Devilz79 | Easy

4th Anniversary

สี่ปีแล้ว...สี่ขวบแล้วที่ทุกคนอยู่ด้วยกันมา
สำหรับเราอาจจะรู้จักได้ไม่นาน แต่มันคือความผูกพันธ์

ไม่รู้จะพูดอะไรดีแฮะ...มันอัดอยู่ในใจไปหมดแล้ว
ตอนแรกที่รู้จัก...ก็เห็นแค่ 7 และกำลังจะกลายเป็น 6
มันเป็นภาพที่ดูแล้วปวดใจ...มันอดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

แต่ทุกๆอย่างที่ผ่านมา...และผ่านไป
มันเป็นสิ่งที่สอนให้ฟาร์มรู้จักการรอคอยอย่างมีความหวัง
อาจจะท้อบ้าง อาจจะเหนื่อยบ้าง แต่ฟาร์มจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

ทุกคนเข้มแข็งกันมาก ไม่ว่าจะเจออะไรมากมายแค่ไหน
ตอนแรกที่เจอกัน...เจอน้องคุหัวแหลมๆ คุณพีผมทองและตอบมาก
ท่านเรียวหัวดำมั้ง น้ำจี้หัวทองๆน้ำตาลๆ พี่โคะตาตี่ๆ (อันนั้นปกติเฟร้ย!!!)
คาโต้ช่วงที่ยังไม่ปฏิวัติ - -" ทาคะและเทชชี่คู่ยุ้ย...

แต่ไม่มีทาคาฮิโระจัง...

ถ้าถามว่ายังจำความรู้สึกพวกนั้นได้มั้ย...จำได้ ได้ขึ้นใจเลยแหละ
บรรยากาศของการโหลดภาพแต่ละภาพ ไฟล์แต่ละไฟล์
ใครที่เคยเล่นเน็ต 56 อันนั้นถือว่าเร็วแล้วนะ สำหรับฟาร์มตอนนั้น

เน็ตบ้านไอ้ฟาร์มขึ้นแค่ 38 บางวันเกเรขึ้น 16.8
โหลดไฟล์เพลงแต่ละไฟล์แทบจะเป็นชั่วโมง...
แต่พอได้ฟังแล้วก็นั่งยิ้ม...

นั่งดู youtube กว่าจะโหลดเสร็จแต่ละคลิปแทบคลั่ง
บางทีมันก็โกง...แต่พอดูแล้วก็มานั่งฮา นั่งเขินหน้าคอมเหมือนคนบ้า

วันที่6 กุมภาพันธ์ปีที่แล้ว เป็นวันที่จำสภาพ (เน่าๆ) ของตัวเองได้ขึ้นใจ
เคยเห็นคนจะล้มทั้งยืนมั้ยคะ? ฟาร์มนี่แหละ...วันนั้นทั้งวันอึนไปเลย
คือแบบ...ชาไปทั้งตัว ทั้งชาทั้งเจ็บยิ่งกว่าโดนเพื่อนต่อย

แล้วเป็นวันที่ไร้สติมากๆ...ทำอะไรก็แบบไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ตัวเลย
เป็นคนที่ไม่รู้สึกรู้สากับอะไรที่ชาวบ้านเค้ากลัวกันแม้แต่นิดเดียว

วันที่ 15 กุมภาพันธ์ปีที่แล้ว เป็นวันที่ยิ้มออกอย่างสดชื่น แม้จะไม่มากก็เหอะ...
ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์น้องคุ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...ข้างบ้านดีดกีตาร์เพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์
อึ้งเลย...ได้ยินแล้วค้างไปเลย แบบว่า...ดีใจมากๆ (ถึงข้างบ้านเค้าจะไม่รู้เรื่องด้วย)

วันที่ 30 เมษายนปีที่แล้ว เป็นวันที่ไม่อยากจะร้องไห้
แต่ก็อดไม่ได้ นั่งอวยพรเคย์จังไป น้ำตาไหลพราก...
ไม่ไหวแล้ว บ่นกับเคย์จัง เคย์จัง...ทำไม 'เขา' ต้องทำแบบนี้ล่ะ?

บลาๆ

มาถึงวันนี้...อยากจะบอกว่าเด็กคนนี้สามารถรับกับสถานการณ์ต่างๆได้แล้ว
ด้วยความเข้มแข็งของนิวส์ทุกคน ของแฟนนิวส์ทุกคน...
มันทำให้เด็กคนนี้สามารถตั้งสติกับเรื่องต่างๆได้มากมาย

ทำให้เด็กคนนี้สามารถยืนบนขาตัวเองอย่างมั่นคง
บางครั้งที่ล้ม แต่ก็ลุกขึ้นมาได้...แค่คิดว่าพวกคุณยังลุกขึ้นมาได้ เราก็ต้องลุกได้

ขอบคุณ

ขอบคุณ 'คุณพี' สำหรับคำพูดคำนั้น...สำหรับความเข้มแข็งทั้งหมดที่คุณมี...สำหรับทุกๆอย่างที่คุณเป็น...สำหรับความสำคัญของแฟนๆที่มีต่อคุณ สุดท้าย...ขอบคุณที่คุณรักนิวส์

ขอบคุณ 'ไอ้หมีน้อย' สำหรับความรั่วที่ทำให้เราหัวเราะได้ตลอดเวลา...สำหรับความพยายามทุกอย่าง ขอบคุณนะ

ขอบคุณ 'เรียวจัง' สำหรับข้อความนั้น...เรียวจัง ตอนที่อ่านไดวันนั้น เรียวรู้มั้ย...ว่าเราอยากกระโดดกอดเรียวแน่นๆแล้วบอกว่าขอบคุณนะ

ขอบคุณ 'น้องจี้' สำหรับความพยายามทั้งหมด...รอยยิ้ม...อาการเล่นกล้อง...หลุดมาดคุณชาย...เสียงหัวเราะ...ขอบคุณนะ

ขอบคุณ 'พี่โคะ' พี่ชายที่แสนดีเสมอ (ว๊ากกกก พูดไม่ออก...น้ำตาเริ่มคลอแล้วนะเคย์จัง) ขอบคุณที่คอยดูแลพวกเขามาตลอด ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ 'ชิเงะ' สำหรับความพยายามทุกอย่าง...ขอบคุณที่กล้าจะยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อพวกเรา แต่ไม่ว่าชิเงะจะเป็นยังไงพวกเราก็รักชิเงะแบบที่ชิเงะเป็นนะ

ขอบคุณ 'ทาคะจัง' สำหรับรอยยิ้มแบบนั้นในวันที่มืดมน ทาคะจังทำให้รู้ว่าบนโลกใบนี้หากมีด้านมืดแล้ว ก็ต้องมีแสงสว่างสิ!!

ขอบคุณ 'เทชชี่' สำหรับความพยายามของหนูนะ...บางครั้งเต๊ะอาจจะท้อไปบ้าง แต่ก็ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาถึงตอนนี้ ขอบคุณจริงๆ

ขอบคุณ 'คุณจอห์นนี่ คิตะคาว่า' ขอบคุณป๋ามากนะ ที่ป๋าสร้างพวกเขาขึ้นมา ป๋าทำให้เรารู้ว่า 'คนสำคัญ' เป็นยังไง ป๋าสอนให้พวกเราโตขึ้นมาด้วยความเข้มแข็ง ความจริงแล้ว...ป๋าหวังดีใช่มั้ย? ป๋าอยากให้พวกเราและพวกเขาโตขึ้นด้วยความเข้มแข็ง สามารถเดินหน้าไปด้วยขาของตัวเองพร้อมๆกับทุกคน

15 กันยายนปีที่แล้ว...
หัวใจเต้นตึกตัก...ตาเริ่มลายด้วยความง่วงนอน
แต่กัดฟันอยู่ถึง 4 ทุ่ม...ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์

ให้คนสำคัญทั้งแปดคน
เขียนไดอารี่พร้อมรอยยิ้ม

ปิดท้ายไดอารี่ด้วยคำว่า
'Fly to high with NEWS'

....And you light up my life,
You give me hope, to carry on.
You light up my days
And fill my nights with song....

for NEWS