำตายังคงอาบเต็มแก้มทั้งสองข้าง

“ยินดีต้อนรับการกลับมาของนายนะนอตตี้ อ้อ แฮปปี้เบิร์ดเดย์สามปีนิวส์กว่าๆด้วยแหละ”
น้ำเสียงสดใสของลีดเดอร์ของวงอย่างยามะพีดังเข้ามาในสาย

“ยะ...ยามาชิตะคุง” คุซะโนะพูดเสียงสั่น “นาย...นายไม่ได้เป็นอะไรใช่มั๊ย” ถามเสียงเครือ

“อ้าว...ไอ้น้องคนนี้นี่ คนอุตส่าห์โทร.มายินดีด้วย ถามว่าเป็นไรมั๊ยเดี๋ยวปั๊ด”
แม้จะดูคล้ายโกรธ แต่ความรู้สึกในน้ำเสียงนั้นมันไม่ใช่เลย

“หรือผมแค่ฝันไป” ถามกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ได้ยินไปถึงคนในสาย

“ห๊ะ นายฝันว่าฉันเป็นอะไรเจ้าตัวแสบ...ท่าทางจะไม่ดีแน่ๆ ฉันไม่ฟังดีกว่า” กำลังจะพูดต่อแต่โดนขัดขึ้นมา

“อยู่กับพวกเราไปนานๆนะครับ” คุซาโนะตะโกนเข้าไปในโทรศัพท์ “อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ”

“ถ้าพวกนายอยากให้ฉันอยู่ ฉันก็จะหน้าด้านอยู่ แต่ว่านาย...จะให้ฉันไปไหนเนี่ย
โอ๊ยยย คุยกับนายแล้วปวดหัวอ่ะ ประสาทจะกิน” บ่นเบาๆ “เออ...คืนนี้ว่าจะไปบ้านนายน่ะ จะเอาแพลนงานไปให้ดู”

คนตัวเล็กถึงกับหัวใจกระตุกวูบ...กลัวจริงๆ กลัวว่าจะเป็นแบบในความฝัน
“มะ...ไม่ต้องมานะ เดี๋ยวเอาไปให้ดูที่บริษัทก็ได้” น้ำตาที่หายไปแล้วรื้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ง่า งั้นฉันกลับก็ได้”

“กลับ?” คุซาโนะทวนคำ เสียงที่เงียบก็เริ่มมีเสียงหัวเราะเล็กๆเร็ดรอดเข้ามาตามสาย “อยู่ไหนกันเนี่ย?”

“ออกมาดูเองสิ”

คุซาโนะเปิดประตูออกไป ถึงกับตาค้างด้วยความงง ก็จะอะไรไปล่ะ...ถ้าไม่ใช่
ยามะพี อุจจี้ เรียวจัง ชิเงะ โคยาม่า มัสสึดะ ยูยะ
ยืนเรียงกันพลางหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน โดยที่มีหัวหน้าวงถือมือถืออยู่

ใบหน้าที่มีแต่ความงงของคุซาโนะคลายยิ้มออกมา “ทุกคน...แกล้งผม”
แต่ก็กระโดดเข้าไปกอดเรียงคนที่ยืนอยู่จนเกือบจะล้มกันทั้งวง

“ฉันก็อยากจะบอกกับนายเหมือนกัน” ยามะพีกระซิบเบาๆที่หูของคุซาโนะ
“ว่า...บางทีฉันอาจจะฝันเหมือนนายก็ได้นะ...”

คนตัวเล็กถอนกอดด้วยความงง

“ก็...พวกเราฝันเหมือนกันทุกคนเลยไง”

ปล. จบได้ซะทีนึง ฮ่ะๆ แต่ออกมาทำไมตอนท้ายๆมันชักป่วงๆหว่า
ตอนแรกกะจะจบแบบทิ้งไว้ แต่เดี๋ยวโดนคนอ่านรุมตื้บ...ไม่เอาดีกว่า
เดี๋ยวศพจะไม่สวยงาม - - เป็นไงก็ฝากมา ณ ที่นี้แล้วกัน