Devilz79 | Easy

Title:The Equation

Cast: Taguchi x Tatsuya

______________________________________

คุณเคยเรียนเลขเรื่องสมการมั้ยครับ?
แล้วคุณเคยหาสมการในตัวคุณเองมั่งมั้ยครับ เช่นว่า..

คุณ + ตกบันได = คุณเจ็บ

ครับ...ผมตั้งสมการต่างๆมากมายในชีวิตผม
แต่มีข้อนึงที่จนวันนี้ ผมก็ยังไม่สามารถหาคำตอบของมันได้

ทางุจิ + ทัตสึยะ =?

--- สมการที่หาคำตอบไม่ได้ ---

"เฮ้ย! ไอ้โนะแกก็ไปบอกสิวะ" เพื่อนร่างสูงผิวขาวหน้าตาหล่อเหลา
ใช้ไหล่ของเขากระแทกไหล่ผมให้ออกไปข้างหน้า
"รอแต่โอกาสดีๆ บรรยากาศเหมาะ ระวังหมาคาบไปแดกนะเว้ย"

ผมคิดตาม...

แต่ที่สิ่งผมตัดสินใจคือหันหลังกลับก่อนกอดคอเพื่อนเดินไป
"ช่างเถอะจิน ฉันกลัวเจ็บ" มันออกจะเป็นคำที่ดูขี้ขลาดไป
มันเป็นความรู้สึกของผมจริงๆนี่หน่า...

มันมองผมด้วยแววตาสงสาร ผมรู้หรอกว่ามันรักผมมาก
"ฉันก็กลัวแกเจ็บ...แต่ถ้าแกไม่บอก แกจะไม่เจ็บกว่าเหรอ?"
แล้วจินก็เดินหนีผมไป ผมก็ไม่อยากให้เพื่อนผมเจ็บปวดไปกับผมหรอก

ผมรู้ดีว่าจินรักผมขนาดไหน และผมก็รักเขามากเช่นกัน
เราสองคนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนิสัยใจคอแค่มองก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

.

.

"จิน วันนี้ฉันจะไปสารภาพแล้วนะ" ผมกัดริมฝีปากแน่น
จินยิ้มให้ผมบางๆพลางแตะไหล่เบาๆ

"สู้ๆ"

ผมพยักหน้าก่อนที่จะเดินหน้าไปลิ่ว
เพียงเพราะเขาคนนั้น...เขาคนนั้นคนเดียว
ทำให้ผม...ไม่สังเกตสีหน้าเพื่อนของผมก่อนที่จะเดินออกมา

"เอ่อ...ขอคุยอะไรด้วยได้มั้ย?"

ผมกลั้นใจเอ่ยปากถามออกไป
ชายหนุ่มร่างบางผมสีดำหันมามองผมด้วยสายตาฉงนก่อนที่จะส่ายหน้าดิก
มือบางลากเพื่อนให้ออกห่างจากรัศมีของผม

"นิดเดียวเองนะ...ฉันไม่กัดหรอกน่า"

ผมฝืนยิ้ม ฝืนหัวเราะ ปล่อยมุกฝืดๆออกไป
แต่คนคนนั้นก็ยังส่ายหัวสุดชีวิต
แล้วจะให้ผมทำยังไง? จะรั้งเขาไว้เหรอ?

ไม่มีทาง...

น้ำตาผมไหลลงมาเป็นสาย มือหนานุ่มขยี้ลงบนหัวของผมแรงๆ
"ไม่เป็นไรนะจุนโนะ..." แค่คำพูดแค่นั้นผมก็กอดจินไว้แน่น
ความจริงผมไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดสักนิด...

ในตอนที่ผมเดินออกไปนั้นผมมองไม่เห็นหน้าจิน
แต่ผมรู้....ว่าเขากำลังร้องไห้ เขาร้องไห้เพื่อไม่ให้ผมร้องไห้
เขาแบ่งความเจ็บปวดของผมไป...

"ร้องไห้ออกมาเถอะ" จินยังคงกอดผมไว้แน่น
แต่มือผมกลับปาดน้ำตาออกอย่างช้าๆก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา

"ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ" พูดออกไปอย่างนั้นก็เถอะ
แต่จินก็คงจะรู้ ว่าผมยังคงเจ็บ เจ็บไม่มีวันหาย

.

.

วันและเวลาจะคอยเยียวยาให้คนคนนึงหายดี
ผมไม่มีวันเชื่อคำคำนี้...

"ฉันอยากจะเคลียร์เรื่องนี้ให้มันจบๆไป"
ผมเอ่ยปากบอกจินในเช้าวันหนึ่ง
"อยู่แบบนี้ก็อึดอัดใจซะเปล่าๆน่ะ"

จินแค่นหัวเราะออกมา ไม่แน่ใจว่าด้วยความสงสารหรือขำผมจริงๆแน่
"แล้วจะไม่เจ็บเหรอ?" ทำไมช่างเป็นคนที่สรรหาคำถามได้ตรงใจผมล่ะนี่

"คาเมะก็บอกว่าไม่กลัวเจ็บเหรอ...แต่ฉันน่ะนะ" ผมพูดถึงเพื่อนในห้องของผมเอง
ก่อนที่จะหยุดยิ้มให้จิน "ไม่เจ็บหรอก ถ้าเจ็บนะ ฉันก็จะกอดจินเอาไว้แน่นๆเลย"

ตอนนี้คงเป็นตอนที่ผมมีความสุขมากที่สุดเลยล่ะ...

.

.

"ขอคุยด้วยไม่ได้จริงเหรอ?" ผมเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา
คงแปลกใจไม่น้อยล่ะสิ ว่าทำไมผมถึงตามตื้อขนาดนี้

เพียงเวลาแค่ 4 วัน ผมก็เริ่มเกมใหม่จนได้
แต่เขากลับเดินหนีผมออกไป ผมแน่ใจ...ว่าผมต้องสารภาพให้เขารู้ให้ได้

"ทำไมล่ะ? ทำไมคุยไม่ได้?" ผมถามไปทั้งๆที่วิ่งดักหน้าเขาอยู่
แต่คำตอบที่ได้รับมาคือการส่ายหน้า....

"แปปเดียวเอง กลัวฉันเหรอไง?"
ความเงียบคือคำตอบ...

ผมเลือกที่จะถอยออกมา

"จิน..." แล้วคนที่ยืนข้างๆผมก็คือจิน เป็นเขาทุกครั้ง
"ฉันร้องไห้ได้มั้ย?" มันเป็นคำถามที่ดูตลก...แต่มันไม่ตลกเลย

เขามองผมด้วยสายตาสงสารก่อนที่จะกอดผมเอาไว้อีกครั้ง
"ทำไมจะร้องไม่ได้ล่ะ ฉันจะกอดนายเอง" แล้วผมกับเขาก็ร้องไห้ไปพร้อมๆกัน
มันกี่ครั้งแล้ว...ที่จินต้องมาร้องไห้กับผม มาร้องไห้ให้ผม

.

.

"คิดดีแล้วเหรอจุนโนะ?" จินถามผมด้วยความเป็นห่วง
ใบหน้าของเขาไม่เหลือเค้าความหล่อหลงเหลืออยู่เลย

ผมอมลมในปากพลางทรุดตัวนั่งลงบนเตียง
"ไม่รู้สิ แต่นะจิน...ฉันก็อยากจะตัดใจ แต่วันจบการศึกษาน่ะ
ฉันว่าฉันจะไปสารภาพ ก็จะได้จบๆกันไปน่ะ"

จินยิ้มให้ผมอีกครั้งก่อนจะไล่ให้ผมไปแต่งชุดนักเรียน

.

.

ผมยังคงไปเรียนตามปกติ ผมยังยิ้ม ยังหัวเราะได้ตามเดิม
เพียงแต่จะมีแค่จินเท่านั้น ที่รู้ว่าชีวิตผมกำลังเริ่มเปลี่ยนไป...
สายตาเศร้าๆที่ไม่อาจควบคุมได้ มันปรากฏบนสายตาของผม

ความจริงแล้ว ผมก็อยากที่จะใช้ชีวิตแบบเดิม...

หลายครั้งที่ผมนึกถึงสายตาเย็นชาของคนคนนั้น มันก็ทำให้ผมแทบทรุดเลย
เป็นสายตาที่ผมไม่อยากจะมอง ผมไม่อยากจะนึกถึง ผมไม่อยากจะจำ
เพราะมันทำให้ผมเจ็บปวด...มันกำลังกินหัวใจผมไปอย่างช้าๆ

แต่ในเมื่อผมเลือกที่จะรักแล้ว...ผมจะทำยังไงได้

ผมจะต้องทนมองแผ่นหลังนั้นไปอีกนานเท่าไร
เมื่อไร...ที่ผมจะลืมเขาได้...อุเอะ ทัตสึยะ

เวลาผ่านพ้นไปอีกเดือนนึง
ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ...

ที่แปลกไปคงจะเป็นตัวผมเอง ที่เลือกจะออกมาอยู่กับจิน
มากกว่าที่จะไปอยู่กับเพื่อนคนอื่นๆ

ผมเลือกที่จะทำใจแข็งไม่มองหน้าเขาคนนั้นทุกครั้งที่เราผ่านกัน
ผมเข้าใจดีว่าเขาคงลำบากใจ...ที่ต้องมาเจอหน้าผม
และนี่คือสิ่งที่ผมจะทำได้คือการไม่มองหน้าเขา...

"เกมนี้ฉันมีชีวิตแค่สามชีวิตเท่านั้นเองนะ"
ฉันตายไปสองแล้วล่ะจิน ตอนนี้ฉันพอซเกมเอาไว้

ผมมักจะบอกจินแบบนี้เสมอ ผมรักการเล่นเกม
และบ้าพอที่จะเอามันมาใช้ในชีวิตของผมเอง

และผมก็เต็มใจ...ถ้าบทสรุปของมันจะคือคำว่าแพ้

"ฉันอยากจะเล่นให้มันจบๆไปซะที เบื่อแล้วเหมือนกันที่มันค้างๆคาๆแบบนี้"
ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่เจ้าตัวคุมเกมของผม
กลับไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผมสักครั้งนึง...ไม่มีแม้แต่นิดเดียว

และสิ่งที่ผมจะทำตอนนี้คือพยายามที่ลืมเขาไปให้ได้
อยากจะมีสักครั้งที่เดินผ่านกันแล้วไม่ต้องมอง
อยากจะทำเหมือนคนไม่เคยเจอกันมาก่อน...

แต่ดูเหมือนทุกสิ่งกลับตาลปัตร

ยิ่งผมพยายามที่จะลืมเขามากเท่าไร...
เขาก็ยิ่งจะเข้าใกล้ผมมากขึ้นเท่านั้น
แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่ลอบมองหน้านั้น...รอยยิ้มนั้น

เหมือนจงใจจะยั่ว...

สายตากลมๆที่มองมาที่ผมเวลาที่เจอกันนั้น
ไม่อยากจะบอกเลยว่าทำให้ใจสั่นแค่ไหน
แต่เพื่ออนาคตที่ไกลออกไป ผมจึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

ผมไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับผมนี่

ผมไม่อยากจะคิดไปเอง ว่าเขากำลังสนใจผม
สายตาคู่นั้นกำลังมองมาที่ผม...
มันไม่ใช่สายตาของคนที่รังเกียจ
แต่ผมก็บอกไม่ได้ว่ามันเป็นสายตาแบบไหน

ผมแค่เหนื่อย...
ผมแค่อยากพัก...

และทุกครั้งที่ผมบ่นกับจิน จินก็มักจะยิ้มให้ผมและพูดประโยคเดิมๆ
"ถ้าจะรอโอกาสและสถานที่ที่เหมาะสมน่ะ ระวังจะสายเกินไปนะ"
ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาไปติดหรือได้คำพูดนี้มาจากไหนกัน...?

แต่ผมไม่ถามเขาหรอก...
ผมแค่คิดตามเฉยๆ...

-- สมการที่หาคำตอบไม่ได้ --

ตกลง... ทางุจิ + ทัตสึยะ = ?

เป็นความบังเอิญของคนคู่หนึ่ง
ที่ได้แค่มองกัน...ทั้งๆที่อยู่ใกล้กัน

แต่ละคนไม่สามารถเอื้อมจับอีกฝ่ายได้

ทางุจิ + ทัตสึยะ = เส้นขนาน

งั้นเหรอ?

เส้นขนานที่ไม่มีวันจะมาบรรจบกันได้
ที่ทำได้ก็แค่มองกัน แล้วต่างคนต่างเจ็บปวด
หรือจะเป็นผมที่เจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียว

หรือสมการนี้จะไม่มีคำตอบ

มันเป็นเพียงความรู้สึกของชายคนหนึ่ง
ที่ต่อให้เขาตายจากไป...เขาก็คงไม่สามารถหาคำตอบของสมการนี้ได้

- สมการที่ไม่มีคำตอบ -