RQ S.Fic | The 24th 'G59
posted on 05 Feb 2010 22:17 by devilz79 in FICTIONs, REBORN, RQ
Title: The 24th
Paring: G59
Rate: PG
Author: Devilz79
Requested by ~ * M i K A * ~
…………………………………………………………………………………….
ถ้าเวลาพิเศษมีจริง...
เวลาเช่นนั้นคงจะอยู่เบื้องหน้าเขา เพียงแค่เอื้อม...
เวลาเช่นนั้นคงจะอยู่เบื้องหน้าเขา เพียงแค่เอื้อม...
“มุคุโร่!!”
เสียงดังตวาดก้องเมื่อพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดไม่คุ้นตา แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือรอบกายของเขากลับเป็นชายหาด ทรายเม็ดละเอียดละมุนผิวบอบบาง เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเบา ๆ ราวกับกำลังกล่อมเด็กให้หลับนอน
...ใช่นอนหลับ
สถานที่แบบนี้ไม่ควรจะมาอยู่ในเวลาที่ ‘นอนหลับ’
คนคนเดียวที่มักจะยุ่มย่ามความฝันของคนอื่นได้ ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
“หึหึ...” เสียงหัวเราะในลำคอ นุ่มทุ้มดูแปลกประหลาดแก่โสตนัก “...ที่ของฉัน แต่ตะโกนเรียกคนอื่น ไม่คิดว่าจะเป็นการเสียมารยาทหน่อยหรือ...เด็กน้อย?” ไม่ใช่เสียงของมุคุโร่...ร่างเล็กคิดก่อนจะหมุนซ้ายขวาหาต้นตอของเสียง
“ใครน่ะ!”
ตวาดกร้าวแล้วขมวดคิ้ว...หากไม่ใช่มุคุโร่ แล้วจะมีใครที่มีความสามารถแบบนี้อีก ? เนตรสีมรกตกวาดรอบทิศ ก่อนจะสะดุดที่ร่างสูงโปร่งของบุรุษเรือนผมสีทองสว่าง เฉกเช่นเดียวกับดวงตาที่ละมุนละไมยามสบ
“...รุ่นที่สิบ?...ไม่ใช่” ครางเสียงแผ่วยามนึกถึงผู้ที่มีโครงหน้าคล้ายกัน หากแต่...ความรู้สึกกลับแตกต่าง
“ยาวไกลเกินไปแล้ว เด็กน้อย...”
‘เด็กน้อย’ นิ่วหน้า กัดริมฝีปากไม่พอใจเล็กน้อย ทั้งที่อีกฝ่ายดูหน้าไม่ได้แก่ไปมากกว่าเขามากน้อยเสียเท่าไร แต่กลับเรียกเขาว่า เด็กน้อย ๆ แบบนี้...มันจะมากเกินไปแล้วนะ !
“...นายเป็นใคร...แล้ว...ทำไมถึง....” ทำไมถึงเข้ามาในความฝันของเขา...โกคุเดระ ฮายาโตะกลืนคำถามของตัวเอง เมื่อนิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายยกขึ้นสัมผัสแผ่วที่ริมฝีปาก
...ไม่รู้ตัว ว่าคนคนนั้นเข้าใกล้ตั้งแต่เมื่อไร
“คำตอบของคำถาม...” หยุดเสียงทิ้งให้อีกฝ่ายกลั้นหายใจรอคำตอบ รอยยิ้มอบอุ่นคลี่กว้างตามรูปเรียวปาก “...มันไม่มีตั้งแต่แรกแล้ว เด็กน้อย”
โกคุเดระเบิกตากว้าง มือเรียวยกขึ้นจะฟาดคนตรงหน้าให้สลบกันไปข้าง แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร...ภาพเบื้องหน้ากลับเรือนลางแล้วทุกอย่างก็ดับไปกับความมืด
มีเพียงแว่วเสียงสุดท้ายเท่านั้นที่เขาได้ยิน
“...Arrivederci…”
ช่วงเวลาที่แสนพิเศษ
ไม่ต่างไปจากซินเดอเรล่ากับเจ้าชาย
หรือจะเป็นอลิซในโลกแสนประหลาด....
ไม่ต่างไปจากซินเดอเรล่ากับเจ้าชาย
หรือจะเป็นอลิซในโลกแสนประหลาด....
อีกครั้ง...
เขามายืนที่หาดทรายสีขาวอีกครั้ง
“ไม่คิดว่าเธอจะมานะ...”
เสียงทุ้มแสนประหลาดแต่คุ้นเคย เรียกให้ ‘เธอ’ หันหน้ากลับหันมอง ณ เบื้องหลัง “...กรุณาเลิกเรียกผมว่า ‘เธอ’ เสียทีครับ ท่านรุ่นที่หนึ่ง”
‘ท่านรุ่นที่หนึ่ง’ ที่ถูกกล่าวอ้างส่งรอยยิ้มละไมคืน ร่างโปร่งเอนกายลงบนเก้าอี้สีสะอาด เท้าแขนบนนั้นก่อนจะอิงหน้าลงไปกับฝ่ามือ “...คิดว่าบังคับฉันได้ก็เอาสิ ฮายาโตะ”
เจ้าของชื่อขมวดคิ้ว
“แล้วก็เลิกเรียกฉันว่า ‘ท่านรุ่นที่หนึ่ง’ ได้แล้ว”
คนโดนสั่งกระดกยิ้มเยาะเล็ก ๆ “คิดว่าบังคับผมได้ ก็เอาสิครับ ท่านรุ่นที่หนึ่ง”
เอาคำพูดอีกฝ่ายยอกย้อนอย่างไม่เกรงว่าฝ่ายนั้นเป็นถึงวองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง ในขณะที่ตนเองเป็นเพียงผู้พิทักษ์รุ่นที่สิบ หนำซ้ำอายุยังห่างไกลกันหลายร้อยปี
“คิดว่าฉันทำไม่ได้หรือไง?” เสียงทุ้มลึกยังคงน่าฟังเหมือนเดิม แต่หากครานี้กลับเพิ่มพูนความเย็นยะเยือกให้คนฟังไม่กล้าสบสายตา “...สิ่งไหนที่ฉันอยากได้ ฉันก็ต้องได้ ไม่อย่างนั้น...ก็ไม่มีวองโกเล่หรอก เด็กน้อย”
ยิ้ม...
เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น แต่กลับเป็นรอยยิ้มเย็นเยือกสร้างความหวั่นใจให้ผู้พิทักษ์แห่งวายุ
รอยยิ้มของผู้เป็นใหญ่ ทะเยอทะยาน และเอาแต่ใจ
“เรื่องนั้นน่ะ...ช่างมันเถอะ” ว่าเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา กวาดตามองทรายเบื้องล่าง ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ยังที่วองโกเล่รุ่นแรกนั่งอยู่ แล้วหันหน้าให้กับฟองคลื่น “แต่ทำไม...คุณถึงอยู่ในความฝันได้ล่ะ?”
สิ้นคำถาม เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นแทรกซ้อนเสียงคลื่น
“อื้มม...นั่นสินะ”
ร่างโปร่งยืดลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเคลื่อนฝีเท้าไปยังทิศที่เจ้าของคำถามยืนหันหลังให้
“เพราะ...”
มือหนาแตะแผ่นหลังบอบบาง ก่อนจะไล้ลงเรื่อยถึงสะโพกมน ใบหน้าคมเอนซบลงกับไหล่เล็ก ริมฝีปากละเลยไปสัมผัสแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะแสงแดดจำแลง
หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่อาจสัมผัสได้ ร่างเนื้อโปร่งแสงและเรือนรางลงทุกวินาที
“เพราะเธอ...ละมั้ง”
จบถ้อยคำทุกอย่างพลันแปรเปลี่ยนเป็นดำมืดมิด
โกคุเดระ ฮายาโตะคลี่ยิ้มเศร้าสร้อย...ฝ่าเท้าของเขายังรู้สึกถึงความละเอียดของทราย หูของเขายังสดับเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง แม้ภาพจะเลือนหาย แต่ความทรงจำยังคงอยู่
เขายังคงจำได้....ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้อีกครั้ง...ครั้งที่ร้อย…
กับคนคนนั้น
...จิออตโต้
แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร
ก็ต้องกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง
ก็ต้องกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง
“โกคุเดระคุง..!!”
เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงดังข้างใบหู เมื่อหันไปก็ต้องพบกับใบหน้าสงสัยของผู้เป็นนายที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
“ทำไมช่วงนี้ถึงเหม่อจังเลย?”
ร่างบางฉีกยิ้มแสร้ง แล้วหัวเราะออกไป...ไม่มีคำตอบ
“ถ้างานเยอะไป ก็พักบ้างก็ได้นะ ฉันไม่ได้อยากให้นายหักโหมจนไม่มีเวลาพักขนาดนี้” ความเป็นห่วงเป็นใยแสดงออกทั้งทางสีหน้า คำพูดและสัมผัส
เป็นเหตุให้ลูกน้องมือขวาต้องส่ายหน้าแทบจะทันที “...ปะ เปล่าครับ”
“งั้นเหรอ?...แต่ฉันว่านายดูเพลีย ๆ นะ”
โกคุเดระยิ้มแหย ก่อนจะรวบเอกสารเข้าที่อก เอ่ยขอตัวเอางานไปทำที่ห้องส่วนตัว และไม่ทันได้ฟังคำตอบใด ๆ ร่างเล็กก็กระโดดออกมาอยู่นอกห้องทำงานของซาวาดะ สึนะโยชิเสียแล้ว
เขานอนดึก...
ไม่สิ ต้องเรียกว่านอนสว่างมากกว่า เพราะเอกสารที่ต้องสะสางมันมีเยอะจนเวลาการนอนถูกเลื่อนออกไป หากแต่เขาก็ยังคงนอนอย่างครบชั่วโมง
แต่มีบางอย่างแปลกไป
...ความฝัน ความทรงจำที่เคยเจอกลับเลือนหายไป เขาไม่แน่ใจว่ามันจะเพราะเขาเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ชายหาดและเสียงคลื่นถึงหายไป
มันทำให้เขาไม่สบายใจนิดหน่อย
...เขาคิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น
แค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น
เพราะเวลานั้นมันอยู่แค่เอื้อม
...แค่เอื้อมก็จะถึง แต่กลับไม่ถึง
...แค่เอื้อมก็จะถึง แต่กลับไม่ถึง
“เธอเชื่อเรื่องชั่วโมงที่ยี่สิบสี่หรือเปล่าล่ะ?”
คำถามที่ออก เรียกให้คนฟังขมวดคิ้วน้อย ๆ ...ชั่วโมงที่ยี่สิบสี่ ?
“ความพิเศษ ปาฏิหาริย์ หรืออะไรดี? ยุคของพวกเธอจะเรียกว่าอะไรนะ...” ลากเสียงยาว แล้วหัวเราะหึในลำคอซ้ำไปมา ทิ้งให้คนฟังเริ่มทำหน้าบูดบึ้งลงเรื่อย ๆ
“ชั่วเวลาเพียงหนึ่งวินาทีที่ยาวนาน แค่เพียงหนึ่งวินาทีที่เธอเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำ...”
เจ้าของเรือนผมสีทองคลี่ยิ้มสู้กับแสงทินกร
“เพียงหนึ่งวินาที กับเรื่องของฉัน”
กรอบหน้าคม ดวงเนตรเรียวรับกับจมูกโด่งและริมฝีปากงาม แนบชิดเข้าใกล้ใบหน้าของโกคุเดระ ฮายาโตะ มือหนาประคองช้อนใบหน้าอีกฝ่าย
แสงอาทิตย์เริ่มหม่นลง คล้ายยามอัสดง ฟากฟ้าแปรเป็นสีส้มเหลือง
จมูกรั้นสัมผัสแผ่วเบากับใบหน้าใส เลื่อนริมฝีปากประทับรสหวานไว้ที่มุมปากเท่านั้น สัมผัสอันแผ่วเบา...จนเรียกได้ว่าเรือนลางราวกับสายลม
“ความต้องการ...ที่อยากให้เธอจดจำ”
ตะวันลาลับขอบฟ้า ร่างเนื้อสูงโปร่งกลืนไปกับธาตุอากาศสีมืด รสจุมพิตเบาบางไร้ความรู้สึก หากแต่ยังอบอุ่นอยู่ แม้จะเป็นเพียงสัมผัสเรือนลาง
“แค่หนึ่งวินาที...ระหว่างฉันกับเธอ”
น้ำหยดใสเอ่อคลอดวงตากลม รอยยิ้มฝืนป้ายทาทับทั่วใบหน้า ...จิออตโต้ทำอย่างที่พูด สิ่งไหนที่อยากได้ ก็ต้องได้มา...เขาไม่อาจลบเลือนเวลาเพียงหนึ่งวินาที
วินาทีที่แปดหมื่นหกพันสี่ร้อย...ที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ
ชั่วโมงที่ยี่สิบสี่
...ที่ความฝันจะจางหาย แล้วพบพานกับความจริง
เพียงหนึ่งวินาที ระหว่างฉันกับเธอ
Finale
Devilz79: ..ปริบ ๆ เคลียร์เควสแรกของปี *หัวเราะ* ไม่รู้ว่าบ้าหรือบ้าค่ะ ออกมาเป็นอย่างนี้จนได้ (แม้ตอนแรกธีมเกือบจะไม่ใช่แบบนี้ก็เถอะ) เครียดจัดค่ะช่วงนี้ งานเยอะ TT พอปลดปล่อยเลยออกมาแบบนี้เลย
มิกะซังคะ ชอบไม่ชอบบอกกันได้เลยนะคะ จะหน้าไมค์ หลังไมค์ ได้ทั้งนั้น (ฮา)
แอบอึ้งกะสมการมากค่ะ ตอนแรก...ไม่รู้จะใ้ห้สองคนนี้เจอกันยังไง ก็...ต้องมาแนวความฝันนี่แหละนะคะ เอิ๊กกกก ไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจมั้ย เริ่มสับสนในตัวเอง 55
ชั่วโมงที่ยี่สิบสี หรือ เที่ยงคืนนั่นเอง แอบดึงแนวคิดมาจาก 0 นาฬิกา เวลามหัศจรรย์ (สายลมเปรย) เล็กน้อย มันเป็นเวลาที่พิเศษดีนะ (ยกเว้นสำหรับคนที่ต้องมานั่งปั่นฟิสิกส์ เคมี และ ฯลฯ ในเวลาเที่ยงคืน ฮา) อาจจะดูเพ้อ ๆ แต่เที่ยงคืนนี่แหละ เป็นเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง จากหนึ่งวัน เป็นอีกวัน อะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ
55
ยิ่งพูดยิ่งงง สับสนในตัวเอง
แอบบอก...รู้สึกชอบปู่จีอ่ะ กร๊ากกกกกกกก
ความจริงคาแรกเตอร์ของปู่ในความคิดเรามันจะมากกว่านี้และแรงกว่านี้ แต่แบบฟิคสั้น...ปู่เลยไม่ค่อยจะมีบทบาท (ฮา) แต่อยากเขียนฟิคปู่แฮะ
นี่ก็ใกล้สอบแล้ว อาจจะหายหัว หายหน้า หายตาไปอีก...
แล้วจะกลับมาแน่ ๆ ค่ะ 55 ไม่ต้องเป็นห่วง เราจะมีชีวิตมาอัพบล็อกให้จงได้
ไปล่ะค่าาา
ปล. เคมี เคมี เคมี เคมี อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !
ปล. เธอ ๆ แลปบอยเธอลาออกจริงปะ ?