TAG

RQ S.Fic | The 24th 'G59

posted on 05 Feb 2010 22:17 by devilz79  in FICTIONs, REBORN, RQ

Title: The 24th
Paring: G59
Rate: PG
Author: Devilz79
Requested by ~ * M i K A * ~
…………………………………………………………………………………….
 
 
 

ถ้าเวลาพิเศษมีจริง...
เวลาเช่นนั้นคงจะอยู่เบื้องหน้าเขา เพียงแค่เอื้อม...



“มุคุโร่!!”



เสียงดังตวาดก้องเมื่อพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดไม่คุ้นตา แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือรอบกายของเขากลับเป็นชายหาด ทรายเม็ดละเอียดละมุนผิวบอบบาง เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเบา ๆ ราวกับกำลังกล่อมเด็กให้หลับนอน



...ใช่นอนหลับ



สถานที่แบบนี้ไม่ควรจะมาอยู่ในเวลาที่ ‘นอนหลับ’



คนคนเดียวที่มักจะยุ่มย่ามความฝันของคนอื่นได้ ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น



“หึหึ...” เสียงหัวเราะในลำคอ นุ่มทุ้มดูแปลกประหลาดแก่โสตนัก “...ที่ของฉัน แต่ตะโกนเรียกคนอื่น ไม่คิดว่าจะเป็นการเสียมารยาทหน่อยหรือ...เด็กน้อย?” ไม่ใช่เสียงของมุคุโร่...ร่างเล็กคิดก่อนจะหมุนซ้ายขวาหาต้นตอของเสียง



“ใครน่ะ!”



ตวาดกร้าวแล้วขมวดคิ้ว...หากไม่ใช่มุคุโร่ แล้วจะมีใครที่มีความสามารถแบบนี้อีก ? เนตรสีมรกตกวาดรอบทิศ ก่อนจะสะดุดที่ร่างสูงโปร่งของบุรุษเรือนผมสีทองสว่าง เฉกเช่นเดียวกับดวงตาที่ละมุนละไมยามสบ



“...รุ่นที่สิบ?...ไม่ใช่” ครางเสียงแผ่วยามนึกถึงผู้ที่มีโครงหน้าคล้ายกัน หากแต่...ความรู้สึกกลับแตกต่าง



“ยาวไกลเกินไปแล้ว เด็กน้อย...”



‘เด็กน้อย’ นิ่วหน้า กัดริมฝีปากไม่พอใจเล็กน้อย ทั้งที่อีกฝ่ายดูหน้าไม่ได้แก่ไปมากกว่าเขามากน้อยเสียเท่าไร แต่กลับเรียกเขาว่า เด็กน้อย ๆ แบบนี้...มันจะมากเกินไปแล้วนะ !



“...นายเป็นใคร...แล้ว...ทำไมถึง....” ทำไมถึงเข้ามาในความฝันของเขา...โกคุเดระ ฮายาโตะกลืนคำถามของตัวเอง เมื่อนิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายยกขึ้นสัมผัสแผ่วที่ริมฝีปาก



...ไม่รู้ตัว ว่าคนคนนั้นเข้าใกล้ตั้งแต่เมื่อไร



“คำตอบของคำถาม...” หยุดเสียงทิ้งให้อีกฝ่ายกลั้นหายใจรอคำตอบ รอยยิ้มอบอุ่นคลี่กว้างตามรูปเรียวปาก “...มันไม่มีตั้งแต่แรกแล้ว เด็กน้อย”



โกคุเดระเบิกตากว้าง มือเรียวยกขึ้นจะฟาดคนตรงหน้าให้สลบกันไปข้าง แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร...ภาพเบื้องหน้ากลับเรือนลางแล้วทุกอย่างก็ดับไปกับความมืด



มีเพียงแว่วเสียงสุดท้ายเท่านั้นที่เขาได้ยิน



“...Arrivederci…”



ช่วงเวลาที่แสนพิเศษ
ไม่ต่างไปจากซินเดอเรล่ากับเจ้าชาย
หรือจะเป็นอลิซในโลกแสนประหลาด....



อีกครั้ง...
เขามายืนที่หาดทรายสีขาวอีกครั้ง



“ไม่คิดว่าเธอจะมานะ...”



เสียงทุ้มแสนประหลาดแต่คุ้นเคย เรียกให้ ‘เธอ’ หันหน้ากลับหันมอง ณ เบื้องหลัง “...กรุณาเลิกเรียกผมว่า ‘เธอ’ เสียทีครับ ท่านรุ่นที่หนึ่ง”



‘ท่านรุ่นที่หนึ่ง’ ที่ถูกกล่าวอ้างส่งรอยยิ้มละไมคืน ร่างโปร่งเอนกายลงบนเก้าอี้สีสะอาด เท้าแขนบนนั้นก่อนจะอิงหน้าลงไปกับฝ่ามือ “...คิดว่าบังคับฉันได้ก็เอาสิ ฮายาโตะ”



เจ้าของชื่อขมวดคิ้ว



“แล้วก็เลิกเรียกฉันว่า ‘ท่านรุ่นที่หนึ่ง’ ได้แล้ว”



คนโดนสั่งกระดกยิ้มเยาะเล็ก ๆ “คิดว่าบังคับผมได้ ก็เอาสิครับ ท่านรุ่นที่หนึ่ง”



เอาคำพูดอีกฝ่ายยอกย้อนอย่างไม่เกรงว่าฝ่ายนั้นเป็นถึงวองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง ในขณะที่ตนเองเป็นเพียงผู้พิทักษ์รุ่นที่สิบ หนำซ้ำอายุยังห่างไกลกันหลายร้อยปี



“คิดว่าฉันทำไม่ได้หรือไง?” เสียงทุ้มลึกยังคงน่าฟังเหมือนเดิม แต่หากครานี้กลับเพิ่มพูนความเย็นยะเยือกให้คนฟังไม่กล้าสบสายตา “...สิ่งไหนที่ฉันอยากได้ ฉันก็ต้องได้ ไม่อย่างนั้น...ก็ไม่มีวองโกเล่หรอก เด็กน้อย”



ยิ้ม...
เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น แต่กลับเป็นรอยยิ้มเย็นเยือกสร้างความหวั่นใจให้ผู้พิทักษ์แห่งวายุ



รอยยิ้มของผู้เป็นใหญ่ ทะเยอทะยาน และเอาแต่ใจ



“เรื่องนั้นน่ะ...ช่างมันเถอะ” ว่าเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา กวาดตามองทรายเบื้องล่าง ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ยังที่วองโกเล่รุ่นแรกนั่งอยู่ แล้วหันหน้าให้กับฟองคลื่น “แต่ทำไม...คุณถึงอยู่ในความฝันได้ล่ะ?”



สิ้นคำถาม เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นแทรกซ้อนเสียงคลื่น



“อื้มม...นั่นสินะ”



ร่างโปร่งยืดลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเคลื่อนฝีเท้าไปยังทิศที่เจ้าของคำถามยืนหันหลังให้



“เพราะ...”



มือหนาแตะแผ่นหลังบอบบาง ก่อนจะไล้ลงเรื่อยถึงสะโพกมน ใบหน้าคมเอนซบลงกับไหล่เล็ก ริมฝีปากละเลยไปสัมผัสแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะแสงแดดจำแลง



หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่อาจสัมผัสได้ ร่างเนื้อโปร่งแสงและเรือนรางลงทุกวินาที



“เพราะเธอ...ละมั้ง”



จบถ้อยคำทุกอย่างพลันแปรเปลี่ยนเป็นดำมืดมิด



โกคุเดระ ฮายาโตะคลี่ยิ้มเศร้าสร้อย...ฝ่าเท้าของเขายังรู้สึกถึงความละเอียดของทราย หูของเขายังสดับเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง แม้ภาพจะเลือนหาย แต่ความทรงจำยังคงอยู่



เขายังคงจำได้....ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้อีกครั้ง...ครั้งที่ร้อย…



กับคนคนนั้น
...จิออตโต้



แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร
ก็ต้องกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง



“โกคุเดระคุง..!!”



เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงดังข้างใบหู เมื่อหันไปก็ต้องพบกับใบหน้าสงสัยของผู้เป็นนายที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย



“ทำไมช่วงนี้ถึงเหม่อจังเลย?”



ร่างบางฉีกยิ้มแสร้ง แล้วหัวเราะออกไป...ไม่มีคำตอบ



“ถ้างานเยอะไป ก็พักบ้างก็ได้นะ ฉันไม่ได้อยากให้นายหักโหมจนไม่มีเวลาพักขนาดนี้” ความเป็นห่วงเป็นใยแสดงออกทั้งทางสีหน้า คำพูดและสัมผัส



เป็นเหตุให้ลูกน้องมือขวาต้องส่ายหน้าแทบจะทันที “...ปะ เปล่าครับ”



“งั้นเหรอ?...แต่ฉันว่านายดูเพลีย ๆ นะ”



โกคุเดระยิ้มแหย ก่อนจะรวบเอกสารเข้าที่อก เอ่ยขอตัวเอางานไปทำที่ห้องส่วนตัว และไม่ทันได้ฟังคำตอบใด ๆ ร่างเล็กก็กระโดดออกมาอยู่นอกห้องทำงานของซาวาดะ สึนะโยชิเสียแล้ว



เขานอนดึก...



ไม่สิ ต้องเรียกว่านอนสว่างมากกว่า เพราะเอกสารที่ต้องสะสางมันมีเยอะจนเวลาการนอนถูกเลื่อนออกไป หากแต่เขาก็ยังคงนอนอย่างครบชั่วโมง



แต่มีบางอย่างแปลกไป



...ความฝัน ความทรงจำที่เคยเจอกลับเลือนหายไป เขาไม่แน่ใจว่ามันจะเพราะเขาเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ชายหาดและเสียงคลื่นถึงหายไป



มันทำให้เขาไม่สบายใจนิดหน่อย
...เขาคิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น



แค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น



เพราะเวลานั้นมันอยู่แค่เอื้อม
...แค่เอื้อมก็จะถึง แต่กลับไม่ถึง



“เธอเชื่อเรื่องชั่วโมงที่ยี่สิบสี่หรือเปล่าล่ะ?”



คำถามที่ออก เรียกให้คนฟังขมวดคิ้วน้อย ๆ ...ชั่วโมงที่ยี่สิบสี่ ?



“ความพิเศษ ปาฏิหาริย์ หรืออะไรดี? ยุคของพวกเธอจะเรียกว่าอะไรนะ...” ลากเสียงยาว แล้วหัวเราะหึในลำคอซ้ำไปมา ทิ้งให้คนฟังเริ่มทำหน้าบูดบึ้งลงเรื่อย ๆ



“ชั่วเวลาเพียงหนึ่งวินาทีที่ยาวนาน แค่เพียงหนึ่งวินาทีที่เธอเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำ...”



เจ้าของเรือนผมสีทองคลี่ยิ้มสู้กับแสงทินกร



“เพียงหนึ่งวินาที กับเรื่องของฉัน”



กรอบหน้าคม ดวงเนตรเรียวรับกับจมูกโด่งและริมฝีปากงาม แนบชิดเข้าใกล้ใบหน้าของโกคุเดระ ฮายาโตะ มือหนาประคองช้อนใบหน้าอีกฝ่าย



แสงอาทิตย์เริ่มหม่นลง คล้ายยามอัสดง ฟากฟ้าแปรเป็นสีส้มเหลือง



จมูกรั้นสัมผัสแผ่วเบากับใบหน้าใส เลื่อนริมฝีปากประทับรสหวานไว้ที่มุมปากเท่านั้น สัมผัสอันแผ่วเบา...จนเรียกได้ว่าเรือนลางราวกับสายลม



“ความต้องการ...ที่อยากให้เธอจดจำ”



ตะวันลาลับขอบฟ้า ร่างเนื้อสูงโปร่งกลืนไปกับธาตุอากาศสีมืด รสจุมพิตเบาบางไร้ความรู้สึก หากแต่ยังอบอุ่นอยู่ แม้จะเป็นเพียงสัมผัสเรือนลาง



“แค่หนึ่งวินาที...ระหว่างฉันกับเธอ”



น้ำหยดใสเอ่อคลอดวงตากลม รอยยิ้มฝืนป้ายทาทับทั่วใบหน้า ...จิออตโต้ทำอย่างที่พูด สิ่งไหนที่อยากได้ ก็ต้องได้มา...เขาไม่อาจลบเลือนเวลาเพียงหนึ่งวินาที



วินาทีที่แปดหมื่นหกพันสี่ร้อย...ที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ
ชั่วโมงที่ยี่สิบสี่



...ที่ความฝันจะจางหาย แล้วพบพานกับความจริง



เพียงหนึ่งวินาที ระหว่างฉันกับเธอ

 

 




Finale




Devilz79: ..ปริบ ๆ เคลียร์เควสแรกของปี *หัวเราะ* ไม่รู้ว่าบ้าหรือบ้าค่ะ ออกมาเป็นอย่างนี้จนได้ (แม้ตอนแรกธีมเกือบจะไม่ใช่แบบนี้ก็เถอะ)  เครียดจัดค่ะช่วงนี้ งานเยอะ TT พอปลดปล่อยเลยออกมาแบบนี้เลย

 

มิกะซังคะ ชอบไม่ชอบบอกกันได้เลยนะคะ จะหน้าไมค์ หลังไมค์ ได้ทั้งนั้น (ฮา)

 

แอบอึ้งกะสมการมากค่ะ ตอนแรก...ไม่รู้จะใ้ห้สองคนนี้เจอกันยังไง ก็...ต้องมาแนวความฝันนี่แหละนะคะ เอิ๊กกกก ไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจมั้ย เริ่มสับสนในตัวเอง 55

 

ชั่วโมงที่ยี่สิบสี หรือ เที่ยงคืนนั่นเอง แอบดึงแนวคิดมาจาก 0 นาฬิกา เวลามหัศจรรย์ (สายลมเปรย) เล็กน้อย มันเป็นเวลาที่พิเศษดีนะ (ยกเว้นสำหรับคนที่ต้องมานั่งปั่นฟิสิกส์ เคมี และ ฯลฯ ในเวลาเที่ยงคืน ฮา) อาจจะดูเพ้อ ๆ แต่เที่ยงคืนนี่แหละ เป็นเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง จากหนึ่งวัน เป็นอีกวัน อะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ

 

55

 

ยิ่งพูดยิ่งงง สับสนในตัวเอง

 

แอบบอก...รู้สึกชอบปู่จีอ่ะ กร๊ากกกกกกกก
ความจริงคาแรกเตอร์ของปู่ในความคิดเรามันจะมากกว่านี้และแรงกว่านี้ แต่แบบฟิคสั้น...ปู่เลยไม่ค่อยจะมีบทบาท (ฮา) แต่อยากเขียนฟิคปู่แฮะ

 

นี่ก็ใกล้สอบแล้ว อาจจะหายหัว หายหน้า หายตาไปอีก...
แล้วจะกลับมาแน่ ๆ ค่ะ 55 ไม่ต้องเป็นห่วง เราจะมีชีวิตมาอัพบล็อกให้จงได้

 

 

ไปล่ะค่าาา

 

 

 

ปล. เคมี เคมี เคมี เคมี อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !
ปล. เธอ ๆ แลปบอยเธอลาออกจริงปะ ?